Sue

Ve ben onu ayakta tutabilecek bir ruha sahip değilim.

Gitmem gereken, çalmam gereken kapılar;

Geriye değil ileriye atmam gereken adımlar var.

Mevsimler beni eline almış, fark ediyorum.

Zihnim bir kargaşa içinde, huzursuzum.

Çok mu nazlıyım bu yaşam için,

Yoksa çok mu yalnız bırakılmışım sessiz olduğum için?

Görmezden gelinmek mi bu,

Yoksa bir ses vermemiş olmanın yankısı mı?

Kim sebep oldu bana?

Kim sebep oldu bütün bunlara?

İster sevdiğim tanıdığım ,ister yedi kat yabancının

Ben hep kırdıklarıma bakmışım

Oysa ne çok kırılmışım farketmeden

Kendi kırıklarımın üstüne basarak başkalarına merhem olmaktan yoruldum

Tabi ki kimse zorlamadı beni buna

Sebebi neydi, ne değildi, artık üstüne düşmüyorum

Bilmek de istemiyorum

Bazen kaçmak ,kendini kurtarmak

En doğru olanı

Biliyorum, savaşamadığım her şeyden uzaklaşmalıyım

Ama ağlamaktan kaçamıyorum

Gözlerimden dökülen yaşları hissetmeyi engelleyemiyorum işte

Salak saçma gülümsüyorum boşluğa.

Seni izliyorum elimdeki birkaç kayıttan;

Gülümsemen her şeyi durduruyor bir an.

Neden bu kadar seviyorum?

Gitgide böyle artarak mı ilerleyecek bu?

Korkuyorum da;

Çok seversem kaybolursun diye...

Ama seni bu kadar sevme fikrinden vazgeçirmiyor bu korku bile.

Hep istediği o şeye ulaştığında ise “Bu kadar kolay olmamalıydı,” der.

“Burada bir hata olmalı… Ya yanlış şeye ulaştıysam? Ya daha iyisi varsa?” diye düşünmeye başlar.

Oysa elindeki şey, belki de hep ulaşmak istediğinin bile ötesinde;

bir hayal değil, bir ihtimal değil, gerçekten olan bir şeydir.

Ve bununla sadece huzur bulup mutlu olması, şükretmesi gerekirken,

neden hâlâ doyumsuz bir şekilde daha fazlasını ister?

Neden mutlu olmayı ve istediklerine sahip olmayı zihninde bu kadar imkânsızlaştırır?

Belki de bu, insanın kendine sürekli yeni bir amaç yaratma ihtiyacındandır.

Çünkü zihin hep bir sonraki hedefi arar.

Ulaştığında boşluk hisseder, bu yüzden değersiz sanır.

Ama aslında sorun, ulaştığın şeyin değersiz olması değil,

ona neden değer verdiğini hiç sorgulamamandır.

Şunu örnek alabiliriz:

Bir bebeğin önüne ilgisini çekecek bir obje koyarsın.

Onun tek çabası ona ulaşmak olur.

Belki ne olduğundan bile habersizdir.

Birileri ona, onu istemesi gerektiğini hissettirmiştir.

Kendi tercihi değildir belki de.

Ulaşır.

Sonra daha uzağa başka bir şey konur.

Elindekini bırakır, ona ulaşmak ister.

Bilinmeyenin verdiği merak ve heyecan…

Aslında hangisini istediğini başta bilmiyordu.

Belki ilk obje, belki ikinci onu mutlu etti; ya da hiçbiri.

Belki de biz de böyleyiz.

İsteklerimizin bir kısmı bize ait değil, bize öğretilmiş.

Ama insan fark ettikçe, gerçekten ne istediğini seçebilir.

Belki de bir şeye ulaşmayı tek başına zafer saymamalıyız.

Ulaşmak bir başarı olabilir, ama asıl önemli olan,

ulaştığın şeyin gerçekten senin isteğin olup olmadığıdır.

