W niedzielę wieczorem - gdy kończyłam wylizywać talerz po pikantnym makaronie - gdzieś nieopodal zaczęły wyć psy. Musiały bardzo za kimś tęsknić!

Ich zawodzenie przeciągnęło się do późnych godzin nocnych i nie dawało spać połowie ulicy, ale najprawdopodobniej nikt nie zareagował. Jedni zamknęli okna, drudzy włożyli zatyczki do uszu, inni połknęli tabletkę na sen. Nie ich sprawa.

Kilka lat temu miała miejsce podobna sytuacja. Żal mi było skowyczącego i ujadającego od dłuższego czasu psa, obawiałam się jakiegoś dramatycznego incydentu z udziałem właściciela (zawał, udar, Bóg-wie-co-jeszcze?), więc wyruszyłam na dwór szukać źródła odgłosów. Szybko okazało się, że dźwięki dobiegały z wyższych pięter mojej kamienicy, w dodatku mojej klatki. Pukałam, dzwoniłam, ale właścicieli mieszkania nie było w domu. Na policji poinformowano mnie, że jeśli przyjmą zgłoszenie, to będą zmuszeni wyważyć drzwi. Chcąc oszczędzić tego sąsiadom, napisałam tylko list z prośbą o zatroszczenie się na przyszłość o psa i współmieszkańców.

Wróciłam do domu, położyłam się do łóżka i bez najmniejszego problemu zasnęłam. Śniłam pięknie.

Psy wciąż szczekały, a karawana poszła dalej...

Składniki:

320 g sojowych kolanek (lub makaronu fileja) 80-100 g kiełbasy nduja 500 g pomidorków cherry (lub pomidorów z puszki) mała cebula 2-3 łyżki oliwy z oliwek e.v. sól i czarny pieprz do smaku Pecorino Romano do obsypania

Wykonanie:

Nduja to miękka, bardzo pikantna kiełbasa z Kalabrii, charakteryzująca się intensywną, krwistą barwą. Można ją kupić w sklepach z włoską żywnością i przez Internet.

Przed użyciem trzeba z niej zdjąć folię i podzielić na kawałki. Jest miękka, jak nasza łososiowa lub metka, ale znacznie od nich ostrzejsza. Warto uważać z dawkowaniem, zwłaszcza za pierwszym razem.

Do garnka wlać wodę i doprowadzić do wrzenia. Osolić i wrzucić makaron. Tradycyjnie w tej potrawie wykorzystuje się makaron fileja z durum, ale ja użyłam sojowych kolanek. Gotować o dwie minuty krócej niż jest napisane na etykiecie.

Cebulę obrać i pokroić w kosteczkę. Na patelni rozgrzać niewielką ilość oliwy z oliwek, wrzucić cebulę i smażyć do zeszklenia. Dodać przekrojone na połówki pomidorki (lub pomidory z puszki) i gotować tyle, by odparował z nich nadmiar wody i powstał gęsty sos.

Dodać nduję i mieszać, aż się rozpuści, zmniejszając płomień do małego. Lekko dosolić i spróbować.

Dorzucić odcedzony makaron i podlać kilkoma łyżkami wody spod niego. Dokładnie wymieszać.

Gdybyśmy chcieli spełnić wszystkie oczekiwania kulinarnych purystów, szykując makaron all'Amatriciana, musielibyśmy zaopatrzyć się w: spaghetti z Włoch, guanciale z Amatrice, pomidory San Marzano oraz Pecorino Romano DOP. Taki skład został skodyfikowany i certyfikowany przez gminę Amatrice.

Kilka słów o wymienionych produktach.

Guanciale Amatriciano to wysokiej jakości wieprzowy policzek, dojrzewany minimum trzy miesiące, pokryty czarnym pieprzem i przyprawami. Posiada charakterystyczny, intensywny smak, wyczuwany nawet w daniach, w których nie ma go zbyt wiele. Po przekrojeniu uwidacznia miękką i soczystą konsystencję, z dużym przerostem tłuszczu. Produkt posiada oznaczenie Protected Geographical Indication (PGI), czyli wytwarzany jest w konkretnym regionie, miejscu lub (wyjątkowo) państwie.

