#koniec

Sukces

The end of a certain chapter

You know the drill, for English scroll down

Heyo, jeśli kojarzycie moją twórczość to możecie znać mój blog jako miejsce, w którym próbowałam zaistnieć jako autorka swojej własnej, oryginalnej serii, która od początku miała być projektem anime, "Mój Gwiezdny Dziennik".

Od 25 stycznia tego roku starałam się odnaleźć swoje miejsce w internecie i stworzyć swoją własną społeczność, z którą mogłabym rozmawiać na temat swojej twórczości i się przyszłościowo rozwijać. Niestety nie było mi dane uściskać choćby dwóch osób, bo moje publikacje kompletnie nie odnajdywały rozgłosu. Zaczęłam od Tiktoka, a potem skupiłam na Tumblerze, na którym teraz z wami jestem. Od 7 miesięcy próbowałam, ale z każdym dniem czułam, że moja kreatywność nie jest doceniana. Zdążyłam się wypalić zanim mogłam naprawdę zaistnieć w oczach ludzi. Zdałam sobie sprawę, że może teoria martwego internetu jest faktycznie prawdziwa, a ja po prostu gadam do ściany pustych użytkowników, a nie z żyjącymi ludźmi.

Trochę mnie to boli, że kończę w taki sposób. Może za szybko się poddaje, może jestem za bardzo zadufana w sobie przeliczając swój potencjał. Jeśli to czytasz, to dzięki, że byłeś za ekranem choć tego nie wiedziałam. Nie wiem czy na pewien czas czy na zawsze, ale kończę z upublicznianiem i dzieleniem się swoją twórczością. Muszę sobie przemyśleć pewne rzeczy.

Heyo, if you're familiar with my work you may know my blog as a place where I tried to exist as an author of my own original series, which were supposed to be from the start an anime project, "My Starlit Journal".

Since January 25th this year, I tried to find my place in the internet and create my own community, with whom I could talk about my creation and expand in the future thanks to it. Sadly, I couldn't even welcome with a smile at least a pair of people, because my publications did not meet the results I initially wanted and yearned for. I started with Tiktok, and then I focused on Tumblr, which right now I am on with you guys. Sorry to break it to you, but I have burn out before I could even shine and exist in people's eyes. I've come to realize, that maybe the dead internet theory is true after all, and I am just talking to a wall full of empty users, and not alive humans.

8 lat. Najlepsze. Na pewno nie zapomnę.

Ja to kończę, wszystkie skutki tej choroby były do wytrzymania, ale nie zaniki pamięci. Nic nie wiem, nie potrafię się skupić, nie myślę, nie jestem w stanie się uczyć. Ja to kończę

Brak siły, ciągłe bóle wszystkiego, nieregularne bicie serca, problemy z oddychaniem, włosy wypadające garściami, problemy z jelitami, wieczne zimno, agresja, wieczny głód, omdlenia, wyrzuty sumienia za dodatkową kalorie, wieczna potrzeba ćwiczenia i ruchu, porównywanie się, kłótnie z innymi o wszystko, włoski wszędzie, nawet na twarzy, halucynacje, obsesja na punkcie kroków, myśli s oraz masa innych rzeczy,których nie chce mi się wymieniać.

To wszystko to było do wytrzymania. Jednak nie brak możliwości nauki. To już dla mnie przesada. To jedyne w czym jestem dobra. Ja obecnie mam problem zdanie przeczytać.

Dobre uczenie się, rozumienie wielu tematów bez uczenia się, świetnia pamięć do nauki. Tylko w tym byłam dobra. Tylko w tym. Teraz nie jestem się w stanie poprawić z paru przedmiotów, bo nic nowego się nie mogę nauczyć.

To jest dla mnie koniec. Ja sobie wychodzę z tej choroby dziś tak o. Nawet wychudzona nie jestem. Schudłam przez 5 miesięcy około 11-12kg. Tyle to można na zdrowej redukcji. A to ile stresu mi dało, ile załamań, ile problemów to się nie opłaca. Ja idę sobie na zdrową redukcje, bo mam tego serdecznie dość. Ja muszę czytać książki i coś z nich pamiętać. Muszę być w stanie coś robić i nie mieć dość.

Dziś jestem na wycieczce szkolnej. Ledwo zjadłam obiad, który był zapewniony. Większość oddałam innym, bo miałam straszne wyrzuty sumienia, że ja wgl coś jem. To nawet 300kcal nie bylo gdy na maksa naciągnęłam. Jednak teraz chciałam się pouczyć na poniedziałek, a nie jestem w stanie. Ja sobie to teraz kończę.

Zabrało to mi jedyną, JEDYNĄ rzecz, w której byłam dobra, która sprawiała mi satysfakcję, coś co lubię. Nawet nie mówię o edukacji szkolnej, ale ja hobbystycznie czytam i się uczę astrofizyki i neurobiologii oraz paru innych rzeczy. A teraz nawet nie jestem pewna co dziś się działo, bo myślałam tylko o tym obiedzie, że będę musiała coś zjeść, nie będę wiedziała ile kcal, przytyje. Głowa mnie bolała cały dzień. Zawsze mnie boli.

Miałam Jescze inne hobby, które zabrało mi to. Nie mam siły po prostu na to. Nie skupiam się na nich.

Gdy coś robię, to mam ból dupy, ze sie nie ruszam. A jedzenie? Wstyd!!!

Jeśli jesteś nowy w tej społeczności, to nie zaczynaj z tym.

Życzę zdrowia innym.