#moje serce

Bo tak naprawdę to nie jest depresja czy inne zaburzenie

A po prostu ja

4/2/24

nikad ne pušta da spavam,

vuče me u sebe kao da sam

slabiji od dima koji udišem,

a tvoje oči, te smeđe provalije,

gaze preko mene kao da

sam trotoar pun opušaka,

i ja im se smejem, jer voleo bih da me

pregaze zauvek.

Ti si lepotica i ubica u istom telu,

ne znaš koliko krvi nosi tvoja tišina i

koliko kostiju lomi tvoj osmeh.

Kad stojiš ispred mene, osećam se bedno,

sirovo, ali i živ – prokleto živ –

i znam da nema viskija,

nema cigarete, nema jebene noći

koja može da me natera da te zaboravim.

Ako je ljubav bolest, onda si ti epidemija

kojoj se predajem bez maske i leka,

jer bolje je umreti od tebe nego živeti bez

tebe.

Każdy tu tęskni, gdy jest już po fakcie. Nauczyłam się, że wraca to co zraniło, gdy zda sobie sprawę, że nie ma zastępstwa. Wybieram uśmiercenie siebie dla ich żyć, bo nie zasłużyli, żeby ze mną być. Doceniasz od razu, albo znikasz na zawsze. Nie ma odcieni szarości, jest tylko czerń i biel, bo każdy z was wie co czyni i traci. Robienie ze mnie głupka to ulubione zajęcie, ale finalnie to wy wychodzicie zbłaźnieni. Tyle ile dajesz tyle dostajesz, nie wchodzi w grę wyjątkowe traktowanie. Trzymam lustro, widzisz siebie, to jak mnie potraktujesz odbije się w Ciebie. Zrozumiesz to, albo zostaniesz pogrzebany wspomnieniami i tęsknotą.