Pecorino Romano DOP to słony twardy ser z mleka owczego. Najczęściej używany jest do makaronów, jednak można go również kosztować solo, na przykład na desce serów i wędlin. Ma specyficzny, przyjemnie ostry, słony smak. Posiada oznaczenie Denominazione di Origine Protetta (D.O.P.), czyli Chroniona Nazwa Pochodzenia. Ma ono zabezpieczać i promować lokalne produkty, docenić ich wyjątkowy smak i wspierać producentów w walce z podrabianiem ich produktów.

Pomidory San Marzano są odmianą uprawianą wyłącznie w regionie Arno-Nocerino-Sarnese, znajdującym się między miastami Neapol i Salerno. Mają jajowaty, lekko wydłużony kształt. Ich miąższ jest mięsisty, z niewielką liczbą pestek, a smak słodszy i mniej kwaśny niż np. Romy. Idealnie nadają się do przetworów, dlatego hurtowo trafiają do puszek (za dobro można trafić za kraty, wiemy to nie od dziś!). Oznaczone są certyfikatem Chronionej Nazwy Pochodzenia (ChNP), zaś tylko te spod Wezuwiusza uznawane za oryginalną odmianę doczekały się certyfikatu D.O.P. Są niezwykle rozpowszechnione w całej Italii, a także poza jej granicami. Z uwagi na wysokie ceny pomidorów San Marzano są podrabiane na masową skalę.

A wracając do mnie... Cóż, zgrzeszyłam przeciw uświęconej włoskiej tradycji kilkakrotnie. Nie dość, że zamiast guanciale użyłam polskiego boczku, to San Marzano zamieniłam na pomidory z ogrodu mojej Mamy. Co więcej, dorzuciłam czosnek, choć w oryginalnym przepisie być go nie powinno. Dopuszczalne - choć nie wymagane - jest chili, ale nie czosnek.

Jakie to szczęście, że nie dopadła mnie żadna broniąca rzymskiej kulinarnej niepodległości bojówka, wymierzając w ramach upomnienia serię tortur rodem ze średniowiecza... Dorwało mnie zgoła inne towarzystwo, ale o tym innym razem.

Wyżej na zdjęciu na wskroś ortodoksyjny, rzymski klasyk, jaki miałam okazję zjeść nie tak dawno w La Gattabuia, jednej z zatybrzańskich restauracji.

Bazując jedynie na powierzchownej ocenie trudno byłoby stwierdzić który z obu makaronów jest oryginałem, a który podróbką. Oba wyglądają podobnie. Dlatego trzeba się w nie wgryźć, posmakować, przeżuć, douczyć się, a nawet porozmawiać z szefem kuchni lub restauratorem, aby dostrzec różnicę.

Składniki:

400 g spaghetti (lub bucatini) 4-5 plastrów dobrego boczku 25 ml białego wytrawnego wina 4 dojrzałe pomidory (lub pomidorów w puszce) ząbek czosnku (bardzo opcjonalnie) pół łyżeczki chili w płatkach 75 g Pecorino Romano sól i czarny pieprz do smaku

Wykonanie:

W garnku zagotować wodę na makaron, a następnie doprawić solą. Wrzucić makaron.

Ser zetrzeć na małych oczkach tarki. Czosnek obrać, zmiażdżyć i drobniutko posiekać (o ile chcemy go użyć).

Z plastrów boczku odciąć skórę i pokroić w paseczki lub kostkę. Wrzucić na patelnię i smażyć na małym ogniu przez 7-8 minut, aż częściowo wytopi się tłuszcz, a mięso stanie się chrupiące.

Wlać wino, zwiększyć ogień i pozwolić mu odparować. Przełożyć boczek na talerz.

