#wstyd

Że coś, co rozumiałam tylko ja, mogło zostać wypowiedziane bez kontekstu, bez ciszy, która była jego częścią.

Jakby ktoś wyjął fragment mnie i położył go na ladzie, między drobnymi a paragonem.

I teraz to krąży.

W spojrzeniach. W półsłowach. W tym, czego nikt nie mówi wprost.

Nie wiem, ile z tego jest prawdą.

Ale wstyd nie potrzebuje prawdy.

Wystarczy mu myśl, że ktoś mógł usłyszeć za dużo.

I nagle moje ciało przestaje być moje…

uczy się znikać, zanim ktoś zdąży spojrzeć za długo.

Ale pod tym jest coś jeszcze.

Złość.

Cicha, ale pewna.

Mówi tylko jedno:

Mam nijaką twarz, nijakie włosy, nijakie ciało i pospolite przemyślenia. I to poczucie rzutuje na wszystko - nijaką pracę w korpo, kiepski styl (a raczej jego brak) i beznadziejną relację z pieniędzmi (ciągły debet na koncie). Pochodzę z domu, w którym wyróżnianie się traktowano jako coś złego. Trzeba się zlewać z tłumem, być miłym i uczynnym, nie wtrącać się. Nie odzywać. Być przezroczystym. Problemy zostawiać w czterech ścianach i zawsze mówić „Dzień dobry”.

Tak byłam na terapii. Trzy razy. Ale nie wszystko da się załatwić terapią.