który odbiera Ci wiarę w siebie i szepcze, że nie dasz rady,

spójrz na drogę, którą już przeszłaś.

Przypomnij sobie tych, którzy odeszli,

a Ty mimo pustki i strachu szłaś dalej.

Przypomnij sobie, ile bólu kosztował Cię każdy krok.

Ile trosk, tęsknot i niespełnionych marzeń nosiłaś w sobie za dnia,

by nocą wypłakiwać je po cichu.

Ile razy samotnie szłaś przez własny huragan.

Ile razy mówiłaś sobie:

„Nie dam rady”,

a jednak szłaś dalej.

Ile rozczarowań, ile smutku i ciężkich dni przetrwałaś.

Z zamkniętymi oczami.

Z zaciśniętymi zębami.

Z bliznami

A jednak przetrwałaś.

I jesteś tutaj.

I martwię się o wszystkie rzeczy, które chcę zrobić ze swoim życiem

To tak, jakbym zgubiła własną drogę

w pół do trzeciej

a ja błąkam się pomiędzy ulicami

moja głowa też się błąka

pomiędzy myślami

palę papierosa

serce dymem truje

by przestało pamiętać

Po wyjściu zaszłam do pobliskiego lumpeksu, później na przystanek i wsiadłam do A. Inną drogą pojechał. A (!) nie, to tylko objazd.

Rzeczony prezent. Tak, powiedziałam koleżance, że jest umazany korektorem. Używam go jak farby.