Keuzes maken en erachter komen wat je met je leven wil is waarschijnlijk een van de lastigste dingen.

(ik kom nooit meer uit die oceaan van zout blauw)

Haar ogen vallen meteen op. Ze is in de vijftig. Heeft een dikke jas aan en zit bij het raam. Lijkt ze prettig te vinden want haar ogen zoeken naar afleiding. Ze is moe en wil even niet aan haar dagelijkse problemen denken. Ze is te oud voor wat ze moet doen, lichamelijk. Ze lijkt Pools, of Russisch. Ze heeft haar haar rood laten verven maar witte haartjes duiken al weer op. Het lijkt alsof ze geen tijd heeft gehad om in de spiegel te kijken. Maar haar ogen zijn zo mooi van kleur, ze heeft voor de rest niks nodig. Haar houding, de vorm van haar kaken is elegant, vrouwelijk. Ik probeer me voor te stellen hoe ze er dertig jaar geleden uit zag. Ik hoop gelukkiger.

Ze gaapt. Haar wallen lijken als donkere wolken onder haar ogen te hangen. Zal haar man haar helpen met het huishouden? Of haar kinderen? Het is een harde vrouw, zo eentje die drie zoons heeft moeten grootbrengen. Alleen. Omdat vader liever na zijn werk voor de televisie ging hangen en orders gaf aan moeders terwijl de drie zoons elkaar in de haren vlogen. Ze had een dochter moeten hebben. Om haar leed te delen.

Een moeder die probeerde haar zoons in te laten zien dat ze hun school moesten afmaken. Ze had zoveel meer willen betekenen maar er moest gekookt worden. En gestoft.

Waar zou ze werken? Ze krijgt een telefoontje. Ze zegt in gebrekkig Nederlands dat ze onderweg is. Ze biedt haar excuses aan. Ze stopt haar mobiele telefoon, een oude Nokia, terug in haar tas. Ze zucht en sluit haar ogen. Nog even rust pakken voordat haar dag begint. Maakt ze schoon? Staat ze in een fabriek?