#pustka

Budzik dzwoni. Na zegarze 03:01. Wiesz, że musisz wstać... Więc siadasz na łóżku. Bierzesz głęboki, ciężki oddech, albo odruchowo sięgasz po papierosa. I to uczucie... moment, kiedy zdajesz sobie sprawę, że właśnie zaczął się kolejny dzień. Dzień, który nie wiadomo, co przyniesie. W moim przypadku, gdy ja wstawałem, ona dopiero kładła się spać, zasypiając z telefonem w ręku... Jakby no....Serio?

I zostaje z tobą tylko bezsilność. Ta niszcząca myśl, że jesteś niewystarczający, że jesteś kawałkiem gówna, tylko cyferką w excelowskiej tabelce... Ona siedzi przy tobie przy tym papierosie i nie chce puścić. Idzie za tobą do kuchni, gdzie cuci cię jedynie zapach kawy. Ale ona nadal tam jest. I paradoksalnie, daje ci to poczucie, że chociaż na nią możesz liczyć... Bo tak naprawdę tylko ona nadaje twojemu dniu rutynę i jest jedynym niezmiennym punktem odniesienia.

Wiesz... każdego to spotyka. Codziennie rano setki, jak nie tysiące mężczyzn budzi się i wstaje. Jadą do fabryk, kopalni, zasiadają za sterami pociągów, samolotów, statków. Operują potężnymi maszynami, siedzą na platformach wiertniczych... Jedni pracują na budowach, inni siedzą za granicą, tysiące kilometrów od rodzin. I to właśnie ich najczęściej spotyka. To oni czują się wyczerpani, wypaleni, jak guma, która dawno straciła smak. I nie mówię, że wszyscy, ale przynajmniej 3/5 z nich spotyka ten chłód i zawód ze strony partnera... Wiesz, czytelniku, nie twierdzę, że kobiety tak nie mają... Bo mają, i to czasem gorzej. Jest wiele samotnych matek, wiele kobiet skrzywdzonych i poniżonych. Tyle cierpiących młodych ludzi – zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Każdego to spotyka... I właśnie tu nasuwa się pytanie: Czemu tak jest? Czemu musimy tak cierpieć? Przecież "bóg" dał ludziom wolną wolę, więc czemu, do cholery, ktoś ma czelność robić z nas plastelinę i formować według własnego widzimisię? Po co to wszystko?

Kiedyś Falling in reverse zaśpiewał w piosence "Popular Monster":

"Walczę z demonami, ale pytanie wciąż mnie dręczy,

Czy to trauma mnie pożera, czy tłumię wściekłość we krwi?

Lekarz mówi: „to minie”, jakby miał w tym pewność,

Nie, to nie jebany etap – chcę się wydostać, do cholery!"