#unutma

"Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum."

Okul, bir toplumun köküdür; oraya sıkılan her kurşun, aslında insanlığın geleceğine yapılmış bir suikasttır. Kalem tutması gereken ellerin kana bulandığı, çocuk gülüşlerinin barut kokusuyla boğulduğu o zifiri anlar; sadece kurbanların değil, vicdanını yitirmiş tüm insanlığın cenazesidir. Sınıf kürsülerini mezar taşına, okul sıralarını musalla taşına çeviren bu canilik; sadece bedenleri yok etmiyor, bir neslin güven duygusunu, yarınlara olan inancını ve adalete olan bağını kökünden söküp atıyor. Dünyada hiçbir ideoloji, hiçbir öfke ve hiçbir karanlık zihin; bir çocuğun defterine düşen kan damlasını açıklayacak kadar haklı olamaz. Eğitim yuvası dediğimiz, annelerin, babaların geleceğe hazırlasın diye emanet ettiği okullarımız; birer can pazarına, birer infaz alanına dönüştü. Sabah yavrularını okullara gönderen anneler, babalar; akşam onları morglarda görmeye, almaya geliyor. Şanlıurfa, Kahramanmaraş, İstanbul… Şehirler değişiyor ama o berbat, o soğuk gerçek değişmiyor: Öğretmenlerimiz kürsülerinde katlediliyor, çocuklar sıralarında can veriyor. Bu sadece birkaç "münferit" olay değil; bu, toplumun çürümesinin, şiddetin normalleşmesinin ve cezasızlık kültürünün en acı, en vahşi meyvesidir. Eski bir öğrencinin eline silah alıp okul basması, bir öğretmenin "can güvenliğim yok" diye haykırmasına rağmen korunmaması tesadüf değildir. Fatma Nur öğretmenlerin sesini duymayan kulaklar, bugün o sınıflardaki kanı nasıl temizleyecek? "Gelecek" dediğimiz çocukların üzerine sıkılan kurşunları hangi müfredatla açıklayacaksınız?

Okul, sokağın şiddetinden kaçılan son kaledir. Eğer o kale yıkıldıysa, hiçbirimiz güvende değiliz. Öğretmen, bir toplumun mimarıdır. Eğer mimarlar sokak ortasında veya sınıf içinde katlediliyorsa, o toplumun temeli çökmüş demektir. Başsağlığı mesajlarıyla geçiştirilecek noktayı çoktan geçtik. Biz bugün sadece cenaze kaldırmıyoruz; biz bugün adaleti, güveni ve vicdanı toprağa veriyoruz. Katillerin ellerindeki o silahlar kadar, bu şiddete zemin hazırlayan ihmaller de suçludur.

ruhum bir bitki misali, senden gelen kelimeleri içerek ve güneş varlığını düşleyerek canlı kalabiliyor. ey ruhumun canı! senin susman, benim ölümümdür, unutma!