Opgekankerd en geklaard
Aanval op straat knal van een handgranaat twaalf doden in maart. Iedereen aangeraakt overal aangegaapt en aangestaard. Nagedaan en nageaapt gestuurd naar het internaat. Was dit het waard?

⁂

Keni
Cosmic Funnies
trying on a metaphor
TVSTRANGERTHINGS
almost home

Kiana Khansmith

❣ Chile in a Photography ❣

Discoholic 🪩
wallacepolsom

祝日 / Permanent Vacation
Mike Driver

#extradirty
One Nice Bug Per Day

Origami Around
h
Not today Justin
Stranger Things

seen from France
seen from United Kingdom

seen from United States

seen from United States
seen from Australia
seen from United States

seen from Ireland
seen from Canada
seen from Türkiye
seen from Belgium
seen from United States
seen from United States
seen from Norway

seen from Romania

seen from Slovenia

seen from Türkiye

seen from Japan
seen from Pakistan
seen from Mexico
seen from Mexico
@devonstorries
Opgekankerd en geklaard
Aanval op straat knal van een handgranaat twaalf doden in maart. Iedereen aangeraakt overal aangegaapt en aangestaard. Nagedaan en nageaapt gestuurd naar het internaat. Was dit het waard?

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
Nigga bitch
Leg mijn soldaat op haar zwarte kont, noem het interracial.
Spuit drie keer in haar zachte mond, geef haar triple facial.
Zwarte Piet
De buurvrouw uit Congo begreep er al geen zak van toen we haar lieten aanbellen met diezelfde zak van de goedheiligman.
Vroege winter
Ik dacht dat het regende en pakte mijn regenjas. Maar het water viel te langzaam en ik besefte dat het sneeuw was.
Afterparty zoals het hoort
Op vrijwel alle afterparty's hoor je de meest sterke, interessante en vage verhalen over onderwerpen die dieper gaan dan je je kunt voorstellen. Uiteraard met behulp van genoeg sinistere vitaminen. Momenteel schrijf ik dit ook met de nodige hulp. Niet dat ik zonder niet kan schrijven, maar de inspiratie komt zogezegd makkelijker aanwaaien. Laat dat misverstand even de wereld uit geholpen zijn. Ik zit nu op een afterparty en het gaat inmiddels zo ver dat de meeste verhalen eindigen met een 'waar had ik het nou over?', abrupte stiltes omdat de verteller van het verhaal afgeleid raakt of steeds zachter wordend, onverstaanbaar gebrabbel omdat de rest niet meer naar het verhaal luistert. Ondanks alle synthetische hulp. De afterparty duurt zelfs zo lang, dat de pijn in onze kaken al is weggetrokken. Slapen? Slapen is voor mensen die eten en huiswerk maken. En vaak ontstaan er ook nog eens de geniaalste citaten. Om de tien minuten wordt de spiegel boven tafel gehaald; het is allemaal helaas heel normaal. Pijn in mijn neus, lege patronen, verspreid over de houten vloer, een smeulende joint tussen mijn vingers en reggae op de achtergrond. Zichtbaar geluid, overdreven lachbuien, grote zwarte ogen en schaatsende kaken. En stiekem vind ik de afterparty's zelfs nog leuker dan de party zelf.

