#kendimce

Ellerime aldım kitabını…Satır satır, kelime kelime okudum seni. Sen arkamda dururken, ara sıra gözlerime bakarken; ben aslında o kitabın sayfalarında kendimi değil, seni arıyormuşum. Bugün seni gözlerimle yıkadım sevgilim. İçimde biriken ne varsa, gözyaşlarımla akıtıp sana ulaşmak istedim.Meğer içinde, benim göremediğim, duyamadığım, varlığını bile fark edemediğim büyük bir iç savaş varmış. Sen kendi içinde sessizce savaşırken ben nasıl oldu da yanında ruh gibi dolaştım? Nasıl oldu da gözlerindeki o kırgınlığı, sesinin ardına sakladığın o yorgunluğu, kalbinin en derin yerindeki o sessiz çığlığı duyamadım?Sana ilk sarıldığımda anlamalıydım belki…Kollarımın arasına aldığım yalnızca bedenin değildi. İçinde yıllardır taşıdığın bütün acılara, susturduğun bütün yaralara, kimseye anlatamadığın bütün savaşlara sarılıyordum. Ama bunu sana o an söyleyemedim sevgilim.Mavi gözlerinden yüreğine akan o buzu, her sana baktığımda eritmeye çalıştım. Oysa şimdi anlıyorum; belki de seni iyileştirmek için önce seni gerçekten görmem gerekiyordu. Seni yalnızca sevdiğim adam olarak değil, içinde binlerce savaş taşıyan o kırgın ruhunla da görmeliydim.İlişkimize yaptığım son hataydı bu…Seni sevdiğimi söylerken, acını yeterince görememekti. Yanında dururken, sana gerçekten dokunamamaktı. Bunun için senden özür dilesem, biliyorum, kelimeler yetmeyecek. Bazı özürler vardır; ağızdan çıkınca değil, insanın bütün ömrüne yayıldığında anlam kazanır.Ben de artık sana yalnızca “özür dilerim” demeyeceğim sevgilim.Her gün seni yaşayarak, seni anlayarak, seni incitmeden sevmeyi öğrenerek göstereceğim özrümü.Artık ne acı çekeceksin…Ne de içinde susturduğun o sancılarla tek başına savaşacaksın.Çünkü ben buradayım.Senin en sessiz gecelerinde yanında, en ağır yaralarında başucunda, gözlerinden düşen her damlanın ardında olacağım. İçindeki bütün savaşlar susana, kalbindeki bütün yaralar iyileşene kadar değil; iyileştikten sonra da…Ben sana teslimim sevgilim.Kalbine, yaralarına, suskunluğuna, geçmişine ve bütün geleceğine…Bu kez seni yalnızca sevmeye değil, seni gerçekten görmeye geldim..

Sabah, gözlerimi açmadan hemen önce bir kâbusun kıyısındaydım. Dünlerin acısı, sanki yolunu hiç unutmamış gibi usulca içimde dolaşıyor, uyanışıma gölge düşürmeye çalışıyordu. Bir an, yeniden o karanlığın içine çekileceğimi sandım.Sonra gözlerimi açtım.Bu kez dudaklarıma ince bir tebessüm ilişti. Acı gitmemişti belki; sadece sesini kısmış, kendini derinlerde saklamıştı. Varlığını belli edecek kadar yakındı ama ruhumu esir alacak kadar güçlü değildi artık.İlk adımlarım beni sevdiğim adamın odasına götürdü. Hâlâ uykusundaydı. Sessizce yaklaştım; nefesini bile ürkütmemeye çalışarak eğildim. Alnına usulca bir öpücük kondurdum.“Günaydın,” dedim fısıltıyla.O duymasa da yüreğim duydu. Çünkü bazı günaydınlar, cevabını beklemek için değil; sevgiyi sessizce bırakıp gitmek içindir.Odadan çıktım. Kahve fincanımı avuçlarımın arasına aldım. Pencereden süzülen ilk ışık yüzüme dokunurken, yeniden güneşi selamladım. İçimde hâlâ kapanmamış yaralar vardı ama artık biliyordum; en uzun gecelerin bile ardından doğan güneş, insana yeniden yaşamayı usul usul öğretiyordu..

