#deney

Emoto, su damlacıklarını dondurup fotoğraf çekme kapasitesi olan karanlık alan mikroskobu altında incelediğinde, insanın titreşimsel enerjisinin, düşüncesinin, kelimelerinin, fikir ve müziğin hatta suya oynatılan filmlerin dahi suyun moleküler yapısını etkilediği bilgisine varmıştır.

Su kristalleri deneyinin çok daha ilginç olan kısmı ise, sadece kâğıt parçalarının üzerlerine farklı anlamlardaki kelimeler yazılıp bunlar su şişelerine yapıştırıldıklarında dahi suyun etkileniyor olmasıdır. Yani su sadece söylenilen değil, düşünülen kelimelerden de etkilenmektedir.

Bu tezin su üzerindeki kanıta baktığımızda, üzerinde teşekkürler yazılı şişedeki suyun son derece güzel bir kristalle tepki verirken, aptal kelimesi yazılı şişedeki suyun biçimsiz, parçalı kristal şekilleriyle tepki verdiği gerçeği karşımıza çıkmaktadır.

Bu bağlamda çocuğumuza söylediğimiz kötü sözlerin onun ruhunda oluşturduğu olumsuz etkiler bir tarafa, zihnimizde kurguladığımız menfi etiketlerin bile çocuğa olumsuz tesir ettiği sonucuna varılabilmektedir.

Zira insanın da %65'i sudur. Nasıl ki su kötü sözlerden ve etiketlerden olumsuz etkileniyorsa, aynı şekilde hem dilimizdeki hem zihnimizdeki olumsuzluklar da çocuğumuzu menfi bir biçimde etkisi altına alacaktır.

Tembel denilen çocuk tembellik eğilimi gösterecek, aptal denen çocuk zihni potansiyelini tekâmül ettiremeyecektir. Hele ki hiperaktif, dikkatsiz gibi yalnızca hekimlerin teşhis edebileceği hastalık tanımlarını çocuğumuza yapıştırmak, ona yapılabilecek en kötü şeylerden biridir.

1950'de, bir üniversite profesörü olan Curt Richter, boğulmadan önce ne kadar süre hayatta kalabileceklerini araştırmak için fareler üzerinde tüyleri diken diken eden bir deney yaptı. Önce bir düzine fare aldı, onları cam kavanozlara koydu, suyla doldurdu ve boğulmalarını izledi. Kavanozlar çok büyüktü, bu yüzden kenarlardan tutamaz ya da atlayamazlardı. Ortalama olarak, yaklaşık 15 dakika sonra direnmeyi bıraktılar. Ama sonra Richter deneyini tersine çevirdi. Yorgunluktan ölmeden hemen önce, araştırmacılar fareleri kavanozlardan çıkardılar, kuruttular ve ikinci bir tur için tekrar koymadan önce birkaç dakika dinlenmelerine izin verdiler. Sizce fareler ikinci deneme de ne kadar direndi ? 15 dakika daha mı ? 10 dakika ? 5 ? Hayır, 60 saat. Bu bir hata değil, fareler 60 saat yüzdü. Sonuçlar, fareleri boğulmadan hemen önce "kurtarmanın", kavanoza geri koyduklarında yaklaşık 240 kat daha uzun yüzmelerini sağladığını gösterdi. 81 saat yüzen bir fare bile varmış. Sonuç olarak, fareler kurtarılacaklarına inandılar ve böylece daha önce imkansız olduğu düşünülen bir seviyede yüzmeye devam ettiler. Bu hikaye genellikle pozitif psikolojide "umut ve iyimserliğin" önemine bir örnek olarak anlatılır. Çoğu insanın cesaretlendirildiklerinde ya da teşvik edildiklerinde daha fazlasını yapabilecekleri ve umutları ya da yeterli takdirleri olmadığında durabilecekleri ya da vazgeçebilecekleri açıktır..

Umudu küçümsemeyin..

Her neyse bu alt benlikler gerçekten çok ilginç karakterler. Kendi alt benliklerimi keşfe çıktığım bir seferinde garip bir şey oldu. Bu tıpkı internette chat yapmaya benziyordu. Oturdum ve kendi kendime yazdığım bir monoloğa başladım. Yazının konusu cinsellikti.

Genelde hep kendi cinsellik üzerine fikirlerim ile ilgili yazılar döndü durdu. Yazışan iki kişi hayal edin. Yazışma cinsellik üzerine ama aslında bu bir monolog. Yazanda benim cevap verende.

Karşımdaki hayali karakterim (alt benliğim) bana karşı kaçamak cevaplar veriyordu. Sanki kendi düşüncelerini saklıyor hani bana gösterirse ona müdahale edeceğimden dolayı tırsıyor gibiydi. Böyle bir izlenim edindim. Sonra bunu araştırdım.

Araştırmama göre bu olay bir çeşit hayatta kalma mekanizmasıymış. Yani alt benlik diye bildiğimiz bilinçaltımızdaki bu biz olan diğer parçalarımız hayatta kalmaya çabalayabiliyorlar. Kendilerini yaratan anı, duygu ve düşünce neyse eğer o tutundukları şey ellerinden gitme tehlikesi yaşarlarsa bunun için direniş gösterebiliyorlarmış.

Bu olay bana çok ilginç geldi.

Garip şizofrenik kafalar. xD

Evrensel ve zorunluluğu olan şeyler deneyimle kazanılamaz der Kant. Onun a priori (deneye, deneyime gerek duyulmayan) tanımında bu gerçekliği vardır. Çünkü deneyim, öznel ve tesadüfi şeyler dışında hiçbir şey vermez. Fakat burada filozof, ince bir noktaya değinir. A priori bir deneyim değildir fakat deneyim nesnelerine uygulanırlar. Tabii nesnelere atfedilen, deneyimlerin koşulları olan evrensel yüklem olarak gördüğümüz kategorilerin varlığı ile.