Pappardelle ze szparagami, młodym bobem i zielonym groszkiem w sosie serowym
Niedostępna ludzkim oczom, że nikt po niej się nie błąka, W swym bezpieczu szmaragdowym rozkwitała w bezmiar łąka, Strumień skrzył się na zieleni nieustannie zmienną łatą, A gwoździki spoza trawy wykrapiały się wiśniato. Świerszcz, od rosy spęczniały, ciemnił pysk nadmiarem śliny, I dmuchawiec kroplą mlecza błyskał w zadrach swej łęciny, A dech łąki wrzał od wrzawy, wrzał i żywcem w słońce dyszał, I nie było nikogo, kto by to widział, kto by to słyszał.
Gdzież me piersi, Czerwcami gorące? Czemuż nie ma ust moich na łące? Rwać mi kwiaty rękami obiema! Czemuż rąk mych tam na kwiatach nie ma?
Zabóstwiło się cudacznie pod blekotem na uboczu, A to jakaś mgła dziewczęca chciała dostać warg i oczu, A czuć było, jak boleśnie chce się stworzyć, chce się wcielić, Raz warkoczem się zazłocić, raz piersiami się zabielić - I czuć było, jak się zmaga zdyszanego męką łona, Aż na wieki sił jej zbrakło - i spoczęła niezjawiona! Jeno miejsce, gdzie być mogła, jeszcze trwało i szumiało, Próżne miejsce na te dusze, wonne miejsce na to ciało.
Gdzież me piersi, Czerwcami gorące? Czemuż nie ma ust moich na łące? Rwać mi kwiaty rękami obiema! Czemuż rąk mych tam na kwiatach nie ma?
Przywabione obcym szmerem, wszystkie zioła i owady Wrzawnie zbiegły się w to miejsce, niebywałe węsząc ślady, Pająk w nicość się nastawił, by pochwycić cień jej cienia, Bąk otrąbił uroczystość spełnionego nieistnienia, Żuki grały jej potrupne, świerszcze pieśni powitalne, Kwiaty wiły się we wieńce, ach, we wieńce pożegnalne! Wszyscy byli w owym miejscu na słonecznym, na obrzędzie, Prócz tej jednej, co być mogła, a nie była i nie będzie!
Gdzież me piersi, Czerwcami gorące? Czemuż nie ma ust moich na łące? Rwać mi kwiaty rękami obiema! Czemuż rąk mych tam na kwiatach nie ma?
Bolesław Leśmian, “Ballada bezludna” z tomu “Łąka”
Składniki:
450 g pappardelle 1/2 pęczka zielonych szparagów szklanka zielonego bobu szklanka zielonego groszku
Sos serowy 2/3 szklanki serka mascarpone 1/2 szklanki mleka 2,5% 3 łyżki tartego Parmezanu skórka otarta z połowy cytryny 1-2 łyżki soku z cytryny sól i czarny pieprz do smaku
Przygotowanie:
Szparagi porozcinać wzdłuż na wąskie paski, włożyć na dwie minuty do osolonej i lekko posłodzonej wrzącej wody. Szybko odcedzić na sicie. Groszek i bób ugotować na parze. Można po ugotowaniu obrać bób z łupinek, ale ten młodziutki jest tak delikatny, że nie trzeba tego robić.
Do rondelka włożyć mascarpone, wlać mleko i podgrzać na niewielkim ogniu. Dodać starty na drobnych oczkach ser i skórkę otartą z cytryny. Mieszać, aż ser się rozpuści, a masa lekko zgęstnieje. Doprawić sokiem z cytryny, solą i czarnym pieprzem. Jeśli sos okaże się zbyt gęsty, dolać odrobinę wody spod makaronu lub mleka.
W osolonej wodzie ugotować makaron al dente, odcedzić i delikatnie połączyć z sosem, szparagami, bobem i groszkiem.
Wykładać porcje na talerze, oprószywszy grubo mielonym pieprzem. Podawać od razu, gdyż sos dość szybko zastyga, tracąc jedwabistość i błysk.
