#gedichtjes

Hoor ik er dan bij? Maak ik jullie dan eindelijk blij?

Als ik mezelf steeds een beetje meer witwas of als ik jullie wat imiteer dan doet het misschien geen zeer

alles wat er valt te schrijven

ondertussen wel geschreven

de drang te verwoorden wat

al zo lang in mij huist is echter

onweerstaanbaar - vergeef me

ik zal voor u mijn best doen

niet in cliché’s te verzanden

en het verfrissend te houden

de derde liebestraum klinkt en als

we haar daar in de winkelstraat

(on)toevallig voor de derde keer horen

is het bezegeld; nooit zal er nog

een dag aanbreken waarbij de tonen

van lizst’s piano-arrangement

me niet aan haar doen denken

ik wil mijn armen om haar heen slaan

en haar vertellen dat ze veilig is

bij mij - ik denk aan haar wanneer ik

zorgvuldig een theelepel matcha

in mijn glas gooi ‘s ochtends

als ik door mijn havermoutpap roer

denk ik aan hoe het haar nooit lukte

om het goed na te maken

ik draag haar bij in mijn linnen tas en

het voelt alsof ze over mijn schouder

staat mee te kijken wanneer ik

mezelf troost met zelfgemaakte bibimbap

na een waardeloze dag waarop

de regen niet leek te willen stoppen

ze is er in mijn sojayoghurt, de

onwillekeurige nummers in mijn playlist

in tweedehandswinkels en

als ik denk aan berlijn, de stad waar wij

ooit zullen wonen, zo manifesteren we

hou ik me vast aan dat idee

zij opent nieuwe perspectieven

geeft schoonheid aan het alledaagse

en ik weet dat ik misschien

als een hopeloze romanticus klink, maar

ik zou u graag eens willen uitnodigen

een wandeling met haar te maken

ik ben ervan overtuigd dat u me daarna

ik bid tot de goden waar ik niet in geloof ik vraag hen ook niets, ik smeek en smeek tot de grond walgt van mijn knieën

en ik huil niet

als een wolf of de wind

dat ik voor mezelf kies

en voor mezelf zorg

want ook ik ben een mens