#maut

Allah memberikan rezeki kepada seorang hamba sesuai kadar tawakalnya bukan kadar ikhtiarnya

Seperti kita tahu ada yang ikhtiarnya berat namun rezekinya tidak lebih besar daripada yang ikhtiarnya sepele.

Makanya ayat-ayat tentang rezeki selalu berkaitan dengan tawakal seperti yang masyur kita kenal QS. Ath-Thalaq ayat 2-3 yang menjelaskan

"bahwa orang yang bertaqwa dan bertawakal kepada Allah akan mendapatkan kemudahan dan rezeki dari arah yang tidak disangka-sangka. "

Ayat ini juga menegaskan bahwa Allah akan mencukupkan kebutuhan orang yang bertawakal kepada-Nya.

Atau hadist "Seandainya kalian benar-benar bertawakal kepada Allah dengan sebenar-benar tawakal, niscaya Allah akan memberikan rezeki kepada kalian sebagaimana Allah memberikan rezeki kepada burung. Burung tersebut pergi pada pagi hari dalam keadaan lapar dan kembali pada sore hari dalam keadaan kenyang"

Apa itu tawakkal?

Ibnul Qayim Al Jauziyah berkata

Jab meri mayyat ke paon qabr me honge

جب میری میّت کے پاؤں قبر میں ہوں گے

Jab keedon ki bhi mehfil lagi hogi

جب کیڑوں کی بھی محفل لگی ہوگی

Tab bhi mere dil mein tum hi basi hogi

تب بھی میرے دل میں تم ہی بسی ہوگی

Meri lash pe tera naam likha hoga

میری لاش پہ تیرا نام لکھا ہوگا

Mera har zarra teri mehek se bhara hoga

میرا ہر ذرّہ تیری مہک سے بھرا ہوگا

Cheer kar dekh lena mujhe ek baar, andar sirf tera hi ehsaas basa hoga

چیر کے دیکھ لینا مجھے ایک بار, اندر صرف تیرا ہی احساس بسا ہوگا

Tum kabhi utar na saki mere dil se

تم کبھی اتر نہ سکی میرے دلسے

Chalo isi junoon mein meri maghfirat ho gayi

چلو اسی جنون میں میری مغفرت ہو گئی۔

Bisa jadi kita sebagai manusia terlalu mendikte Tuhan, melihat segala sesuatu tanpa cacat ketika sudah dibutakan oleh Api Asmara—yang memaksa Pencipta untuk mengikuti kemauannya. Padahal, sejatinya mereka terlalu memuja makhluk, lalu tenggelam dalam pengharapannya.

Takdir akan terus berjalan seiring usaha manusia dan rencana-rencananya, entah sesuai yang diharapkan atau tidak. Manusia akan terkejut dan tidak akan menyangka, ia akan sedih atau bahagia, bagaimana hatinya bisa menjadi seluas samudera ketika ridho akan setiap kemungkinan yang terjadi di dunia.

Hari sabtu kemarin saya akhirnya menyempatkan untuk menonton film "Ipar Adalah Maut". Awalnya saya berfikir mungkin bioskop sudah tidak terlalu ramai karena kurang lebih sudah satu bulan tayang tapi ternyata saya keliru. Animo penonton masih cukup antusias rupanya untuk film ini. Di teater saya menonton kira-kira terisi 3/4 dari keseluruhan kapasitas. Oke, sekarang langsung menuju filmnya.

Di awal film alurnya cukup santai dan enjoy, sebagaimana kisah romantis pada umumnya yang ditonjolkan. Bagaimana pertemuan pertama antara Nisa dan Mas Aris, betapa terkesannya Nisa dengan karakter dewasa nan cerdas dari dosennya sendiri tersebut. Sampai akhirnya mereka menjalin hubungan dan resmi menikah. Nah, ada adegan yang saya ingat dan mulai berfikir adalah ketika Aris berkunjung ke rumah Nisa lalu Rani kecil yang membukakan pintu. Saya langsung menerka-nerka mungkin umur Rani saat itu sekitar 12-13 tahun. Usia awal menuju fase remaja. Sampai di titik ini cerita film masih wajar dan bahagia.

