Sue

Ben süslenmeyi hep severdim. O gün de kendimi çok güzel hissediyordum. Beyaz bir üst, beyaz bir pantolon giymiştim. Şimdi düşününce düğüne beyaz gitmişim diye fark ettim. Sorun olmamıştı herhalde.

Kuzenlerimle hazırlanmıştık. Saçlarımı örmüşlerdi. Bunu özellikle hatırlıyorum çünkü o gün kendimi gerçekten çok güzel hissediyordum.

Sonra bizim eve yakın bir dükkâna gittik. Züccaciye miydi tam bilmiyorum. Kırtasiye malzemeleri, makyaj ürünleri, takılar… Her şeyin satıldığı bir yerdi.

Orada o kadar güzel bir yüzük bulmuştum ki.

Beyaz, kocaman bir kelebekti. Tülden yapılmış gibi zarifti.

Taktığımda kendimi peri gibi hissetmiştim.

Düğünden dönünce onu özenle bir yere sakladım.

Sonra bir gün baktığımda yoktu.

Anneme sordum.

“Attım.” dedi.

“Neden?”

“Elimi kesti.”

O an çok üzülmüştüm. Hatta kızmıştım da. Çünkü o yüzük el kesmezdi ki. Kesse bile neden bana sormadan atmıştı?

Sanırım beni en çok üzen yüzüğün gitmesi değildi.

Bana sorulmadan, çok sevdiğim bir şeyin başkası tarafından elimden alınmasıydı.

Şimdi yıllar sonra bunu düşününce başka bir yerden bakabiliyorum.

Belki gerçekten elini kesmişti. Belki de beni korumak istemişti.

Bazen bize zarar veren şeyler çok güzel oluyor.

Ve bazen, annemin o yüzüğe yaptığı gibi, onları hayatımızdan çıkarmak gerekiyor.

Eğer bir gün o yüzük benim de elimi kesseydi, muhtemelen ben de hiç düşünmeden atardım. O zaman da onu güzel bir anı olarak hatırlamazdım.

Belki de bazı şeylerin bize zarar vermeden gitmesi daha iyi.

Yüzüğü artık çok net hatırlamıyorum.

Yansımamla karışmış bir insan topluluğu

Çökmüş omuzlar, silik bedenler

Adımları ağırlaşmış hayat akıp giderken

Takatsiz kalmış, taşımak istemediğim bir beden

Dolmuş gözlerim

Ve dökülmeyen yaşlarım

Ağlayamadığım ana ağlamak istemek

Sonra oturmak öylece bir köşeye

Çöküp kalmak

Evimin camından boşluğa bakarken

Ben ve tanımadığım bir ben vardı

Yalnızdım

Sessiz odamda

Beni yıllarca tanımış eşyalarla

Gri,soluk,bulanık

Benim hislerimmiş meğer

Gözlerime sabitlenmiş sorgulayışlar

Var olmanın acısını anlatamadım

Gözler üstümdeyken

Nefes almak zorlaşmışken

Yok olmak istedim

İmkansızdı

Göz kapaklarım aralanırken doğan güne

Olmak ve olmamak adil değilmiş anlamıştım

Öylece devam ettim

Yarım, eksik, korkmuş ve sıkışıp kalmış

Devam ettim

Yaşamaya

Yaşamadan

İçimi dökemedim

İçim fazlasıyla dolu ve bomboştu

Kelimeler eksik kalıyordu

Hislerse fazla

Sonra herkes görmek zorunda kaldı

Göstermemenin yankısıydı büyük çöküş

Ben kendimi bu sona hazırladım

Susarak, gizlenerek

Kusursuzca işledi her şey

Planlıymışçasına

Öylesine değilmiş yaşadıklarım

Bütünü oluşturmak içinmiş

Muazzam bel büken bir sancı göğüs kafesimin altında

Gecenin köründe

Pişmanlığın vücuda vurmuş haliydi

Bedenim kıvrandı

Soğuk mutfakta

Ve hiç yok olmamak üzere

Öyle büyütüldüğümden diye düşünüyorum bazen. Tamamen ondan olmasa bile az çok etkisi var bunun. Mantıklı yanım yok değil ki çoğu zaman mantıkla karar veririm. Çok özel olaylarda mantığıma bir şans daha diyerek izin istiyorum ama.