Çünkü değerli olan şey,

sadece ulaştığın değil,

His, öylece vuku bulan bir şey değil benim fikrimce. O his içimize düşmeden önce bir yoldan geçer. Biz öylece içimize doğdu sanırız genellikle. Bir yandan da bu insanı tatmin eder; "Bak ben hissettim," deme fırsatı tanır. Aslında içimize doğan şey bir sürü veriden oluşur. Gördüklerimiz, duyduklarımız, gözlemlediklerimiz... Hepsi bir araya gelir ve olasılığı yüksek olan bir fikre kapılırız. Ancak bu süreçte bir risk de vardır: His, bilgilerden gelse bile onu kendi zihnimizle manipüle edebiliyoruz. Korkularımız ya da beklentilerimiz, o saf veri akışını kendi istediği yöne çekebiliyor.

Her ne kadar mantığını kullandığını söyleyen kişiler olsa da insan duygusal bir varlık. Mantıklı insanlar hissetmiyor değil; sadece hislerin onları etkilemesini tercih etmiyorlar. Ben hislerime çok inanırım. O kadar fazla ki bazen deli olduğumu bile düşünürüm. Kapılıyorum, bana doğruyu hislerim gösterir zannediyorum. Ama bu bazen bana zarar veriyor. Bu kadar çok hissetmek ve inanmak istemiyorum bazen. Bazen de her şeye rağmen hissetmek istiyorum.

Asıl mantıklı olan "hismiş" gibi geliyor; çünkü birçok bilgiden ortaya çıkıyor. Tek bir şeye körü körüne inanmaktansa, her şeyi analiz edip hissediyoruz. Tam bu noktada, eğer his ve söylenen şey çelişiyorsa, orada bir sorun olduğunu ya da bunu bir işaret olarak almak gerektiğini fark ediyorum. Söylenenler ve hissedilenler arasındaki o uçurum, aslında en büyük pusulamız haline geliyor.

​Ama şu soru var aklımda: Gerçekten bu kadar özgür mü bu iki kavram? Her şeye anlam yükleyerek aynı zamanda her şeyi anlamsızlaştırıyor muyuz? Eğer aşk tek bir kişiye duyuluyorsa ya da hayatın anlamı tek bir amaca dayanıyorsa; bizim amaç edindiklerimiz asıl olana ulaşmaya çalışırken oyalandıklarımız mı?

Günlüğümü doldurmayı önce

Sonra kendime çay doldururken farkettim

Melisa çayı almıştım geçenlerde

Onu da unuttum birkaç gündür

Sonra oturdum düşündüm

Daha neleri unuttum ben

Silmişim her şeyi

Bazı şeyler aklıma gelmiyor değil

Ama unutmak istiyorum onları da

Aslında hatırlamıyorum tam olarak

Ama hissediyorum

Doluluk sandığım şey, temas edilmemiş bir ağırlıktı. Bu yüzden hiçbir şey başlamıyordu. Çünkü ben başlamıyordum. Her şey açılmayan ,içine girilmeyen kapının önünde birikmişti.

Sonra bir yerden çatladı. Büyük bir sesle değil, geri dönüşsüz bir şekilde. Şimdi içimde boşluk var. Ama bu boşluk hareket edebiliyor. Hafifim. Ve ilk defa hayatın içindeyim.

Acelem yok.

Duyulmadığını bildiğin çığlıklar ulaşıyor içinden bir yerden kulağına. Yaşamak istiyorsun sadece.. Ama işte yaşamak demek; sadece süslü, neşe dolu, içini ferahlatan anlarla son bulmuyor. Bazan göğüste bir sıkışma,belki de gözde bir yaş eşlik ediyor.

Gülmeyi ağlamayı..

Sevmeyi sevilmeyi..

Bir de..

Unutmayı

​Ama en çok da;

Eksilerek çoğalmayı

Ve her defasında