#przeszlosc

IG: Itsmeprzemko

Tkwiłam w szczelnie zamkniętej klatce przeszłości przerażająco długi czas. Szczerze? Myślałam, że taka już jestem. Że to jest mój mankament, moja cecha osobowości, mój destrukcyjny sposób funkcjonowania. Analizowanie, pytania „Co by było gdyby…” pojawiały się z dnia na dzień. Zastanawianie się co zrobiłam źle, co mogłam zrobić inaczej, dlaczego inni zachowują się w taki a nie inny sposób. Dopiero teraz zrozumiałam, że to był proces. 
Z jednej strony proces poznawania siebie, swojej osobowości i charakteru.
Z drugiej strony był to proces doświadczania rzeczywistości i poznawania otoczenia w głębszym tego słowa znaczeniu. 
Wyjazd do pewnej miejscowości uświadomił mi jedno, przeszłość zawsze pozostanie przeszłością. Nie ma do niej powrotu, nie ma powrotu do osób, które kiedyś znaliśmy nie w kontekście znajomości bo jasne - w dzisiejszych czasach łatwo nawiązać z kimś rozmowę - lecz bardziej w kontekście relacji i uczuć. Jak bardzo byśmy chcieli nie ma możliwości odtworzyć tego samego co było kiedyś. I chyba to właśnie najlepszy prezent jaki może nam dać życie. Nic nie dzieje się dwa razy. Co się miało zakończyć to się zakończyło. Po co do tego wracać? Bo dawało nam to szczęście? Wyzwalało w nas jakiś rodzaj emocji od której się uzależniliśmy? 
Na dobrą sprawę dopiero teraz czuję się wolna. Wolna od przeszłości, od myśli, od uczuć, którym nie chciałam przez bardzo długi czas dać odejść. 
Jestem szczęśliwa i mówię to z pełną świadomością. Mówię to jako kobieta, która przez kilka dobrych lat była zamknięta w swojej własnej głowie. Czy otworzyłam umysł? Zapewne w jakimś stopniu tak. 
Chyba pierwszy raz w życiu czuje ekscytacje na myśl o przyszłości. Pierwszy raz w życiu nie czuje za sobą grubego sznura który ciągnąłby mnie do tyłu. Jestem wolna w każdym aspekcie tego słowa. I jestem wdzięczna. Tak cholernie wdzięczna za to co przeżyłam, doświadczyłam i poznałam. 
Jestem tu gdzie jestem o ten cały bagaż doświadczeń silniejsza.

Remigiusz Mróz "Immunitet"

Kortez - Hej wy