Oli

"Man is born free and everywhere he is in chains" demiş Rousseau. Yani diyor ki; özgürüz zincirler içinde. Bunu söylerken kastettiği şey modern toplumun yazılı veya yazısız kurallarının insanları nasıl bir kıskaca aldığı. Özgürlük izin almamak değil bu adam için; özgürlük başkaları ne der dememek ve aslında demediğini sanırken bile içten içe adapte olduğumuz toplum algısının biz farkında olmadan üzerimizde yarattığı baskı ve bizi içine koyduğu zincirler; Adam haklı beyler, Düşündüm taşındım. Ben dedim, acaba kendi kararlarımı aldığım bu özgür ve zengin hayatımda beynimin ve duygularımın oyununa mı geldim? Ben başarıyı kovalarken ve bunun beni tatmin ettiğini düşünürken acaba toplumda başarıya olan takdirin gözlerimi boyamasına izin mi verdim? Belki de ben başarısızlığı da severdim. Bırakın çalışmayı, bunlar kapitalizmin oyunları! tatavalarına hiç girmeyeceğim. Değinmek istediğim konu da o değil zaten. Koyduğumuz hedefler gerçekten bizim kendi(!) hedeflerimiz mi ben onu merak ediyorum. Bundan 15 sene önce anne tarafından bilmem kimin büyük halası yıllarca Amerikadan oğlunu bekledi. İkindi çayını demledikten yarım saat sonra masa başına toplanmış bilumum bütün mahalle teyzelerine kaşlarını kaldırıp 'Kerem de Amerikalarda yavrum; okuyor' dedi. İmrenerek baktık. Ben kenarda soğutulmaya çalışılan paşa çayıma odaklanmış görünüyor olabilirim ancak 'amerikalar' bizim mahalleye ne kadar uzak acaba diye de düşünüyordum. Bahsedilen bu halaoğulları, komşu kızları o zamanlar haritada yerini gösteremediğimiz yerlerde okur/çalışırlarken benim kafamda hepsi birer ütopya, hepsi birer başarı öyküsü, çok yağlı bağlı insanlardı. Biz sıradandık. İkindi çayı içiyorduk. Aradan yıllar geçti ben de büyüdüm. Farkında olmadan bende 'bizim kız da ingiltere'de okuyor' cümlesindeki özne olmuştum ve çok şükür ki sevgili ablamda 'kızımız mühendis' mertebesine erişmeyi başarmıştı. Tamamdık, mission completed! Zor olmadığını görmüştüm; ben ütopya değildim, pek başarı öyküsü sayılmazdım ve yağlı bağlı kategorisine ancak gülümsediğimde girebilirdim. 'Eskisi gibi değil tabi her şey daha kolay şimdi' biliyoruz ama yinede en çok da teyzelere anlatmayı sevdim ben. Sebebi malum.. Şimdi ben basamaklarımı bir bir tırmanıyorum ve (kendi) çizdiğim yolda ilerliyorum. Kimse bana şunu yap bunu yap demedi. Büyük halanın oğlu Kerem de neler yaşadığından hiç bahsetmedi. Kendi kendime kafamda bir başarı yolu buldum, e haydi dedim sıra bende. Mutluyum, çünkü başardım. İstediğim şeyi yaptım! Ama sonra; Sonra acaba yaşadıklarımı kendimi tatmin etmek mi yoksa çevremdekileri tatmin etmek için mi yapıyordum açıkcası emin olamadım. Kafamda bir yol vardı, gittim. Halbuki gidilecek tonlarca yol vardı ve tutan da yoktu hani. Şuan buraya sıraladığımda 'vasat' diye değerlendirebileceğinize emin olduğum onlarca yolu neden seçmemiştim? Siz bana vasat demeyin diye mi? Edindiğim markalar bana mutluluk getirdi mi gerçekten, yoksa ben de Kerem'in annesine yaptığını mı yaptım. Soruyorum.. Şuan mutsuz muyum? Cevabım kesinlikle hayır olacak, ve kendimi rahatlatmak için de değil. Gerçekten iyiyim. Ama insan sormadan da edemiyor. Acaba daha iyi olur muydum? Özgürüm ama zincirler içinde mi gerçekten?

Kelebek Korse gitmesin..Orası İstiklal'de önünden geçerken gülümseten tek yer.

Alıntı: Zülfü Livaneli. “Serenad”. iBooks.

Müzik güzel, uzun ilişki özeti olan klibi daha güzel.

Çayı da hiç güzel değil. Acı acı geliyor insanın ağzına.

