#dziecko

- Dokąd młoda panienka tak pomyka? - A, tu, niedaleko, oddać mocz pieska do analizy - Chory? - Chory. - Umiera? -Nie, nie umiera, nie. - Będzie zdrowy? - Będzie. - A panienka ma dzieci? - Nie, nie mam. Nie każdy musi mieć dzieci. - Ale Bóg tak kobietę (nie pamiętam, jakiego zwrotu użył; "ustanowił/postanowił", coś w tym rodzaju).

i piszę wiersze, których nikt nie czyta,

ale to nie będzie mroczna opowieść,

lecz wspomnienie człowieka,

który zasługuje, by o nim pamiętać.

Poeta dnia codziennego

Będąc dzieckiem,

nie siedziałem na twoich kolanach

i nie wsłuchiwałem się w opowieści

o okrutnych smokach,

dzielnych rycerzach,

czy tęskniących księżniczkach,

za to potrafiłeś wyczarować z drewna

różne cuda, cudeńka.

Miecze, jakich nikt inny nie miał

sanki, na których

poznawaliśmy świat naszego miasteczka,

mały taborecik

dziś słowo zapomniane,

na którym słuchałem historii ludzi

naznaczonych czasem

z gębą rozdziawioną,

no i grałeś na grzebieniu,

łyżkach,

a nawet na liściu

czego nie potrafił żaden inny dziadek.

Byłem dzieckiem,

które kochało ciekawe historie,

ale potrafiłem docenić

to, co dla nas robiłeś.

Kochałeś gołębie,

a one kochały ciebie

i wracały, gdy przyszła po ciebie

ta, której imienia nie powinno się wymawiać,

a które to imię dziś jest nadużywane,

wytarte wyświechtane,

ale co mi tam.

Powiem.

Najgorsze w śmierci jest to,

że pozostawia po sobie pustkę,

dziurę, której nie da się zasypać,

a mimo to dziadku

poezja w naszym mieście

ma się dobrze

i nierozerwalnie jest związana z życiem.

Według moich obliczeń

ty też byłeś poetą dnia codziennego.

Manuel del Kiro