#tekstjes

Niet iedereen valt te redden

Weet ge, de eenzaamheid knaagt zoveel aan mij dat ik er zelfs geen metafoor meer voor heb. En ik weet dat ik gewoon geduld moet hebben. Maar als ge in een treinstation staat waar in decennia al geen trein meer is gestopt, dan begint ge u wel af te vragen of ge uw trein niet hebt gemist. (Of misschien hebt ge wel nooit een ticketje gekregen om te beginnen). En dan begint ge dat wachten maar te tellen en verdomme duurt dat lang. Langer dan de tijd die ge nodig hebt om het beu te worden.

Eeuwig vervreemd in een kunstwerk zonder kunstenaar. gedoemd om te vergaan zonder bewonderaar

Jongens, ik ben gebroken. Niet op een drastische manier, want ik functioneer nog. En voor het ongetrainde (of onoplettende) oog doe ik dat zelfs nog goed. Maar ik ben als een klok die enkele tandjes van z'n tandwiel kwijt is; versleten door het constante getik. Daardoor loop ik altijd wat achter. Soms blijf ik ook eens hangen. Want waar moet ge naartoe als ge nergens in past? Of in een zeldzame gebeurtenis loop ik eens voor. Maar nooit gelijk. Nooit juist zoals het zou moeten. Maar dat is dan ook niet verwonderlijk, want uurwerken kunnen niet alles bijhouden. Na vierentwintig uur vergeten ze iedere slag en beginnen ze gewoon opnieuw. En ik niet. Ik houd alles bij. Ik kan niet opnieuw beginnen. En ook al voorzie ik mijzelf constant van nieuwe batterijen; ik kan de energie nooit lang (genoeg) vasthouden. Ik tik te snel (en te lang) door.