Bugün bambaşka bir şehirde açtım gözlerimi hayata. Güneş yine doğmuştu; ama sanki ışığını başka bir güzellikle serpiyordu yeryüzüne. Kuşlar her zamanki gibi sabahın sessizliğini şarkılarıyla süslüyor, gökyüzü ise bugüne özel bambaşka bir renge bürünmüş gibiydi. Hava serindi; tenime usulca dokunuyor ama içimi üşütmeye cesaret edemiyordu.Uyanır uyanmaz ilk adımlarım onun odasına vardı. Gözlerim, birlikte biriktirdiğimiz anılara ilişti. Sonra parfüm şişemi aradı… Yerinde yoktu. İçimde küçücük bir sessizlik çöktü, yüzüm fark etmeden gölgelendi. Bir an durdum; kalbim, eksilen bir eşyayı değil, geçmişten kalan kırgınlıkların izini arıyordu belki de.Sonra kendime döndüm. “Ben değişmiş miydim?” diye sordum usulca. Hayır… Sevgim de niyetim de aynı sıcaklıkla yerindeydi. O an eksik olana değil, kurulacak yarınlara bakmayı seçtim. Sessizce odadan çıktım.Ardından dudaklarıma belli belirsiz bir tebessüm yerleşti. Kendi kendime fısıldadım:“Daha güzelini yapacağız.”Çünkü artık biz birdik. Geçmişin küllerini avuçlarımızdan usulca bırakıp, birbirimizin ellerine yeniden tutunacağız. Bu kez acele etmeden, incitmeden, sevgiyi yarım bırakmadan…Ve inanıyorum ki bazı hikâyeler, en güzel başlangıçlarını ikinci kez yazdıkları sayfalarda bulur.

Bugün batımında çek beni ciğerlerine, bir nefes gibi. Asırların biriktirdiği hasret, göğsünde usulca sönsün. Sonra öp beni; dudaklarının sıcaklığında bütün yollar bitsin, bütün ayrılıklar sessizce çekip gitsin. O an anlayayım ki sonunda evime döndüm. Çünkü insanın gerçek evi, en çok sevildiği yerdir..

Gidiyorum… Son kez, yalnızca kalbimin sesini dinleyerek. Adımlarım yetişmeye çalışıyor bana; oysa kalbim çoktan bedenimden önce varmış gitmek istediği yere. Zamanı ezip geçiyorum, asırların yükünü omuzlarımdan silkerek. Dikenler ayağıma batıyor, canımı yakıyor belki ama hiçbir acı beni yolumdan çeviremiyor.Ardımda bıraktıklarıma dönüp bakmıyorum artık. Ne yarım kalan hesaplar ne de içimde küllenmeyen kırgınlıklar… Hiçbiri yolumu değiştiremeyecek kadar güçlü değil. Gözlerim yalnızca önümde yükselen o dik vadinin tepesine, bir zamanlar “evim” dediğim o yere çevrili.Oraya vardığımda iki ihtimal var. Ya içimde yıllardır yanan yangını son kez ona bırakıp küllerimle geri döneceğim… Ya da en kurak toprağında bile çiçekler açtıracak kadar sevmeyi başaracağım.Bu benim son savaşım. Çünkü insan aynı savaşı defalarca kazanamaz; bir yerden sonra ruh yorulur, kalp susar. Ve ben… Kalbimin artık daha fazlasını kaldıracak gücü olmadığını biliyorum..