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
Gekke, rare mensen
Terwijl we op de koude, stenen rand zaten, beseften we ons plotseling dat we tussen heel veel mensen zaten. Niet zomaar mensen. Gekke, rare mensen. Voor ons zagen we de eerste zonnestralen van de dag al opkomen. Het zou een extreem warme dag worden. En hoewel we het alles behalve waardeerden, onthulde de zon langzaam maar schrijnend de lelijke gezichten om ons heen. Vieze, uitgemergelde drugshoofden gaven zich een voor een bloot aan de felle zon. Een enkele kaal en nu al glimmend van het zweet. Evenals de ontblote, ooit gespierde armen vol met mislukte tribals en tatoeages. Piercings op plekken waar ze niet hoorden en een doordringende, penetrante geur van zweet, oud bier en verbrand Samson shag. Toen de zon eenmaal op was, werd er tot ons ongenoegen hier en daar een shirt uitgedaan en kwamen de eerste behaarde lichamen tevoorschijn. Inmiddels dreef de hamvraag naar boven: hoe zijn we hier in godsnaam beland?
Naarmate de dag vorderde en de situatie verergerde, werd het ons teveel en zijn we uit deze heksenkring gevlucht.
In de volksmond
Als je over de Mauritsweg, in de volksmond niet zonder reden Chinastreet genoemd, richting Rotterdam Centraal banjert, zie je het uitzonderlijk gevormde dak van het station al opdoemen. Des te dichterbij je komt, des te dreigender het boven je uittorent. Met de vage techno, knallend uit de radio van de bouwvakkers die aan het werk waren en de joint die aan mijn lippen hing, kwam ik tot de conclusie dat het futuristische tafereel, ondanks dat velen het vinden lijken op een rare, grote kapsalon, nog het meest vergeleken kon worden met de Efteling. Vanwege de magie en macht die het uitstraalt als je er tegenop kijkt en het je weer doet voelen als een klein kind die Pardoes een handje geeft.
Hoor hier bonkt het nieuwe hart van de Urban Efteling. Ligt wel lekker in de volksmond.
Het raam was weer eens vies gelukkig hadden we glassex.
Jong en onbezonnen
'Ben je bang voor varen?' vroeg ik aan het kleine meisje dat met ons mee zou gaan, over de woelige baren. 'Nee hoezo?' antwoordde ze verontwaardigd als een kind kan zijn, bang dat er van haar verwacht werd dat ze zoiets als varen niet zou durven. 'Het vorige kind dat meeging moest iedere keer huilen als we te hard gingen,' legde ik uit. 'Maar ik hou van hard!' riep ze met een glimlach uit, zonder zich van enig kwaad bewust te zijn. Ook ik kon een grijns op mijn gezicht niet onderdrukken. 'Zo vroeg al.' Maar omdat ik al oud genoeg was om geen reddingsvest aan te hoeven, hield ik verder pedagogisch mijn mond.
Kersen zonder LSD
Een zwerver kwam vandaag naar me toe; hij bood me kersen aan. Ik vroeg of er acid in de kersen zat. Hij zei nee, dus ik ook.