Beberapa tahun kemudian saat Rani akan memasuki bangku kuliah, ibu mereka agak was-was dan takut untuk membiarkan Rani tinggal sendirian di kos. Muncul ide dari sang ibu untuk menitipkan Rani tinggal serumah bersama Nisa dan keluarganya, walau kemudian ibunya bilang kalau ucapan itu hanya bercanda dan dilupakan saja. Nisa tampak galau dan bingung apa yang harus dilakukan. Apakah membolehkan adiknya tinggal serumah atau tetap kos sendiri. Dia diskusi dengan suami terkait hal tersebut. Intinya Mas Aris akan mendukung keputusan Nisa bagaimana baiknya. Dan teng teng, mereka sepakat membolehkan Rani untuk tinggal sementara waktu. Pada awalnya kehidupan mereka masih berjalan normal sampai datang momen-momen di mana percikan "api" itu siap menyambut kedatangan malapetaka yang berakhir bencana. Saya sejujurnya enggan melanjutkan detilnya hahaha, mungkin lebih baik nonton sendiri aja ya. Intinya Mas Aris dan Rani sang adik ipar mulai berhubungan layaknya pasangan suami istri.

Pendapat pribadi :

Kisah ini mungkin tidak akan terjadi apabila Sang Ibu memberikan kepercayaan penuh kepada anak bungsunya yaitu Rani. Sampai detik ini kita masih sering dan banyak melihat seorang anak yang terlalu "diatur" oleh orang tua mereka entah dengan berbagai alasan. Mulai dari pergaulan, takut anaknya kenapa-kenapa terutama anak perempuan. Ada juga rasa gelisah apabila yang dilakukan sang anak tidak sesuai dengan apa yang mereka harapkan. Ekspektasi kelewat batas. Apa kemudian efek psikologi bagi sang anak? Mulai muncul rasa berontak dan merasa kesal terhadap keadaan. Mungkin hal tersebut terjadi pada Rani. Apalagi di film, sedari awal sang ibu sudah mendeskripsikan bahwa Rani ini anak yang manja, dan sang kakak Nisa anak yang pintar, kuat, mandiri. Ya, menurut saya ada andil orang tua dalam awal tragedi ini. Yang mana paket lengkap karena dibalut dengan persetujuan dari sang kakak yang membolehkan Rani tinggal bersamanya alih-alih tegas membiarkan adiknya belajar mandiri dengan sewa kos.

Adegan di kamar mandi memang seolah jadi "jalan" pembuka dosa bagi Aris dan Rani. Kalau dilihat lebih cermat sebenarnya titik awal mengapa Rani bisa demen sama Suami dari kakaknya sendiri ini adalah karena hampir tiap hari ketemu dan interaksi disertai pembawaan Aris yang kebapakan, buat Rani melihat Aris sosok sempurna untuk jadi pasangan. Apalagi ada momen di kampus yang semakin mempertegas Rani naksir sama Aris. Setelah itu yaudahlah, dosa pertama dimulai diikuti dosa-dosa selanjutnya. Saya pribadi cenderung agak berbeda melihat situasi tersebut. Segala bentuk kontrol ada di tangan Aris sebenarnya sebagai laki-laki. Bukan bermaksud untuk membandingkan gen loh ya. Tapi memang kontrol dan keputusan ada di pihak laki-laki. Itulah mengapa mereka disebut sebagai kepala keluarga dan imam. Karena memang tanggung jawabnya yang besar. Sayangnya, Aris gagal menaklukan nafsunya. Memang itulah kelemahan terbesar laki-laki, nafsu visualnya. Ketika sudah diserang pada bagian ini, luar biasa berat menangkalnya. Andai berhasil, betapa bahagianya Sang Maha. Kita berandai-andai saja kalau Aris menahan dan menolak ajakan setan untuk bekerja sama, tak akan ada air mata berlinang dari putri cantiknya, Raya. Betapa hancurnya hati anak sekecil itu melihat perpisahan orang tuanya. Lalu bagaimana tentang Rani? Bagaimanapun, Rani juga pelaku dalam bencana ini. Sebagai seorang perempuan apalagi adik ipar, sudah seharusnya dia menjaga apa yang harus dijaga. Tidak membiarkan sedetikpun orang lain terutama lawan jenis, apalagi suami dari kakaknya sendiri untuk berimajinasi ria bersama setan. Saya fikir rasa kagum terhadap kakak ipar sah-sah saja apabila masih dalam norma kewajaran dan tidak dibarengi dengan perasaan lebih. Rani padahal juga punya momen menolak ketika Aris mengajak ke hotel. Tapi ya toh dia juga gass aja. Paket komplet sih. Merinding membayangkannya.

"Tidak ada yang mau mati. Bahkan orang yang ingin masuk surga tidak ingin mati untuk mencapainya. Namun, kematian adalah tujuan yang kita semua bagi. Tidak ada yang bisa lolos. Dan memang begitulah seharusnya karena kematian kemungkinan besar adalah satu-satunya penemuan terbaik dalam hidup."