Bana “Duygusal mısın, mantıklı mı?” diye sorsalar ne derdim bilmiyorum. İnsanlar muhtemelen mantıklı olduğumu söylerdi. Belki de duygusal tarafımı herkese göstermediğim içindir.

Ben her ikisi de var bende derim. Evet mantığımın beni tamamen ele geçirdiği anlarda hiçbir şey beni sarsamaz ,ki bu birnevi bir güç zehirlenmesi ve özgüven hissettiren bir durum,gibi geliyor. Ama bu, sonradan üzülmediğim anlamına gelmiyor. Hatta çoğu zaman her şeyi fazlasıyla hissediyorum.

Belki de mantığa bu kadar tutunmamın sebebi tam olarak bu: Fazla hassas olmam.

Ve ben onu ayakta tutabilecek bir ruha sahip değilim.

Gitmem gereken, çalmam gereken kapılar;

Geriye değil ileriye atmam gereken adımlar var.

Mevsimler beni eline almış, fark ediyorum.

Zihnim bir kargaşa içinde, huzursuzum.

Çok mu nazlıyım bu yaşam için,

Yoksa çok mu yalnız bırakılmışım sessiz olduğum için?

Görmezden gelinmek mi bu,

Yoksa bir ses vermemiş olmanın yankısı mı?

Kim sebep oldu bana?

Kim sebep oldu bütün bunlara?

İster sevdiğim tanıdığım ,ister yedi kat yabancının

Ben hep kırdıklarıma bakmışım

Oysa ne çok kırılmışım farketmeden

Kendi kırıklarımın üstüne basarak başkalarına merhem olmaktan yoruldum

Tabi ki kimse zorlamadı beni buna

Sebebi neydi, ne değildi, artık üstüne düşmüyorum

Bilmek de istemiyorum

Bazen kaçmak ,kendini kurtarmak

En doğru olanı

Biliyorum, savaşamadığım her şeyden uzaklaşmalıyım

Ama ağlamaktan kaçamıyorum

Gözlerimden dökülen yaşları hissetmeyi engelleyemiyorum işte

Hep istediği o şeye ulaştığında ise “Bu kadar kolay olmamalıydı,” der.

“Burada bir hata olmalı… Ya yanlış şeye ulaştıysam? Ya daha iyisi varsa?” diye düşünmeye başlar.

Oysa elindeki şey, belki de hep ulaşmak istediğinin bile ötesinde;

bir hayal değil, bir ihtimal değil, gerçekten olan bir şeydir.

Ve bununla sadece huzur bulup mutlu olması, şükretmesi gerekirken,

neden hâlâ doyumsuz bir şekilde daha fazlasını ister?

Neden mutlu olmayı ve istediklerine sahip olmayı zihninde bu kadar imkânsızlaştırır?

Belki de bu, insanın kendine sürekli yeni bir amaç yaratma ihtiyacındandır.

Çünkü zihin hep bir sonraki hedefi arar.

Ulaştığında boşluk hisseder, bu yüzden değersiz sanır.

Ama aslında sorun, ulaştığın şeyin değersiz olması değil,

ona neden değer verdiğini hiç sorgulamamandır.

Şunu örnek alabiliriz:

Bir bebeğin önüne ilgisini çekecek bir obje koyarsın.

Onun tek çabası ona ulaşmak olur.

Belki ne olduğundan bile habersizdir.

Birileri ona, onu istemesi gerektiğini hissettirmiştir.

Kendi tercihi değildir belki de.

Ulaşır.

Sonra daha uzağa başka bir şey konur.

Elindekini bırakır, ona ulaşmak ister.

