#portre

Yansımamla karışmış bir insan topluluğu

Çökmüş omuzlar, silik bedenler

Adımları ağırlaşmış hayat akıp giderken

Takatsiz kalmış, taşımak istemediğim bir beden

Dolmuş gözlerim

Ve dökülmeyen yaşlarım

Ağlayamadığım ana ağlamak istemek

Sonra oturmak öylece bir köşeye

Çöküp kalmak

Evimin camından boşluğa bakarken

Ben ve tanımadığım bir ben vardı

Yalnızdım

Sessiz odamda

Beni yıllarca tanımış eşyalarla

Gri,soluk,bulanık

Benim hislerimmiş meğer

Gözlerime sabitlenmiş sorgulayışlar

Var olmanın acısını anlatamadım

Gözler üstümdeyken

Nefes almak zorlaşmışken

Yok olmak istedim

İmkansızdı

Göz kapaklarım aralanırken doğan güne

Olmak ve olmamak adil değilmiş anlamıştım

Öylece devam ettim

Yarım, eksik, korkmuş ve sıkışıp kalmış

Devam ettim

Yaşamaya

Yaşamadan

İçimi dökemedim

İçim fazlasıyla dolu ve bomboştu

Kelimeler eksik kalıyordu

Hislerse fazla

Sonra herkes görmek zorunda kaldı

Göstermemenin yankısıydı büyük çöküş

Ben kendimi bu sona hazırladım

Susarak, gizlenerek

Kusursuzca işledi her şey

Planlıymışçasına

Öylesine değilmiş yaşadıklarım

Bütünü oluşturmak içinmiş

Muazzam bel büken bir sancı göğüs kafesimin altında

Gecenin köründe

Pişmanlığın vücuda vurmuş haliydi

Bedenim kıvrandı

Soğuk mutfakta

Ve hiç yok olmamak üzere