Na patelnię z tłuszczem wrzucić chili, czosnek i grubo pokrojone pomidory. Gotować całość na średnim ogniu przez ok. 10 minut, aż pomidory się rozpadną, doprawiając do smaku solą i pieprzem. Jeśli sos jest niezbyt luźny, podlać wodą spod makaronu.

Dodać boczek, część sera i wymieszać. Dołożyć odcedzony makaron i ponownie wymieszać, aby nitki pokrył sos.

Sałatka z makaronem shirataki (z jap. biały wodospad), warzywami i grzybami mun to apetyczne połączenie rozmaitych tekstur i smaków. Półprzezroczysty i sprężysty makaron przenika się tu z chrupkością ogórka i marchwi, a całość zanurzona jest w orzechowo-słodko-pikantnym sosie.

Kilka słów o makaronie shirataki (in. yam). Jest to japoński produkt wytwarzany z bulw konjacu (Amorphophallus Konjac), rośliny posiadającej wiele gatunków, rozpowszechnionych w całej Azji.

W przeciwieństwie do innych warzyw korzeniowych, takich jak ziemniaki, bataty czy buraki, konjac nie jest spożywany jako taki, wytwarza się z niego tzw. konnyaku. Dopiero z tej masy o galaretowatej konsystencji wyrabia się m.in. makaron, mąkę, granulat, galaretki.

Sam konjac jest niewyraźny w smaku. W związku z tym, przed jego ostatecznym formowaniem jest aromatyzowany.

Jakiś czas temu wyroby z tej byliny zyskały status super żywności. Próbowałam zgłębić temat i dowiedziałam się, że konjac:

jest bogaty w błonnik;

może wspomagać trawienie (niektóre badania wskazują, że produkty bogate w glukomannan wspomagają prawidłową perystaltykę jelit);

może pomóc obniżyć poziom cholesterolu (niektóre badania pokazują, że glukomannan reguluje poziom cholesterolu, co może zmniejszyć ryzyko chorób układu krążenia);

jest wegańskim zamiennikiem żelatyny;

może mieć korzystny wpływ na zdrowie skóry (niektóre badania pokazują, że może zmniejszać widoczność wyprysków i wspomagać gojenie się ran);

ma niską zawartość węglowodanów;

nie zawiera glutenu.

Na moje oko żadnych szczególnych właściwości nie posiada, ale - jak wiele innych produktów zaliczonych do super żywności - został dobrze marketingowo wypromowany.

Do mnie przemówiła jego żelowa konsystencja oraz półtransparentność. Lubię poznawać ciekawostki kulinarne.

fot. US Botanic Garden

fot. Ward DeWitt/istock

Komu przyszłoby do głowy, że największe bogactwo tego monstrualnego, efektownego kwiatu (u nas znanego pod nazwą dziwidło riviera lub trupi kwiat, z uwagi na zapach padliny, który wydziela) - wzbudzającego wiele emocji w związku z zaledwie 24-godzinnym kwitnieniem, i to co kilka lat - tkwi nie w spektakularnym kwiatostanie, lecz w jego niepozornej, szarej bulwie?

fot. Wikipedia

Składniki:

opakowanie mokrego makaronu shirataki (200-225 g) łyżeczka płatków chili (zastąpiłam łyżeczką ostrego oleju chili) łyżeczka pieprzu syczuańskiego duży ząbek czosnku kawałeczek świeżego imbiru 3 łyżki chińskiej pasty sezamowej (u mnie tahini) 2 łyżeczki octu ryżowego łyżeczka octu balsamicznego 2 łyżki sosu sojowego łyżeczka oleju sezamowego łyżka cukru 1/4 szklanki prażonych orzechów ziemnych pół ogórka o gładkiej skórce mała marchew 1/3 szklanki grzybów mun (opcjonalnie) 2 gałązki dymki dwie gałązki tajskiej bazylii lub kolendry (opcjonalnie) łyżka białego sezamu

Wykonanie:

Dokładnie wypłukać makaron na sicie pod bieżącą wodą (aby pozbyć się smaku wody alkalicznej).

