De pijn lijkt ondraaglijk, maar ik draag haar.

Ik draag haar in het vastgrijpen van mijn zachte knuffel die permanent op mijn schoot woont.

Ik draag haar in mijn ingewanden die elke huilbui hun weg naar buiten lijken te zoeken.

Ik draag haar in de afdrukken van mijn nagels in mijn schouders, in een poging om mezelf stevig genoeg vast te houden om dit te kunnen dragen.

Ik draag haar.

Kom binnen, ga zitten naast mijn hart

Ze horen het kloppen en denken dat mijn borstkast groot genoeg is

Ik weet ook niet wanneer het zo benauwd geworden is hierbinnen

Ik deed eens een ct scan op aanraden van de dokter, maar er was niets aan de hand

Nu zeg ik óók niet dat er iets aan de hand is

Er was slechts weinig ruimte voor mijn longen, alsof mijn ribben graag dichter bij mijn ruggengraat wilde zijn

Er breekt soms iets in mij,

heel zachtjes

klauwen sluiten zich strakker om me heen

naarmate de maan steeds hoger aan de hemel staat

Wanneer de nacht valt zoek ik naar grotere schaduwen

die dienen als dekmantel

Ik omarm graag de illusie dat stukjes echt op hun plek vallen,

dat consequenties snijden in een slagroomtaart, die ik dan kan delen

en niet in onze ziel,

gedeelde pijn niet kan ontnemen.

Dat elke vorm van wanhoop te vermijden valt als ik mijn kop in het zand steek, als een kind lalalala uitroep met mijn handen voor mijn oren.

De grenzen tussen mij en dat zijn vervaagd : ik spiegel meteen

Onderdrukt ratio

Empathie is een schoon gegeven maar gij zijt niet dat

Ontvolg, of beter negeer

Nogmaals van een andere kant bekeken

Zijn wij niet spiegel van alles

Zijn wij niet onbeschreven blad

Eerlijk en authentiek zijn is vloeien van staat naar staat

Geen vaste grond hebbend in iets waar ge u in vastklauwt