#kitapsevgisi

Çay karası gönül yarası derler bilirmisiniz ?

İşte çayın karasında gizlenir sevdalar...!!!

Bu yüzden bazen çay içerken sızlar yüreğiniz ...!!!

Ve her yudumda özlenir yara sahibiniz...!!!!

~

Bu gece kalbimde öyle bir ağırlık var ki, sanki nefes almak bile hatıralara dokunuyor. İçimde bir yer, sessizce kırılmaya devam ediyor ama sesini kimse duymuyor. Gün boyunca güçlü gibi durdum, hiçbir şey olmamış gibi yürüdüm, konuştum… ama şimdi, herkes susmuşken ben içimdeki o kalabalıkla baş başa kaldım. İnsan bazen birine anlatmak istemiyor değil; sadece artık anlatacak gücü kalmıyor. Çünkü bazı şeyleri kelimelere dökmek, onları yeniden yaşamak gibi geliyor. Ve ben, aynı yerden bir daha kırılacak gücü kendimde bulamıyorum.

Ama ne tuhaf…

Bu kadar doluyken bile içimde hâlâ bir şey bitmiyor. Sanki kalbimin en yorgun yerinde bile vazgeçemeyen bir parça var. Her şeye rağmen hâlâ bekleyen, hâlâ inanan, hâlâ “belki bir gün” diyen o küçük taraf… İşte en çok o yoruyor beni. Çünkü ne tamamen bırakabiliyorum, ne de eskisi gibi tutabiliyorum. İki arada kalmış bir kalple yaşıyorum; yarısı gitmiş, yarısı kalmış gibi… Ve insan en çok da böyle gecelerde anlıyor: Bazen en derin acı, kimseye anlatamadığın ama her an içinde taşıdığın şeydir.