Ik zat in een hele andere gang te wachten want ik was zoals gewoonlijk weer veel te vroeg voor mijn afspraak. Muziek knalde door mijn oordopjes en ik weet nog steeds niet helemaal of dat wel de goede muziek was om te luisteren op deze plek. 

Er liepen mensen langs mij heen en steeds voelde ik een windvlaag langst mijn gezicht en benen toen ze door de schuifdeur liepen. Ik keek ze niet aan. Ze hoefden mijn betraande ogen niet te zien, die waren van mij en van mij alleen. 

Ik had gisteren tegen een goede vriend gezegd wat ik tegen mijn psycholoog wilde zeggen, maar daar was ik ineens niet meer zo zeker van. Ik was heel even van helemaal niets zeker. Alsof de wereld weer voor heel even onder mijn voeten vandaan zakte en gek genoeg voelde dat vertrouwd. Ik was dat immers gewend van de afgelopen jaren. 

Langzaam stond ik op, gooide mijn tas over mijn schouder en sjokte door de lange ziekenhuisgangen die, volgens anderen, vreemd zouden moeten ruiken. Er hing kunst aan de muren en bij de mooiste stukken bleef ik even staan om te kijken en om wat tijd te rekken. Ik wilde niet. Niet meer. 

We hadden het over hoe het leven ging en hoe ik was. Ik vertelde, zij luisterde en andersom. Ze vond mij dapper en sterk en ik wist dat ik daar om zou gaan huilen zodra ik weer alleen was. Het deed me denken aan de eerste keer dat iemand dat tegen mij zei. Fijn om te horen wel. Ik vond mezelf ook wel dapper en sterk. 

Aan het einde van het gesprek moest er een beslissing gemaakt worden. Zou dit het laatste gesprek zijn of niet? Het werd het eerste. Het ging buitengewoon goed met mij en we zagen er allebei het nut niet meer van in om de gesprekken voort te zetten. Ik zou me wel redden, daar waren we het over eens.

Na het gesprek bedankte ik haar voor de goede zorg van het afgelopen jaar en zij bedankte mij voor het zijn van een inspiratie voor vele anderen. Wederom iets waar ik om zou huilen als ik alleen zou zijn. Ik liep de trap af, opnieuw door de lange ziekenhuisgangen en ik voelde de tranen branden achter mijn ogen. Iets met slecht in afscheid nemen en het gevoel van trots zijn op mezelf tegelijkertijd. 

Ik vervolgde mijn weg naar school en pas toen ik in de omgeving was waar ik me al een aantal weken dolgelukkig voelde, hield ik het niet meer vol. Tranen stroomden over mijn wangen en ik zei nogmaals tegen mezelf dat ik dapper en sterk was. De les begon en tijdens de les had ik nog even tijd en ruimte nodig om weer wat te ontdooien tot een vrolijk kind. Mijn klasgenoten merkten het, maar ze zeiden niets. Ik ben ze dankbaar want ik had het toch niet kunnen uitleggen. Puur geluk is iets wat je moet ervaren voordat je weet wat het is. 

Het zesde gesprek ging over de keuzes die ik had gemaakt en over de keuzes die ik nu nog moet gaan maken. Het ging over het goede doen voor mezelf en de dingen die al mijn energie afpakken te laten voor wat ze zijn. 

Ik vertelde haar over de hoeveelheid geheimen die ik had voor de buitenwereld en ze zei tegen mij dat het hoogstwaarschijnlijk fijner zou zijn voor mezelf als ik gewoon eerlijk was.