Mijasz obcy dom ale doskonale znasz rozkład jego pomieszczeń.

Nigdy tak naprawdę się z tym nie pogodzisz, po prostu nauczysz się z tym żyć.

Ludzkie słowa niewiele znaczą, bo na końcu i tak zostaje się samemu w ciszy czterech ścian tam, gdzie liczą się już tylko własne myśli, ból i łzy.

Dziwnie jest umierać w środku a nie móc umrzeć na zewnątrz.

Ukrywałam tyle emocji, że teraz nie wiem kim jestem.

Kiedy mam wolny czas, okazuje się, że już dawno zapomniałam, co tak naprawdę sprawia mi radość.

Nikt niczego nie podejrzewał. Grałam swoją rolę bezbłędnie, dzień po dniu maskując ból zwykłym, wyuczonym uśmiechem.

Nie potrafię zamienić wody w wino, ale rozmowę potrafię zamienić w kłótnię.

Nie potrafię uwierzyć w żaden komplement, ale zawsze uwierzę w każde złe słowo skierowane do mnie.

Powiedziałam sobie że muszę przestać pić ale przecież nie będę słuchała się alkoholika.

Na twoim pogrzebie pojawi się więcej ludzi niż na jakichkolwiek urodzinach. Świat od zawsze wolał patrzeć, jak leżysz pokonany, niż jak stoisz na własnych nogach.

Z czasem się uczysz nie płakać, chociaż do dzisiaj jest rana.

Moim wołaniem o pomoc było to jak pije ale wszyscy widzieli we mnie tylko pijaną osobę która za każdym razem przesadza.

Nikt nie zrozumie. Tak naprawdę nikt nie chce wiedzieć, co we mnie siedzi. Na samym końcu człowiek i tak zawsze zostaje zupełnie sam ze swoimi problemami.

Mniej oczekujesz, mniej się rozczarujesz, pamiętaj.

Przepraszam, że wszystkich zawadzam, i jestem takim zerem i nic nie robię dobrze nigdy. Ja nie powinnam żyć nigdy. Nigdy nie powinno mnie tu być, nie prosiłam się o życie, a każdego dnia obrywam, przepraszam, że nie umiem być jak inni normalni ludzie.

Boję się. Ten lęk jest ze mną codziennie, niewytłumaczalny i ciężki. Najbezpieczniej czuję się na podłodze, w ciemności. Chcę po prostu zniknąć, żeby nikt na mnie nie patrzył.