Grzyby zalać gorącą wodą na około 15-20 minut. Następnie odcedzić je i pokroić w cieniutkie paseczki. Tego składnika nie ma w oryginalnym przepisie, można go pominąć.

Obrać czosnek, imbir i bardzo drobno posiekać. Marchew obrać i pokroić w cienkie, długie julienne. Ogórek pokroić podobnie (można przed krojeniem usunąć luźną, ziarnistą część ze środka, ale ja tego nie robię).

W miseczce połączyć: czosnek, imbir, pastę tahini, ocet ryżowy i balsamiczny (lub oryginalny ocet Chikiang), sos sojowy, olej sezamowy, pieprz syczuański, cukier i drobno posiekane orzechy. Całość wymieszać do rozpuszczenia się cukru. Jeśli sos okaże się zbyt gęsty, dodać odrobinę wody.

Do miski włożyć makaron, ogórki, marchewki, grzyby, siekany szczypior i listki tajskiej bazylii lub kolendry, przygotowany sos oraz pół łyżeczki ostrego oleju chili (lub płatków chili). Wymieszać (niektórzy robią to dłońmi), aby wszystkie składniki pokryły się sosem, doprawiając do smaku większą ilością cukru, sosu sojowego lub octu. Schłodzić w lodówce 10-15 minut.

Nakładać do misek i obsypać prażonymi ziarnami sezamowymi. Ja dodatkowo skropiłam sokiem z limonki.

Najbardziej intrygującym aspektem spaghetti alla puttanesca jest sama nazwa. W dosłownym tłumaczeniu oznacza makaron nierządnicy (ew. prostytutki/ ladacznicy/ dziwki/ kurwy).

Rozpowszechniona narracja wyjaśnia etymologię następująco: danie zostało wymyślone w XIX wieku w jednym z wielu domów publicznych w robotniczej dzielnicy Neapolu, Quartieri Spagnoli, jako szybki posiłek z dostępnych komponentów, spożywany przez kobiety między obsługą klientów.

Inaczej tłumaczy źródłosłów historyk jedzenia, Jeremy Parzen. Według niego rzeczownik puttana i przymiotnik puttanesco pochodzą od włoskiego słowa putto, czyli chłopiec. Już w XVI wieku - na długo przed tym, jak pomidory i suszony makaron stały się popularne w kuchni włoskiej - termin puttanesco był używany we Włoszech do określenia czegoś należącego do niższej rangi. Określenie alla puttanesca odnosiłoby się zatem do faktu, iż nie jest to danie bogate. Sos do makaronu staje się wyjątkowy dzięki połączeniu niewyszukanych składników.

Z kolei wydawany na Ischii dziennik „Il Golfo” w materiale Annarity Cuomo z 2005 roku donosił, że potrawa została stworzona w latach 50. XX wieku przez Sandro Pettiego, celebrytę i współwłaściciela słynnej ischijskiej restauracji i klubu nocnego Rancio Fellone. Podobno pewnego wieczoru, tuż przed zamknięciem, grupa jego przyjaciół zapragnęła posiłku. "Miałem tylko cztery pomidory, parę oliwek i kilka kaparów" – mówił Petti, na co oni odparli: „Po prostu zrób nam <puttanata qualsiasi>”, co można przetłumaczyć jako „Zrób nam cokolwiek chcesz”. Reakcje zachwytu, jakie usłyszał po degustacji skłoniły go do włączenia dania do swojego menu. Jednak spaghetti alla puttanata nie brzmiało dobrze, gdyż w języku włoskim po alla zawsze występuje przymiotnik, a nie rzeczownik. Nazwał je więc spaghetti alla puttanesca.

