🌱

-kesmeşeker

Kavşakların esir aldığı sisli bir yol uzanırdı günahkarların önünde. Güneşten ala yalnız huzmesi kalır zira onlar güneşi de terk eylerler. Tarihi yanıltan, yazgıya baş koyanların hazin sonudur. Onlar hainlerdir ve azap çekeceklerdir. Kendine Shakespeare diyerek yeryüzünü yanıltan Francis Bacon, başına kavuk geçirerek Mısır’ı kandıran Napolyon Bonapart ya da Tanrı’nın gizli adının telaffuzunu sonsuza kadar kaybeden Enok gibi bu yolda yürürler. Gökten ıstıraplı çığlıkları ile düşen melekler, cennetten kovulmuşlardı. İnsanlığın unuttuğu o zamanlardan kalan, tarihin yırtılmış sayfalarında yazan bir efsane anlatılır. Şöyle başlar: Tanrı, yarattı.

Gökleri, yeri ve yıldızları. Göğü ve yeri kaynaştırdı. Yıldızlara melekler dedi. Toprağın üzerine su döktü. Su, tuzlu ve tatlıydı. Bitkileri yarattı. Sonra hepsini birbirine bağladı. Tanrı bilinen maddeye ilk kez o zaman konuştu. Dedi ki “Göğün yeryüzüne ihtiyacı var. Sizi birleştirdim. Biriniz düşerse diğeri yıkılacak. Yeryüzünün bitkiye ihtiyacı var. Gök ile yerin düğümünü kökler ile attım. Bitkinin suya ihtiyacı var. Suyun nemi olmadan kuruyacak. Göğe emrettim. Suyu o dökecek.” Tanrı düzeni yarattı.

Tanrı melekleri hizmetine alıp gökten öteye gitti. Orada düzeni bozacak erkeği yarattı. Ardından erkeğe eş olarak kadını. Kadınların güzelliği meleklerin başlarını döndürdü. Aralarında anlaşıp insan kadınlarını kendilerine eş yapmak için yemin ettiler. Yaklaşık iki yüz melek yeryüzüne indi. Kadınlarla birleştiler. Yeteneklerini öğrettiler. Madenleri bulmayı ve işlemeyi, ayı ve güneşi okumayı, rüzgarın hareketlerini, bulutların şeklini, astronomi ve tıbbı öğrettiler. Meleklerle birleşen kadınlar yüz otuz beş santim boyunda devler doğurdular.

Devler açlıktan, tokluktan ve susuzluktan yoksundular. Yine de dağları ve taşları yediler. Bitkileri yediler. Gök ve yerin düğümlerini yediler. Annelerini ve kardeşlerini yediler. Birbirlerinin kanını içtiler. Devler tarafından öldürülen insanlar feryat ettiler. İnsanlık mahvoldukça çığlıkları göklere ulaştı. Baş melekler Tanrı ile konuştular. Dediler ki “Her şeyi gören, bilen, duyan Tanrı’m. Söyle bize ne yapalım? Gazap getirenleri nasıl alalım adil olanların yanından?”

Tanrı cevap verdi. “Gökten düşmüş melekleri zincire vurun. Onları daha yaratmadığım karanlığın dibine götürün. Yetmişinci nesil çocuklarının ve sevdiklerinin ölümünü görmeden ölmeyeceklerini haber edin. Yığılıp kaldıklarında size yalvaracaklar lakin bağışlanmak için çok geç olduğunu kavrayacaklar. Yaratacağım Nuh’u alıp yeryüzüne indirin. O adil kalan tüm canlıları toplasın. Ona yaşatmayı öğretin.” Melekler Tanrı’nın emirlerini yerine getirdiler. Nuh’a gemi yapmayı ve dalgaları okumayı öğrettiler.

Nuh her canlıdan bir nesli o gemiye bindirdi. Devlerden kalan, canlı ne varsa hepsini kurtardı. Tanrı’nın gazabı başladığında okyanusun ortasındaki Nuh’un gemisinden bir türkü nağmesi yükseldi.

Işığın prensi yeryüzüne indi

Işık oğullarını kurtarmaya geldi.

Karanlıkla savaşıp

Onu yenmeye geldi

Işık prensine şükürler olsun