#verhaal

Even though i will surely post something political and sensitive at some point. Tumblr is the way to go. Used this years ago, back then didnt found other social media to be that toxic. I partly blame myself for my own algorithm nowadays but it surely plays into your emotions more and more. Allright them back to tumblr, if i analyse all social media tumblr is for me the way to go. I can make long posts without being afraid of it going viral and its a good way to express thoughts. I feel like people here are more empathetic. I refuse to be part of social media where you see the most disturbing content. If you want examples i am talking about making memes of tragedies, laughing of being careless about unaliving or innocent people dying. This kind of behavior is unacceptable and by being on those kind of social media i feel guilty too. Even me looking too long at such posts or comments boost the algorithm. Time for change. I am back to tumblr, this will be my mental recovery. And you will be part of it. I have been so disconnected with my own personality and morals lately. Sometimes in life we experience something that happens, often something tragic. Which can be a wakeup call. Especially last few days have been tough mentally. I used to be a very conscious person but allowed myself to become bitter. Realising we are never safe if the false ego steps in too much.

Ik ben alleen

Ik wil een fanfic schrijven (in het Engels), maar ik kan niet kiezen in welke tijd ik het moet schrijven. De fic gaat een balans hebben tussen intense en rustige momenten.

Het verhaal van Lisa … autisme en vrouwen

3/09/22

Ik denk aan achterin de auto zitten, denkend dat de maan onze auto volgt en willen geloven dat ik die onschuld nooit kwijtgeraakt ben. Ik denk aan de rimpelige hand van mijn oma die de mijne vasthoudt terwijl ze naar het menu wijst van het restaurant. Ik denk aan diezelfde handen die mijn poppenwagen vooruitduwden als ik moe was van het rennen. Ik denk aan mijn beste vriendin van de middelbare school en dat zij altijd lekker rook, behalve als ik haar haren vasthield boven de wc. Maar dat kon ik haar met al die moeilijke gedachtes nooit kwalijk nemen. Ik denk aan alle halflege auto’s tijdens de avondspits, hoe er altijd uitstapjes zullen zijn waar iemand bij had moeten zijn. Ik denk aan alle vechtlust en waar die dan precies verloren gaat. Ik denk aan al die keren dat een ruzie eindigt, net als het onweer wat steeds verder wegtrekt, en hoe de volgende dag precies hetzelfde weer voorspeld wordt. Ik denk aan alle schijn die ik ophoud, aan het toch krampachtig vasthouden van mijn knuffel in bed, alsof die mij kan beschermen tegen alles wat in mijn nachtmerries gebeurt. Ik denk aan hoe het leven mij kan verafschuwen, haar pijn vooral. Ik denk aan alle redenen om te blijven (be)staan.

Blijven plakken