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
De wietpas(t) niet (in Rotterdam)
De wietpas, iedereen kent het wel. Maar voor iedereen die het afgelopen jaar onder een steen heeft geleefd, zal ik het nog eens kort en bondig uitleggen. Al zie ik er zelf de logica niet meer van in door de (voor de overheid) meer kwalijke dan goede gevolgen die het met zich meebrengt. Hoewel het me wel stoer lijkt om later tegen mijn kleinzoon te vertellen dat we vroeger alleen onze identiteitskaart moesten laten zien om een coffeeshop binnen te komen. Enfin, de wietpas is het bewijs voor het lidmaatschap dat jij bij een coffeeshop hebt. Je identiteitskaart is niet genoeg meer, je moet ingeschreven staan bij een bepaalde coffeeshop om binnen te komen en maximaal vijf gram wiet of hasj (hasj wordt vanwege de naam 'wietpas' zwaar gedenigreerd en wordt vaak vergeten, maar is daarom zeker niet minder goed, fijn of leuk, maar dat terzijde) kunnen te kopen. Dit beleid is nu al ingevoerd in Zeeland, Noord-Brabant en Limburg. De reden hiervoor was om het aantal drugstoeristen uit België, Duitsland en Frankrijk in Nederland te beperken. Beperken? Niet verbannen? Nee, dat lees je goed. Beperken. Want hoe graag Rutte die Duitse dagjesmensen ook buiten de deur wil houden, ze blijven komen. Door de wietpas in het zuiden schieten de dealers namelijk als paddo's uit de grond en wachten ze iedereen gewoon op bij de grens om daar ons befaamde nederwiet te verkopen. Het gras is nou eenmaal groener aan de overkant. Wiet wordt zelf gekweekt, voor eigen gebruik, maar ook voor verkoop. Mensen beginnen zelfs hun eigen underground coffeeshop. En het gebeurt allemaal onder de neus van de politie, die zeggen dat ze alles onder controle hebben. Maar inwoners hebben naar eigen zeggen nu meer drugsoverlast dan ooit. Er is in het zuiden nu meer groen dan blauw op straat, om het zo maar te zeggen. De politie heeft het niet onder controle en zal het ook nooit onder controle hebben. The war on drugs valt niet te winnen. De wietpas is geen succes, dit blijkt ook vooral onder alle Nederlandse blowers. Ongeveer een vijfde van deze groep in Zuid-Nederland heeft zich ingeschreven bij een coffeeshop, omdat de meeste blowers liever geen stempel op zich gedrukt willen hebben. Dat wil dus zeggen dat een vierde(!) zich begeeft in de criminaliteit door hun stash op straat of bij thuisdealers te kopen. Deze dealers hebben vaak meer dan gezellig oregano bij zich. Ecstasy, cocaïne en andere harddrugs zijn op straat zeer zeker niet ongebruikelijk. Slecht voor de volksgezondheid, als je het mij vraagt. De meeste coffeeshops zijn vaak leeg en veel gaan ook failliet door de wietpas. Coffeeshophouders moeten mensen weigeren, die op de hoek van dezelfde straat nog aangesproken worden om daar hun wiet of hasj te kopen, waarna ze het ergens op een bankje oproken. En dat terwijl de coffeeshop oorspronkelijk bedoeld was om softdrugs en dealers van de straat te houden. Wat mij betreft, gaat dit tegen alle principes van het drugsbeleid, de liberaliteit en de grondwet van Nederland in. Ik ben zelf ook een gewiekst blower en ik ben er tegen. Ze keuren iedereen die wel eens een jointje rookt af door ze in een hokje te stoppen en zich te laten registreren. Het doet me denken aan het registreren van alle Joden in de Tweede Wereldoorlog, met Mark Rutte als de Leider. Straks krijgen we allemaal een plakkaatje in de vorm van een cannabisblad met erop 'stoner'. Ik zie het niet gebeuren, maar dit moet voorkomen worden. Dit is niet de oplossing en de wietpas mag Rotterdam niet bereiken. Dat gaat tegen onze cultuur in en met zoveel coffeeshops gaat dat zeker fout. Wie weet volgt er nog een bombardement als de coffeeshophouders zich niet aan de afspraken houden. Ik vind die Mark Rutte en zijn kabinet in ieder geval een stuk minder sympathiek. Tevens verschenen op: http://www.ontfrissend.nl/opinie/wietpast-niet-rotterdam/.
Drugstoerisme
Drugstoeristen onderweg naar Nederland. Want het gras is groener aan de overkant. Voorkomen door de wietpas die niet baat. Want er is meer groen dan blauw op straat.
De rasechte Rotterdammert
