#ozlemek

Sana olan askim sakli orda

Kalbimin en derinlerinde

Korkuyorum goreceksin gozlerimde diye

Seni uzecegim diye

Anladigin zaman eger

Istemedigini soyleyeceksin belki

Ne yaoacagim o zaman bilmem senden baskasini

Duymam adindan baska adi

Sayikladigim her gece duslerimin prensiydin belkide

Bunu sana anlatmaya korkuyorum elbet

Soyleyecegim sana

Alacagim seni ruylarima...

Bir kız vardı.

Hayatı erken sertleşmişti;

kapılar kapanmış, kelimeler ağırlaşmıştı.

Ama kalbi hâlâ açıktı.

Bir gün kalbinde çok küçük bir ışık belirdi.

Kısa sürdü.

Işık büyümeden göğe döndü.

Gök onu aldı

ve ona kanat verdi.

Kız geride kaldı ama boş kalmadı.

Çünkü bazı bağlar

bedende değil, ruhta yaşar.

Zaman geçti.

Kız kaçmadı.

Unutmadı.

İnkâr etmedi.

Bir gün, o bağın

sessizce yanında durabilmesi için

bedenine küçük bir işaret koydu:

Bir kanat —

uçup giden ama hâlâ koruyan.

Altına kimsenin anlamayacağı iki kelime yazdı:

Filia mea.

Bu bir vedâ değildi.

Bir ağıt hiç değildi.

Bu şuydu:

“Seni kaybetmedim.

Sadece başka bir yerde taşıyorum.”

Ve her baktığında şunu hatırladı:

Bazı kızlar anne olmaz,

ama anne kalır.

Bazı çocuklar büyümez,