Bugün gazetede bir haber yayınlandı. ‘Başbakanı çürütmek’ suçu bulunmuş. Gezi olaylarıyla ilgili Adana’da, Ankara’da yapılan forum ve eylemlerde yer alan insanlara soruşturma açılmış. Bu sırada söylemeden geçmeyeyim açıklamalarda ölen kişi sayısı da 2 olarak  belirtilmiş. Bana komik gelen şey başbakanı çürütme suçu; başbakanın açıklamalarını çürüten videolar ve açıklamalar yapıldığı için insanların suçlu bulunması. Yani diyor ki; gezi olayları sırasında başbakan bazı açıklamalar yaptı, milletin bir kısmını inandırdı, susturdu lakin bu çapulcular bunların aksini ‘ispatlayan’ görüntüler sunuyorlar. Tövbe de! Başbakanı çürütmek neymiş. İlkokulda ki müzakere mi sandınız burayı karşı tarafı çürütelim. Al işte yeni bir suç şekli çıkarttınız. 'Başbakanı çürütme’ suçu. Ha birde 'sözde polis şiddetinde kullanılan orantısız güç’ de bu forumlarda işleniyormuş. Polis şiddeti ’sözde’, orantısız güç denen şey bizim hiç görmediğimiz bir konu. Tebrikler Türkiye. Gerçi şaşırdım mı, tabi ki hayır. Başbakan bir emriyle gençleri ÇÜRÜTTÜĞÜNDE şaşırmıştım, şimdi değil.

Tango with Lions-In a Bar

Niye sevmiş ki Mecnun Leyla'yı o kadar. Çok mu iyi anlaşmışlar, cok mu güvenmiş Mecnun Leyla'ya. Leyla baskasini sever, baskasiyla sevisir diye düşünmemiş mi hiç? Akşam akşam çöllere düşmenin alemi yok içer unuturum dememiş mi mecnun? anlamadım.

Eski bir fotoğraftan oydular."

Kendime 'nesin' soyadını aldım. Herkes 'nesin' diye çağırdıkça ne olduğumu düşünüp kendime geleyim istedim. Aziz Nesin

Adetimizdendir, sıkıştımı kapitalizme sallarız. Büyük hayallerle yola çıkıp hayalimizdeki patron koltuğundan işçi sınıfına ani düşüşlerin insanları olarak bu ülkede kapitalizm -anlamını tam manasıyla bilmeyenlerimizin bile- başlıca düşmanı, asıl sorun. Biz aslında çalışkanız, aslında zekiyiz, ah bi sorsanız iki çift laf edemeyeceğimiz konu yok, öyle ki bilmediğimiz tek şey “bilmiyorum” demek. Hal böyle olunca suçlanacak tek şey sistem.. Önceleri günümüz bahar havası, yeni sayfamız bembeyaz, önümüzde gidecek uzun yollar var sandık.. Gel gelelim önümüzün pek de açık olmadığını kolay anladık, anlattılar. Bu memlekette kimsenin kitabının kolay kolay tertemiz sayfalara açılmadığını, kazandığımız sınavların haddi hesabı olmasada kazandığımız paranın haddinin de hesabının da alelacele büyük bir titizlikle yapılacağını çabuk anladık. Belki şirket kuracaktık, hayallerimizi hayata geçirecektik, belki de neydi o? hah 'ceo' olurduk, çok çalışır herşeyi yapardık, inanmıştık, ta ki iş aramak için açtığımız sayfalardan, girdiğimiz odalardan, konuşulan paralardan en kötüsü de konuştuğumuz beş para etmeyen adamlardan eli boş, cebi boş, kafası bomboş dönene kadar. Bu durum için kimseyi suçlamadık ama hepimiz içten içe biliyoruz ki suçlu kapitalizm. Anlamını öyle politikanın, bilmem kimin teorilerinin, amerikanın emperyalizminin anlatıldığı sosyal bilim kitaplarından da okumadık, sorsanız iki anlamlı cümle yazamayız çocuklar okusun diye neymiş bu meret ama biz sokakta öğrendik kapitalizmi! Çok açık bir şey var ki o da elimizin de cebimizin de boş oluşunun sebebi bu k sıyla z siyle söylemesi pek havalı olan kelime. Bizim bildiğimiz, büyük 'adamların' , paralarına para katarken parasızların ciğerinin söküldüğüne dair hiç süphemizin olmadığı; sistem git gide büyürken bizim kazandığımız sınavların, okuduğumuz kitapların, kaç yıl nerede çalıştığımızın ve ne yapabilecekken ne yapıyor olduğumuzun hiç öneminin kalmayışı çünkü uzakta bi yerde sınav yerine para kazanan bilmem kimin bilmem kaçıncı oğlunun durumu ele almış olması. Şimdi buna ne denir bilinmez siz şans diyin, simitçi amcam devlet desin, sokaktaki teyzem de belediyeye veriştirsin. Başbakan ekonomik gelişmemizin büyüklüğünü küsüratlı rakamları peşpeşe söylerken anlatadursun biz kafamızda virgülü nereye koyacağımızı düşünürken, kocaman kocaman binalar, tatlı tatlı sömüren bankalar, şaşalı kelimeler istihdam, dolar, euro falan derken birileri gemiciklerini karalarda yürütür, biz İstanbul’un trafiğinde yol parasını denkleştirir daha bu şehrin içine tüküremeden ‘şanslıysak’ bir cam kenarında oturup değilsek kalçamızdan destek alıp dayayarak burnumuzu cama umutsuzluklarımızı düşünmeye çokdan başlarız. Eh işte kime kızalım. Hep kapitalizmden..

Nakaratta sağa sola sallanıp, gözler kapanıp sıkılarak sahnede seksileşiyomuş taklidi yapılır. Etraftakilerin bön bön bakması sağlanır.

Bu ülkede çocuk olmak da zor.