Donderdagavond, het was de dag dat ons oranje voetbalteam verloor van de Duitsers, 2-1. Een trieste dag, niet alleen vanwege de nederlaag, maar ook omdat een vriendin van mij te horen had gekregen dat ze was gezakt voor haar havo examen. Het had een feestdag moeten zijn, maar helaas. Ik ontving een sms'je van haar. 'Vanavond bij mij?' Ze kon wel wat afleiding gebruiken en ik ook, voordat ik mijn Duitse buurman, die de overwinning in de tuin aan het vieren was, naar de keel greep. Ik kon al aan haar zien dat ze de nodige drugs op had om deze dag te vergeten, toen ik haar flatwoning betrad. Ze deelde die samen met haar moeder, die er op dat moment niet was en die ik tevens nog niet ontmoet had. Ze omschreef haar ooit als ‘dat Rotterdamse wijf dat ken lullen, die weet wat mot en die kan wat ken'. Dat belooft veel, dacht ik bij mezelf. Ik had haar wel al een andere keer aan de telefoon gesproken, ergens halverwege de nacht. 'Hoe laat breng je m'n dochter thuis?' klonk haar stem in typisch Rotterdams, met haar ‘t’ zo nat, dat mijn oor er zelfs een beetje vochtig van werd. Gniffelend van de smeulende joint die ik op dat moment tussen mijn vingers klemde, zette ik ook mijn meest Rotterdamse accent op. 'Ik zou ‘t niet weten mevrouw, dat is niet aan mij,' waarna de telefoon uit mijn hand werd getrokken. Ik hou van het Rotterdamse accent, in tegenstelling tot de rest van Nederland. Buitenstaanders horen enkel pauper Nederlands en zien alleen bouwvakkers die shag roken en vrouwen nafluiten als ze een Rotterdammer horen praten. Nee, ik hou ervan, net zoveel als van Rotterdam zelf. Ik ben ermee opgegroeid. Ik betrap mezelf zelfs af en toe op het onbewust uitspreken van woorden in het Rotterdams. De avond vorderde en het werd al snel nacht. Inmiddels had ook ik een pilletje achter mijn kiezen, alvorens ik haar figuurlijke tempel betrad. Details achterwege gelaten. Hoewel ik wel kan vertellen dat kleine Devon er geen zin in had na de verorberde amfetamine. Niet lang daarna kwam haar moeder thuis. We schoten allebei snel onze kleren aan haastten ons naar de huiskamer, ondanks dat haar moeder ons al doorhad. Geloof het of niet, maar moeilijk was ze allerminst. Ik stelde me netjes voor, in beschaafd Nederlands ditmaal. Ze had gedronken, dat kon je zien aan haar manier van lopen en praten. Terwijl ik een joint draaide, vertelde ze mij met een dubbele tong over haar standpunten in het leven, de dingen waar ze voor staat, haar manier van opvoeden. Zo vond ze het gebruik van drugs en dergelijke van haar dochter totaal geen probleem, als ze het haar maar vertelde en er verstandig mee omging. Ze had ook liever dat het in haar huis gebeurde. Ze zei het allemaal heel direct en oprecht. Ze meende wat ze zei. En dat allemaal in die platte stadstaal. In mijn ogen sprak ze als een rasechte Rotterdammer. Niet alleen door haar manier van praten, maar door haar vastberadenheid en de kracht die ze uitstraalde. Opgegroeid in Rotterdam, gewend aan het harde stadsleven. Een vrouw van extremen. Ze mag je of ze mag je niet. Een vrouw die weet wat ze wil en wat ze niet wil. Iemand die alles al eens heeft meegemaakt en uitgeprobeerd, maar alleen omdat ze het zelf wilde en niet omdat anderen het haar zeggen. Dát is de Rotterdammer. Een nuchter volk, met een duidelijke taal en een hard leven. Harde werkers met eelt op hun handen die niet bang zijn om vies te worden. Niet voor niets hebben wij de stad in zeven jaar opgebouwd tot een wereldstad, uit de as van de bombardement. Niet voor niets kreeg het daardoor de naam werkstad. En niet voor niets stonden wij bekend als de stad die nooit slaapt, voor New York ook maar bestond. Dit is mijn beeld van de rasechte Rotterdammert. Tevens te lezen op http://www.stadslog.nl/deftekkel/de-rasechte-rotterdammert.
Warme dagen zoals deze
De wolkenloze hemel waaronder ik lig contrasteert de felgele zon alleraardigst
Benen strelend en bruin bakkend droom ik al luierend even weg
Wanneer ik plots pardoes mijn glas prosecco tot duizend scherven kets
Loesoe
Stoenoe in de moetroe
Van Graskroedoe naar Binnenhoefoe
Uitkijken voor condoekoe en de scotoe
Anders krijgen we een boetoe want er is geen doekoe