Bilinmeyenin verdiği merak ve heyecan…

Aslında hangisini istediğini başta bilmiyordu.

Belki ilk obje, belki ikinci onu mutlu etti; ya da hiçbiri.

Belki de biz de böyleyiz.

İsteklerimizin bir kısmı bize ait değil, bize öğretilmiş.

Ama insan fark ettikçe, gerçekten ne istediğini seçebilir.

Belki de bir şeye ulaşmayı tek başına zafer saymamalıyız.

Ulaşmak bir başarı olabilir, ama asıl önemli olan,

ulaştığın şeyin gerçekten senin isteğin olup olmadığıdır.

Çünkü değerli olan şey,

sadece ulaştığın değil,

His, öylece vuku bulan bir şey değil benim fikrimce. O his içimize düşmeden önce bir yoldan geçer. Biz öylece içimize doğdu sanırız genellikle. Bir yandan da bu insanı tatmin eder; "Bak ben hissettim," deme fırsatı tanır. Aslında içimize doğan şey bir sürü veriden oluşur. Gördüklerimiz, duyduklarımız, gözlemlediklerimiz... Hepsi bir araya gelir ve olasılığı yüksek olan bir fikre kapılırız. Ancak bu süreçte bir risk de vardır: His, bilgilerden gelse bile onu kendi zihnimizle manipüle edebiliyoruz. Korkularımız ya da beklentilerimiz, o saf veri akışını kendi istediği yöne çekebiliyor.

Her ne kadar mantığını kullandığını söyleyen kişiler olsa da insan duygusal bir varlık. Mantıklı insanlar hissetmiyor değil; sadece hislerin onları etkilemesini tercih etmiyorlar. Ben hislerime çok inanırım. O kadar fazla ki bazen deli olduğumu bile düşünürüm. Kapılıyorum, bana doğruyu hislerim gösterir zannediyorum. Ama bu bazen bana zarar veriyor. Bu kadar çok hissetmek ve inanmak istemiyorum bazen. Bazen de her şeye rağmen hissetmek istiyorum.

Asıl mantıklı olan "hismiş" gibi geliyor; çünkü birçok bilgiden ortaya çıkıyor. Tek bir şeye körü körüne inanmaktansa, her şeyi analiz edip hissediyoruz. Tam bu noktada, eğer his ve söylenen şey çelişiyorsa, orada bir sorun olduğunu ya da bunu bir işaret olarak almak gerektiğini fark ediyorum. Söylenenler ve hissedilenler arasındaki o uçurum, aslında en büyük pusulamız haline geliyor.

​Ama şu soru var aklımda: Gerçekten bu kadar özgür mü bu iki kavram? Her şeye anlam yükleyerek aynı zamanda her şeyi anlamsızlaştırıyor muyuz? Eğer aşk tek bir kişiye duyuluyorsa ya da hayatın anlamı tek bir amaca dayanıyorsa; bizim amaç edindiklerimiz asıl olana ulaşmaya çalışırken oyalandıklarımız mı?

Günlüğümü doldurmayı önce

Sonra kendime çay doldururken farkettim

Melisa çayı almıştım geçenlerde

Onu da unuttum birkaç gündür

Sonra oturdum düşündüm

Daha neleri unuttum ben

Silmişim her şeyi

Bazı şeyler aklıma gelmiyor değil

Ama unutmak istiyorum onları da

Aslında hatırlamıyorum tam olarak

Ama hissediyorum

Doluluk sandığım şey, temas edilmemiş bir ağırlıktı. Bu yüzden hiçbir şey başlamıyordu. Çünkü ben başlamıyordum. Her şey açılmayan ,içine girilmeyen kapının önünde birikmişti.

Sonra bir yerden çatladı. Büyük bir sesle değil, geri dönüşsüz bir şekilde. Şimdi içimde boşluk var. Ama bu boşluk hareket edebiliyor. Hafifim. Ve ilk defa hayatın içindeyim.

Acelem yok.