Tyle mitów i domniemań, a teraz fakty. W literaturze gastronomicznej spaghetti alla puttanesca po raz pierwszy pojawiło się w latach 60. XX wieku i w tamtym też czasie zyskało popularność. Najwcześniejsza znana wzmianka o tym makaronie pochodzi z powieści Raffaele La Caprii „Ferito a morte” (Śmiertelna rana) z 1961 roku, w której wspomniano o „spaghetti alla puttanesca come li fare a Siracusa” (spaghetti alla puttanesca, jak robią je w Syrakuzach).

W skład dania, oprócz makaronu, wchodzą pomidory, oliwki, kapary, anchovies, czosnek, peperoncino i nać pietruszki. I tu małe rozróżnienie: w rejonie Neapolu nie zawiera ono anchovies i czosnku, zaś w Lacjum owszem.

Proste, ale nie prostackie i z prostytucją - oprócz nazwy - nie mające nic wspólnego.

Składniki:

350 g spaghetti 4 ząbki czosnku 6 filetów anchovies 3 duże dojrzałe pomidory (lub puszkowe wraz z sokiem) 3⁄4 szklanki oliwek zielonych i czarnych 2 łyżki kaparów z zalewy 1⁄2 łyżeczki płatków chili (lub 1⁄2 świeżego chili) łyżeczka suszonego oregano sól i czarny pieprz do smaku 2 gałązki naci pietruszki

Wykonanie:

Czosnek obrać i pokroić w cieniutkie plasterki. Pomidory pokroić w duże kawałki. Oliwki pokroić lub porwać wzdłuż na połówki. Anchovies i kapary odsączyć z zalewy.

Do garnka wlać wodę do gotowania makaronu. Gdy zawrze osolić, wrzucić spaghetti i gotować nieco krócej niż al dente, zachowując pół szklanki wody spod makaronu.

W tym czasie na dużej patelni rozgrzać chlust oliwy z oliwek e.v. Wrzucić anchovies, czosnek, chili i smażyć, aż rybki się rozpadną, ok. 15-20 sekund.

Ostatnie dni niektórych przygnębiają chłodną i deszczową aurą, innym dodają skrzydeł.

Mimo, że uwielbiam słońce, ciepło i jestem ich spragniona, budząc się dziękuję Bogu za ciężkie szare niebo i deszcz. Dźwięk szemrzących strug wody uderzających o parapet, zapach wilgoci, widok szklistych tafli na jezdniach niosą ze sobą wyciszenie i ukojenie.

Cieszę się tym, że ogrody i pola są zaspokojone i nie cierpią z powodu suszy, że dzieciaki w kaloszach mogą brodzić po kałużach i że po przyjściu do pracy mam ochotę na herbatę z cytryną, a nie kawę.

W takie dni dużo przyjemniej słucha mi się chilloutu lub sakralnej polifonii niż soulowych kawałków z lat 60. i 70. W takie dni nie zjadam miski truskawek, ale ciepły makaron ze szparagami, suszonymi pomidorami i orzechami włoskimi.

W takie dni można się wybrać na czerwcowe, zamiast przysypiać na kanapie przed telewizorem. A nuż się zakochamy?

Składniki:

200 g pappardelle 1/2 pęczka zielonych szparagów 2 szalotki 2 ząbki czosnku 4-5 suszonych pomidorów z oleju kilka gałązek kopru ok. 2/3 szklanki tartego Parmezanu sok z cytryny do skropienia garść orzechów włoskich sól i czarny pieprz do smaku

Wykonanie:

Szalotki obrać i pokroić w cieniutkie plasterki. Czosnek obrać, zmiażdżyć płaską stroną noża i maksymalnie rozdrobnić. Ser zetrzeć na tarce o drobnych oczkach. Pomidory odsączyć i pokroić na cienkie paseczki. Orzechy grubo pokroić i uprażyć na suchej patelni. Koper opłukać i posiekać.

Szparagi opłukać i odciąć ok. 2 cm. końcówek. Do rondla wlać taką ilość wody, by po włożeniu szparagów zostały przykryte. Wodę doprowadzić do wrzenia, osolić i włożyć szparagi na ok. 2 minuty. Grubsze gotować nieco dłużej. Przełożyć na papierowe ręczniki.

