#zagadka

Miłość jest cudowna pod warunkiem, że jest odwzajemniona i prawdziwa.

Mogę cię opisywać i mówić o tobie bez przerwy. Jesteś dla mnie ulubioną książką, która nigdy się nie znudzi, a za każdym razem w jakiś sposób mnie zaskoczy.

Przeglądam nasze wspólne zdjęcia i nagrania, ponieważ w ten sposób mogę poczuć, że jesteś bliżej mnie.

Mamy za sobą wiele dwuznacznych sytuacji, może tylko dla mnie były dwuznaczne, a ty po prostu żartowałeś lub chciałeś być miły?

Mimo wszystko nadal czuję, że jest coś między nami. Coś pomiędzy miłością, a przyjaźnią. Coś pomiędzy udawaniem, a prawdą. Coś pomiędzy uśmiechem, a smutkiem.

On jest idealny, choć tak wiele osób mówi, że nie jest. Ma piękne oczy, jak Pacyfiku odmęty. Uroczy delikatny uśmiech, który nie pasuje do jego postury. Na jego widok serce zaczyna bić mi mocniej, mimo że jest pełne blizn, ran, szwów, plastrów. Uwielbiam jego zapach, jego perfumy, a nawet sposób w jaki chodzi. Kiedy patrzy na mnie zaczynam się rumienić. Jego urok mnie onieśmiela i rozbraja od lat. Cieszy mnie fakt, że mogę być jego przyjaciółką. Być blisko, choć nie tak blisko jakbym chciała, a może jednak nie jest tak idealny, może ludzie mają rację?

Nie jest idealny, bo jest ślepy na wartości. Niedocenia tego co ma już obok siebie, woli brnąć w nieznane i niepewne. Powiedział wiele słów, które krążą w mojej głowie, tak wiele sytuacji cudownych odtwarzam w głowie. Sprawił mi również wiele przykrości. Raz traktuje jak kogoś więcej, raz jak przyjaciółkę, a raz jak obcą mu kobietę.

Nie wiem co mam zrobić, mętlik mam w głowie. Pozostawić to do rozstrzygnięcia przeznaczeniu, czy może powiedzieć mu wprost co myślę, czuję i widzę. Czekać, czy uciec czym prędzej, za nim będzie za późno na ratowanie i tak już ledwo trzymającego się serca. Zadreczasz mój rozum, miażdżysz serce, łamiesz zasady mojego myślenia, by zaraz serce obudzić, poukładać myśli, napełnić mnie spokojem. Wariuje przez Ciebie i nie wiem co może wydarzyć się jeszcze. Czy podoba mnie się to, czy tak naprawdę tego nie chce?