#pustka

Ile razy obudziłeś się rano zmęczony, wyczerpany i bez motywacji do życia? Bez uśmiechu. Ze świadomością, że musisz wstać, założyć maskę i udawać, że wszystko jest w porządku. Tylko po to, by inni czuli się komfortowo, bo przecież „ktoś ma gorzej”.

Ile razy musiałeś lub musiałaś schować swoją dumę do kieszeni, bo czyjeś potrzeby, oczekiwania i zachcianki okazały się ważniejsze od Twoich?

Ile razy usłyszałeś lub usłyszałaś – wprost albo między wierszami – że Twoje uczucia nie mają znaczenia? Że nie powinieneś nic czuć. Że nie zasługujesz na zrozumienie, wsparcie czy zwykłą ludzką życzliwość?

To smutne, że tak wiele osób przez całe życie staje się dla innych emocjonalną trampoliną. Są wtedy potrzebni, gdy ktoś chce zrzucić z siebie ciężar, ale gdy sami potrzebują pomocy, często zostają sami.

Mijamy się każdego dnia na ulicach. Patrzymy na siebie, ale tak naprawdę niewiele o sobie wiemy. Nie znamy historii, które ludzie dźwigają na swoich barkach. Nie wiemy, z czym walczą, ile bólu skrywają za pozornie spokojną twarzą.

A czasem wystarczy naprawdę niewiele. Zwykły uśmiech. Krótkie „dzień dobry”. Życzliwe spojrzenie. Drobny gest, który dla Ciebie może nic nie znaczyć, a dla kogoś innego stanie się chwilą wytchnienia i przypomnieniem, że został zauważony.

Niestety coraz częściej brakuje nam empatii. Tak łatwo oceniamy, a tak rzadko próbujemy zrozumieć.