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
Reïncartorries
Zo veel gekanker dat het me niet meer zint
Ik sla door totdat het mijn spieren ontbindt
In coma tot het ontwaken begint
En ik reïncarneer als een geboren dood kind
Wat is de zin van het leven?
Al sinds mensenheugenis is de mens van aard een nieuwsgierig wezen. En al sinds de mens nieuwsgierig is, stelt de mens vragen. Alles wat binnen het begrip van de mens lag, en daar buiten, wilde de mens weten. Op veel vragen hebben we antwoorden gekregen, gegeven en bevestigd, maar op veel vragen ook niet. Veel antwoorden staan niet vast of zijn afhankelijk van verschillende meningen. Jouw opvatting van het juiste antwoord, wat dus niet per se het juiste antwoord hoeft te zijn, is ook afhankelijk van jouw persoonlijke en unieke mening.
Bijvoorbeeld de volgende vraag, die we allemaal wel kennen en ook allemaal, stuk voor stuk, gevraagd hebben gekregen. Wat is de zin van het leven? Ja, wat is de zin van het leven? Die vraag kent iedereen, maar heeft iedereen er ook al een antwoord op? Ik denk het niet. Laatst vroeg mijn stiefvader het aan mij. Ik had er geen zinnig antwoord op. Misschien wel een goede toekomst voor mezelf, hetgene dat iedereen van je verwacht. Of wellicht is mijn zin van het leven dat ik hetgene doe dat niemand van me verwacht. Ik zou heel burgerlijk huisje boompje beestje kunnen zeggen. Of kotswekkend braaf kunnen zeggen dat ik de wereld beter wil maken. Verbeter de wereld, begin bij jezelf. Zeggen ze. Ha, zoiets zou niemand van me verwachten. Dat zou misschien zelfs een betere keuze kunnen zijn. Briljant. Ik ga voor het onverwachte.
De wereld beter maken, gecombineerd met wat er in de mens zijn aard zit. Nieuwsgierig zijn, vragen stellen, antwoorden verzamelen. Eigenlijk zou ik dan op alles wat nog enigszins discutabel is maar een enkele, belangrijke vraag kunnen stellen. Is de wereld er lelijker op geworden? Met die vraag zou je dus alles perfect kunnen beoordelen. Nickelsonjassen, Blackberry's, Skrillex. Is de wereld er lelijker op geworden? Maar ook serieuzere zaken als de Nieuwe Wereld en de Verenigde Staten, de terroristische aanslag op het World Trade Center en de gevolgen daarvan, de dood van Pim Fortuyn, de dood van Osama Bin Laden. Is de wereld er lelijker op geworden? Zou je die vraag niet beter kunnen vervangen voor: is de wereld er wel echt beter op geworden? En zo niet, hoe zou ik dit kunnen oplossen? En word ik hier zelf wel echt beter van? Is dit wel echt de zin van het leven? Is dit wel de juiste keuze? Bij zoveel vragen komt twijfel kijken. Zoveel vragen. En ieder mens zou er een ander antwoord op kunnen geven, gebaseerd op veel verschillende meningen. Zoveel keuzes. Niet zomaar ja of nee, zo diep gaat de mens dan ook wel.
Nu komt de hamvraag: welk(e) antwoord(en) is/zijn goed en welk(e) is/zijn fout? Dat zal per persoon en dus per mening verschillen. Er is een ding dat zeker is; ieder mens stelt zo zijn vragen en geeft ook zo zijn antwoorden, elk mens is van elk goed én fout antwoord wijzer geworden, maar de mens zal nooit precies weten welk antwoord op een vraag nou goed of fout is. Daarom zal de mens altijd vragen blijven stellen.
Maar wat is nou eigenlijk de zin van het leven?