#molestowanie

Najgorsze są momenty zwyczajne. Dźwięk kroków za plecami. Zbyt bliska obecność kogoś obcego. Nawet zapachy potrafią nagle cofnąć mnie tam, gdzie nie chcę wracać. I wtedy znów jestem tą samą małą dziewczynką — z łzami płynącymi po policzkach, bez wystarczającej siły, aby się obronić.

Czasem mam wrażenie, że moje ciało już do mnie nie należy. Jakby ktoś zostawił na nim niewidzialne ślady, których nie da się zmyć, choć próbowałam wszystkiego — ciszy, czasu, zapomnienia. Nic nie działa.

Jak jechałam w "1 klasie" pociągiem do Szczecinka, panowie z mojego przedziału prowadzili żywą dyskusję o życiu, polityce, lokalnych inicjatywach, sporcie. Zaczęli mnie zaczepiać, sądząc, że jestem dużo młodsza. Wyraźnie rozczarowali się faktem, że mam coś do powiedzenia. W pewnym momencie temat zszedł na rodzinę. Stary, 60-letni dziad z obleśnym uśmiechem powiedział mi, że chętnie pomoże mi w dostarczeniu na ten świat dziecka. A ja? Nie krzyknęłam, nie wrzasnęłam, sparaliżowało mnie z obrzydzenia. Uśmiechnęłam się niezręcznie, mówiąc, że mam męża, a on na to, "a to nie przeszkadza". K*rwa mać. I wierzę, chcę wierzyć, że przygotuję się psychicznie by zacząć reagować, i jeśli jesteście świadkami i świadkiniami takich sytacji, wesprzyjcie ofiarę molestowania.

Psychol. Złego dotyku syndrom. W mej duszy bardzo zimno. Do piekła jadę windą.