#zoiets

Soms zou ik een schilderij in een museum willen zijn; een bestaan zonder te bestaan. Mensen kunnen dan naar mij kijken, verwachtingen hebben en die ingelost zien en ontroerd zijn. Of net omgekeerd en onverschillig zijn of afgunst voor mij hebben. Desondanks de waarde die aan mij gegeven is. Of net vanwege die waarde en hun jaloezie daarvoor. Maar ik hoef er dan niets van te voelen, want ik besta alleen in een kader: ik ben er alleen om beschouwd te worden en niet om te beschouwen.

We plakken pleisters op al lang genezen wonden, omdat oude letsels nog steeds pijn kunnen doen. 

Tussen nul en het kleinste deel van een seconde zit niets, een tijdloze onvolledigheid die mensen niet kunnen waarnemen. Soms voel ik mij ook zo; een vage leegte, die aan de mensen voorbijgaat. 

Vertel mij waar je van houdt, wat je altijd mist omdat je simpelweg niet meer zonder kan. Zeg mij wat (of wie) je met elke cel in je lichaam haat, verafschuwt zelfs. Vertel mij over de leegte die je overal lijkt te volgen, of toon mij jouw geluk. Geef mij de reden waarom je elke dag opnieuw opstaat. Vertel mij over de eerste keer dat je seks had en hoe goed dat wel niet was - of hoe slecht. Zeg mij wat er je ‘s nachts bezighoudt en wat er je overdag laat dromen. Gun mij een blik achter het masker dat iedereen zo krampachtig lijkt te dragen. Weg met al die oppervlakkigheden. Laat mij jou ontmoeten. Blaas mij omver met jouw bestaan.

Langzaamaan brokkelden de muren rondom hem af. Zonlicht kroop door de scheuren van zijn lang vergeten verdriet en hij wist; Ook al zie je de zon niet meer, toch is ze er nog.

Iemand vraagt, “Gaat het wel?”, en dat is nu net het ironische. Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld. Ik geniet van de dingen rondom mij. Meer dan ge denkt zelfs. Ik probeer geen insecten te doden, omdat één, hun bestaan (voorlopig) meer nut heeft dan het mijne en twee, omdat ze minstens evenveel recht hebben op een volwaardig bestaan als ik. Ik zeg iedereen die ik voorbij loop, of tegenkom, gedag en knipoog naar alle dieren. Soms praat ik er zelfs tegen. De prachtige natuur en de mooie (en minder mooie) gebouwen in mijn omgeving bewonder ik elke dag opnieuw, alsof ik ze telkens voor de allereerste keer bekijk. Misschien doe ik dat ook wel, op mijn manier, in een nieuw perspectief. Ik ben bewust geworden van mijn eigen ademhaling en begin langzamerhand mijn lichaam te aanvaarden voor wat het is; een blanco canvas. Mijn kunstwerk in wording. (En kunst is altijd schoon, voltooid of niet). Toch voelt niets aan als een thuis, voel ik me nergens thuis, maar ik weet ook niet of dat een noodzakelijk iets is. Misschien ben ik wel een reiziger en niet iemand die blijft.