#paragraf

• When pain becomes the measurement of love, , I try to weigh my sufferings in a weighing machine and it said I was overweight.

• So I stared dieting. I feed myself less of my feelings , locking them up in the furthest side of my fridge of a brain.....until it was full and i had to take them out to trash.

• My emotions , my care became a black bag of plastics which couldn't be recycled .

Günlük hayatımızda bir sürü şey yaşıyoruz ama yine de gece oluyor sonra güneş doğuyor ve yepyeni bir güne uyanıyoruz. Aslında bu bile bize her şeyin geçici olduğunu gösteriyor. Mesela düşünsene güzel ruh sen bu yaşadığın olaya 5 yıl sonra yine hatırlayacak, üzülecek misin? Ya da soruyu değiştireyim; biz 5 yıl sonra yaşayacak mıyız hm?

Yaşamanın, 1 saniye sonranın bile garantisi yok olan bu dünyada neden ruhumuzu hep üzüntüyle geçiriyoruz ki? Bizim ruhumuz siyah bulutlarla bile cıvıl cıvıl olmayı hak ediyor. Hayat ne getirir bilmem ama ruhunuz sizinle kalacak tek şey ölene kadar. Bunun için üzülmeyi pek mantıklı bulmuyorum.

Ama haklısın güzel ruh üzülmeden mutluluğu nasıl anlayalım? Bazen üzülmek gerekir hatta ölmek isteyecek kadar üzülmek gerekir. Tıpkı sağlığımızın değerini anlamak için hasta olmak gibi. Tıpkı karanlık olmadan aydınlık olmayacağı gibi. Bu yüzden tabutun içindeysen şuan ordan çıkmak da sana bağlı.

Biliyorum artık çok yoruldun çabalamak istemiyorsun o zaman biraz daha dinlen güzel ruh çünkü bizim zamanımız en çok bu gibi durumlarda var. Ama ne için zaman yok biliyor musun? 2 saniye sonra için, ertelediğimiz hayaller için, sonsuza kadar üzülmek veya mutlu olmak için zamanımız yok. Mesela şöyle bi söz gördüm "hayat mutlu olmak için çok uzun, üzülmek için ise çok kısa" tam olarak bundan bahsediyorum hayat her şey için çok uzun ve kısa. Bu yüzden sonsuza kadar oturup yaralarımıza bakamayız.

Koşturduğun, üzüldüğün veya mutlu olduğun hiç bir şey sonsuza kadar sürmeyecek bu yüzden senin bırak yarını 2 saniyenin bile garantisi yokken yapmak istediğini yapıp bu hayatı kendine güzel bi hale getirerek yasamalısın. Hiç mi üzülmeyeceksin? Tabii üzüleceksin, ağlayacaksın hatta bazen her şeyin sonu olduğunu düşünüp ölmek isteyeceksin çünkü acıyla başa çıkmak isteyeceksin ama bunun geçici olduğunu o gece gündüz olduğunda anlayacaksın.

Bu yüzden bu yazıyı ne zaman okuyorsan kalk kahve yap kendine. En sevdiğin kitabı ve şarkıyı aç kitap okumak istemiyorsan şarkının ritmiyle dans et. Kahve sevmiyorsan çay iç o da mı yok? Kalk su iç çünkü bir şeyler için hareket etmek bile kendini ödüllendirmenin yolu. En çok kendini sev mesela.

Kalk geç aynanın karşısına de ki "Ben üzülmeyi, mutlu olmayı ve tüm güzel şeyleri hak ediyorum." üzülmek de güzeldir güzel ruh sana mutluluğa hasret bırakır ve daha çok istersin mutlu olmayı. İşte bazı şeyleri kazanmak için kaybetmek gerekir.

İyi geceler tumblr halkı

Kendine iyi bak güzel ruh çünkü kimse sana senden iyi bakamaz.

Bu gece şarkımız bu olsun;

Her spiral bir kıvrım, her kıvrım bir duraklama; zamanın akışı mı hareket ediyor, yoksa salyangoz mu akışı büküyor? Adımlar yavaş, izler narin, peki ya zaman bu yavaşlığa teslim oluyor mu, yoksa kendi hızında ilerlerken salyangozun her hamlesini yok sayıyor mu? Kabuk, içinde hem sabit hem değişken, hem bir sığınak hem bir labirent; adımlar ne kadar ağır olsa da, zaman onu geçti mi, yoksa adımların içindeki sessizlikte mi kaldı?

Toprak kurudukça ve ışık yavaşça değiştikçe, salyangoz hâlâ sürünüyor; ama zaman, onun hareketini fark ediyor mu, yoksa kendi içinde, akışın dışında sessiz bir gözlem mi yapıyor? Her iz hem geçmişin hem geleceğin bir dokunuşu; her kıvrım hem bir bekleyiş hem bir ilerleyiş, ama hangi ilerleyiş gerçek, hangi bekleyiş zamanın oyunu? Ağır adımlar, görünmez bir çizgide hem geçip hem kalan, hem var hem yok olan bir ritim yaratıyor; peki bu ritim zamanın kendisi mi, yoksa onun algısının yarattığı bir hayal mi?

Ve güneş çıktığında, toprak parladığında, salyangoz kaybolur; ama izleri hâlâ var mıdır, yoksa zamanın çizgilerinde mi eridi? Kaybolan her iz, yokluk mudur, yoksa varlığın bükülmüş bir parçası mı? Salyangoz hem vardır hem yoktur; kabuğu, sessizliği ve yavaşlığıyla, zamanın içinde anlaşılması güç bir varoluşu taşıyor. Her adım, her spiral, zamanın akışında bir duraklama, bir soru, bir kıvrım; hem geçer hem kalır, hem hafif hem ağır, hem görünür hem görünmez. Ve tüm hareketin içinde hâlâ sorular vardır: Zaman mı bizi taşır, yoksa biz mi zamanın üzerinde ağır ağır sürünürüz?

Günler çok hızlı geçiyor ve buna ayak uydurmak çok zor. Sanki her şeye geç kalmışım gibi hissediyorum. Bu gün diyorum yapacağım kendime güzel bir gün hazırlayacağım diyorum olmuyor, kurmaya çalıştığım düzen sürekli bozuluyor. Ya da içimdeki o istek sönmüştür bilmiyorum. Ama içimde küçükte olsa bir umut var. Yinede denemeye değer ha ?