alfablogs

Uzaktan bizi büyüleyen şeyler, yaklaştıkça sihirlerini kaybederlerdi.

Bihter şimdi karşısındakinin ıstırabından haz alan, yaraladıktan sonra bıçağını yaranın içinde kanırtarak çeviren bir vahşetin insafsızlığıyla konuşuyordu:

Kendime katlanamıyorum,başkalarına katlanamıyorum. Kimi seviyorum ben,bilmiyorum. Belki hiç kimseyi.

Tanrım gözleri göğüs kafesimin içinde çicek açtırıyor.

Bu gece aşktan, acıdan çok derin bir şey farkettim. Kendi içimde ki boşluğun nedenini. Ne bir adam ne de hayal kırıklıkları sebep buna. Ben kendimi kaybetmişim kendimi görmezden gelmişim o yüzü her acıya gülümseyen güçlü kıza uçurumun tepesinden bakarken ne kadar duygusuz olmuşum o kızla arama uçurum koyup arada ki mesafede yok olmuşum. Ben aslında sadece kendimi sevmeyi unutmuşum

Bir uzak rüyada yorgun ıhlamur,

Kederliydim ama onlara, "yorgunum" dedim

çok bekletme beni

Yorgunum, hiçbir şey bilmiyorum; tek istediğim, yüzümü kucağına koymak, başımın üzerinde dolaşan elini hissetmek ve sonsuza dek öyle kalmak

Seni öpmek öpmek sonra yüzünü avuçlarımın içine alıp gözlerine dalıp gitmek istiyorum

Başımı dizlerine koyup parmaklarının saçlarımın arasında dolaşmasına ne çok ihtiyacım var bu gece..

Aşık olmak bana bir hayat anlamı sunarken bir yandan beni hayattan koparıyor

Seni özleyip gözyaşı dökmüyorum ama bir an geliyor

Ansızın rüyamda seni gördüm. Nasıl özlemişim anlatamam ama iliklerime kadar hissettim

Keşke daha güçlü bir kadın olsaydım olabilseydim madden değil manen öyle somut bir güç değil soyut kalbimde ki sancıya mideme inen yumruğa karşı dimdik durabilseydim hiç sarsılmadan

Hayatımın hiç bir karesinde mutlu olamadım. Hep bir yarım kalmışlık bir eksiklik bir beklenti bir sorgulama herkesi yendim bir kendimde takıldım