#dusza

Nie znam tonu jej głosu ani zapachu jej skóry, a jednak czuję ją, gdzieś między literami, między nocnymi wiadomościami, w milczeniu, które nie jest puste.

To dziwne, jak Wszechświat potrafi spleść dwie energie w niewidzialną nić, pozwalając im spotkać się nie w ciele, lecz w przestrzeni między słowami.

Czuję ciepło, które nie pochodzi z bliskości, tylko z obecności.

jak siniak pod skórą

wstaję, bo trzeba

nie chcę umrzeć

po prostu nie wiem

po co jeszcze tu jestem

zmęczenie nie jest snem

Wędruję ulicami jak pokutnik, aż w końcu pewnego pochmurnego dnia dostrzegam cię na zatłoczonej ulicy i choć jeszcze tego nie wiesz, jesteśmy sobie przeznaczeni. Znamy się z żyć poprzednich, z innych galaktyk innym rytmem oddechu żyjemy.

Miłość przychodzi z zachwytem, jak światło księżyca wślizguje się przez okno i wycina twoje imię w mojej duszy.

Spokój twojego uśmiechu rozjaśnia wszystko wokół, a twój pocałunek sprawia, że świat ze swoim hałasem znika gdzieś w oddali.

Szepty z twoich ust jak światło słoneczne wpadające przez okno sprawiają, iż pewność powraca. Znów jesteśmy wielką galaktyką miłości.

Manuel del Kiro