Bakın… Zaman durmuyor. Saniyeler usulca dakikalara, dakikalar günlere, günler aylara, aylar ise yıllara karışıp gidiyor. Hayat, biz farkına bile varmadan avuçlarımızın arasından ince bir kum gibi akıyor.Bu yüzden kendinize gelin. Sevdiğiniz insanlara “Seni seviyorum.” demekten çekinmeyin. Gözlerinin içine bakıp içten bir tebessüm bırakmayı ihmal etmeyin. Kırgınlıklarınızı büyütmeyin; küslükle uyumayın. Çünkü yarının kime nasip olacağını hiçbirimiz bilmiyoruz.Eğer bir aşkı taşıyamıyorsanız, onu incitmeden, saygıyla uğurlayın. Her vedanın ardından bir başlangıç vardır. Bu dünyada elbet bir gün gözlerinin içi bambaşka bakan, yüreğinize huzur gibi dokunan biriyle karşılaşacaksınız. Yeter ki umudunuzu kaybetmeyin, acele etmeyin ve kalbinizi tamamen kapatmayın.Birinin duygularını küçümsemeyin. “Abartıyorsun.” ya da “Of, pof…” diyerek geçiştirmeyin. Bazen bir insanın en büyük ihtiyacı, yalnızca anlaşılmaktır. Dinleyin, destek olun, yanında durun. İnanın, bunun hiçbir yükü yok; ama değeri tarifsizdir.Ve ne olur… Bu dünyadan yaşamayı ertelemiş insanlar olarak ayrılmayalım. Hayallerimizi yarım bırakmayalım. Gözlerimizi kapatırken içimizde keşke demediğimiz bir hayat olsun. Sevelim, hissedelim, üretelim, cesaret edelim. Hayallerimizin peşinden yürüyelim; ama vicdanımızı ve değerlerimizi kaybetmeden, kimseyi incitmeden, sınırlarımızı ve doğrularımızı koruyarak…Çünkü ömür, gerçekten yaşandığında güzeldir. Geriye dönüp baktığımızda ise en çok sevdiğimiz insanlar, cesaret ettiğimiz hayaller ve iyilikle dokunduğumuz kalpler kalır.

Her şey akıp giderken, kendini dinlemeyi unutma..

Yeni güne adım atarken içimde tarifini bilmediğim tuhaf bir his vardı. Ne adını koyabiliyordum ne de susturabiliyordum. Sanki ruhum, benden gizlediği bir duyguyu usul usul gün yüzüne çıkarmaya hazırlanıyordu. Saatler ilerledikçe içimdeki o ağırlık biraz hafifler gibi oldu; ben de geçti sandım. Sonra bir koku sardı bulunduğum yeri… Öyle tanıdık, öyle derin bir kokuydu ki gözlerimi istemsizce kapattım. Derin bir nefes aldım. Ardından bir tane daha… Ama nafile. O koku yalnızca ciğerlerime değil, iki asrın kilitli tuttuğum hatıralarıma da dolmuştu. İçimde sessizce bekleyen özlem, artık susmak istemiyordu.Dayanamadım. Kimsenin olmadığı bir köşeye sığındım. Soğuk suyla ensemi, boynumu yıkadım; belki içimde yükselen yangını biraz olsun dindiririm diye. Aynanın karşısına geçtiğimde gözlerim, söyleyemediğim cümlelerle doluydu. Bir damla daha sabretse taşacaktı. Kendime uzun uzun baktım, sessizce telkin ettim. “Geçecek,” dedim. “Birazdan geçecek…” Zamanla nefesim düzeldi, yüzüm sakinleşti. Ama içimde kopan fırtına dinmedi.Geri döndüm. Gülümsedim, konuştum, yürüdüm… Fakat o duygu peşimi hiç bırakmadı. Nereye gitsem sessizce yanı başımda yürüdü. Kalabalıkların içinde bile omzuma dokunan tek şey özlemdi. Özlem… Meğer insanın en ağır yüküymüş. Ne sesi var ne de gölgesi; ama bir ömre sığacak kadar derin bir ağırlığı varmış. Aradan aylar değil, asırlar geçmiş gibi… Zaman herkesi başka kıyılara savurmuş, mevsimler defalarca değişmiş. Ama ben hâlâ aynı günün, aynı vedanın, aynı eksikliğin içinde bekliyorum.Çünkü bazı hasretler zamanla dinmiyor. İnsan sadece onlarla yaşamayı öğreniyor. Ve ben, geçen ayların ardından bile, özlemin bıraktığı o ilk sızıda yaşamaya devam ediyorum.