#gniew

Że coś, co rozumiałam tylko ja, mogło zostać wypowiedziane bez kontekstu, bez ciszy, która była jego częścią.

Jakby ktoś wyjął fragment mnie i położył go na ladzie, między drobnymi a paragonem.

I teraz to krąży.

W spojrzeniach. W półsłowach. W tym, czego nikt nie mówi wprost.

Nie wiem, ile z tego jest prawdą.

Ale wstyd nie potrzebuje prawdy.

Wystarczy mu myśl, że ktoś mógł usłyszeć za dużo.

I nagle moje ciało przestaje być moje…

uczy się znikać, zanim ktoś zdąży spojrzeć za długo.

Ale pod tym jest coś jeszcze.

Złość.

Cicha, ale pewna.

Mówi tylko jedno:

Odkąd przestałem być twoim przyjacielem umierałem raz, dwa, trzy, umierałem milion razy i odradzałem się, każdego dnia na nowo z życiem krótszym o jeden takt. Tęskniłem do twoich oczu, uśmiechu, kształtu bioder i do gniewu w którym byłaś na swój sposób piękna. Teraz siedząc w martwej kuchni słyszę twoje kroki w pustym moim sercu. Chętnie znów pozwolę złamać ci moje serce

Manuel del Kiro

Żeby Was... Ze wstydem przyznaję, że jest mi wstyd :P Posłuchajcie:

Człowiek się tak nie zachowuje! A może właśnie tak. Staram się, duszę to wszystko w sobie, ale to wcale nie pomaga. Jest wręcz gorzej. Rozsadza mnie od środka. Tak też wczoraj, chociaż nie miałem większego powodu, byłem jak morski sztorm. Najchętniej zalałbym wszystko falami w chuj i jeszcze dojebał piorunem. Jeszcze pojawiła się żona SWS. No jakby mnie chuj strzelił! I wszystko w porządku. Zadowolona, uśmiechnięta, tylko pogadać nie ma czasu. Pogarsza to jedynie sytuację.

//

Kierowniczka zapierdalała jak głupia. Wiem, wiem... Nadal jest odpowiedzialna. Zamówienie trzeba zrobić. Ale już myślała czy by na piątek nie wysłać. Zgadnijcie dlaczego na piątek? I tak wysłałbym je na dzisiaj. Po złości. - I tak ona latała, próbowała coś tam zagadać. Dopiero pani Edyta jej uświadomiła, że coś jest nie tak. - Dzień sam w sobie był naprawdę spoko. Pod względem roboty, ludzi itd. Natomiast gdzieś tam w środku gotuję się jak wulkan i nie mam pewności kiedy i w kogo to pierdolnie. Bzdurą i kłamstwem jest myśleć, że uda mi się to zdusić w sobie. Emocje powinno się od razu wyrzucić z siebie i mieć z głowy. No ale przecież ich nie pobiję :/

//