'Ik bevind weer op de bodem van deze eindeloze put, en momenteel lijkt het licht verder weg dan ooit tevoren.'

Denkend dat het leven ver voor mijn achttiende verjaardag al zou zijn afgelopen, laat mij hier toch verward en leeg achter.

Je schold me verrot en maakte me belachelijk, en ik noemde het liefde.

De seconden tikten langzaam weg terwijl de ruimte van de kamer alsmaar kleiner begon te lijken. Inmiddels was het zachte witte licht vervangen door de zachte gouden ochtend gloed, en dat allemaal terwijl de wereld van mijn vernietigende gedachten alsmaar groter werd. 

De donkere zwoele avondlucht werd hard verlicht, je schoot door mijn gedachten zoals de stralen licht zich lieten geleiden door de lucht.

Ik krijg je verdomme niet uit mijn kop.