Das Bip bipt (jetzt noch mehr)

Ich fahre mit Angela auf mautpflichtigen Autobahnen durch Frankreich. Angela hat schon seit mindestens 2021 ein “Bip & Go” an ihrer Windschutzscheibe, ein für die Mautzahlung zuständiges Gerät.

Wenn man so ein Bip hat, braucht man an den Mautstellen nicht anzuhalten und irgendwas Kompliziertes mit Bargeld oder Karte zu erledigen. Man fährt langsam durch eine Spur, die mit “t” wie télépéage gekennzeichnet ist, dann öffnet sich die Schranke von allein. Das Geld wird später vom Konto abgebucht.

Wie das genau funktioniert, ist gar nicht so leicht rauszufinden, weil sich die zuständigen Stellen – vielleicht aus Sicherheitsgründen – bedeckt halten, was die Details angeht. “Irgendwie mit Mikrowellen”, ist alles, was ich als Erklärung finden kann.

So sieht die Télépéage-Spur aus:

Die rechteckigen Dinger auf Masten sind wohl (glaube ich nach etwas Recherche) die Geräte, die mit dem BIP kommunizieren. Hier sind es zwei, damit der Erfassungsvorgang schon mal beginnen kann, während man langsam an die Schranke heranfährt. Das ist aber nicht immer so. Manchmal ist es nur eins, dann muss man halten, aber nur sehr kurz. Solche Mautstellen gibt es am Anfang und am Ende der kostenpflichtigen Stelle, aber auch zwischendrin.

Am Ende des Urlaubs fahre ich ohne Angela mit dem Auto auf der A79. Dabei piept es ab und zu ohne erkennbaren Grund irgendwoher. Nach einer Weile erkenne ich einen Zusammenhang zwischen dem Piepen und der Tatsache, dass ich gerade unter einer Autobahnbrücke durchfahre. Es ist das Bip & Go, das das Geräusch macht. Neben der Autobahn wird auf Schildern für “péage flux libre” geworben, und darum handelt es sich, wie ich später herausfinde. Es ist ein Pilotprojekt, das bisher nur auf diesem einen Autobahnstück existiert und von dem auch Angela noch nichts weiß. Jetzt wird mir auch klarer, wovon die ebenfalls ziemlich zahlreichen Schilder neben der Autobahn handelten, auf denen irgendwas von “Bezahlung innerhalb von 72 Stunden” stand. Ich hatte sie beim Vorbeifahren provisorisch für Werbung für das Unternehmen gehalten, dessen URL auf den Schildern steht. Aber es geht darum, dass alle, die kein Bip & Go an der Windschutzscheibe haben, sich innerhalb von 72 Stunden darum kümmern müssen, ihre Mautrechnung zu bezahlen. Man könnte das auch ohne Internet an Autobahnraststätten tun, aber das ist auf dem Schild durch ein so rätselhaftes Icon dargestellt (eine Person geht zu einer Tür mit €-Zeichen), dass ich es erst beim Schreiben dieses Beitrags begreife.

Update: Diesem französischen Artikel zufolge habe nicht nur ich zu spät verstanden, dass die Schilder eine relativ dringliche Handlungsaufforderung darstellen. Wenn Angela kein Bip besäße, hätte ich 375 Euro Bußgeld bezahlen müssen, so wie offenbar viele andere ahnungslose Reisende.

Wie das technisch funktioniert, ist noch etwas unklarer als beim bisherigen Télépéage-Verfahren, denn man nähert sich so einer Autobahnbrücke nicht in Schrittgeschwindigkeit. Die Dokumentation ist auch hier vage bis nicht vorhanden. Die Brücke scheint jedenfalls erfolgreich mit dem Bip & Go zu kommunizieren, sonst würde es nicht piepsen. Autos ohne Bip & Go werden anhand ihres Nummernschilds via Bilderkennung erfasst. Privatsphärentechnisch kommt mir das ein bisschen dubios vor, denn als Bip-Besitzerin hat man eingewilligt in die Erfassung der gefahrenen Strecken, aber hier müssen jetzt alle mitmachen, ob sie wollen oder nicht. Andererseits bin ich für Autobahnmaut, für Bequemlichkeit und für Geräte mit so schönen Namen wie “Bip & Go”. Da ich selten Auto fahre und das noch seltener in Frankreich tue, brauche ich nicht unbedingt eine vollständig durchdachte Meinung zu dem Thema.