#van jou

'Ik bevind weer op de bodem van deze eindeloze put, en momenteel lijkt het licht verder weg dan ooit tevoren.'

Iedere keer als je mij kust voelt het alsof ik weer eventjes kan ademen.

Alle liefdes liedjes slaan opeens op jou.

Het was zaterdagavond, 9 september. We lagen in jou bed, de wind raastte langs het raam. We hadden een kinderachtige discussie over de film die zich op de achtergrond vorderde. Je tilde mij op je borst, zo lagen wij voor pak 'm beet vijf minuten. Ondanks de enige lichtbron in de kamer jou televisie was, was de glinstering in jou hazel bruine ogen duidelijk aanwezig. Ik hield mij zo bezig met de lieve glinstering dat ik niet doorhad wat er gebeurde. Binnen een paar seconden lag ik op mijn rug, jij hing boven mij. De glinstering in je ogen was weg, je sloot namelijk je ogen en zocht je een weg naar mijn lippen. Je zachte volle roze lippen raakte zacht de mijne. Na een paar seconden zag ik de glinstering weer in je prachtige bruine ogen, dit keer zat er ook een blik vol opluchting, vol geluk en trots bij.