Do większego garnka wlać wodę na makaron (można wykorzystać wodę ze szparagów i resztę dolać). Gdy się zagotuje osolić i wrzucić makaron. Gotować al dente zgodnie ze wskazaniem na opakowaniu. Po odcedzeniu zachować pół kubka wody.

W tym czasie na dużej patelni podgrzać chlust oliwy z oliwek e.v. i tyle samo oleju z pomidorów. Wrzucić szalotki, chwilę smażyć i dodać czosnek. Mieszać i poczekać, aż cebulki się zeszklą.

Wówczas dorzucić pokrojone na ok. 5 cm kawałki szparagi, pomidory, ser, większość kopru, podlać wodą spod makaronu i chwilę razem gotować, mieszając co jakiś czas. Powinien utworzyć się sos.

Dołożyć ugotowany makaron, większość orzechów, oprószyć solą, świeżo mielonym pieprzem i skropić sokiem z cytryny. Podrzucać lub mieszać delikatnie, aby wszystkie składniki ładnie się połączyły.

Chociaż większość z nas – spragniona wiosennej lekkości – przeszła już w kulinarny tryb odnowy, sięgając po sałatki, młode warzywa i lżejsze dania, to od czasu do czasu pewnie każdego dopada ochota na sycący, jesienno-zimowy można by rzec, posiłek.

Do takich należy makaron z kawałkami kaczki i suszonymi żurawinami. Danie to jest świetnym sposobem na wykorzystanie mięsa z poprzedniego dnia.

Gdy piekę kaczkę dla swojej jedynaczki, wielbicielki tego cenionego drobiu, pochłania całą pierś bez mrugnięcia okiem i prosi o więcej. To samo robi w chińskich restauracjach, jeśli tylko zamawiamy kaczkę po pekińsku lub kantońsku.

Mięso tego ptaka ma intensywny, choć nieprzytłaczający, lekko dziki smak, z nutą słodyczy. Uchodzi za znacznie zdrowsze niż z indyka, czy kurczaka. Jest bogate w witaminę A i E oraz z grupy B (gł. B6, B12) i minerały (m.in. potas, sód, magnez, fosfor, cynk i wapń). Zawiera znaczne ilości żelaza, które zapobiega anemii oraz wzmacnia odporność oraz zdrowe tłuszcze, w tym jednonienasycone kwasy tłuszczowe.

Pracy przy tym makaronie jest niewiele. Najwięcej czasu zabiera obranie mięsa z kości i pokrojenie go na kawałeczki (zawsze przy tej okazji podjadam małe kąski, bo bardzo lubię drób na zimno). Skórę zostawiam, ponieważ córka jej nie lubi, bo podczas duszenia w sosie traci chrupkość i staje się sprężysta. Reszta w zasadzie robi się sama.

Resztki z pieczonej kaczki można również wykorzystać do sałatek na zimno oraz jako bazę do rosołu.

Składniki:

400 g tagliatelle lub pappardelle ok. 400 g mięsa z pieczonej kaczki (bez skóry) 2-3 łyżki tłuszczu spod kaczki 2-3 łyżki galaretki spod kaczki 2 szalotki (lub ½ cebuli) 1-2 ząbki czosnku przyprawy: 2 liście laurowe, kilka igieł rozmarynu, pół łyżeczki tymianku, szczypta cynamonu 1/2 szklanki białego wytrawnego wina łyżka przecieru pomidorowego garść suszonych żurawin ½ szklanki mleka łyżeczka mąki ½ szklanki tartego Parmezanu sól i czarny pieprz do smaku

Wykonanie:

Żurawinę zalać ciepłą wodą.

Jeśli na kaczce została skóra, zdjąć ją. Nie zostanie wykorzystana chyba, że nie przeszkadza Wam jej charakterystyczna, lekko gumowata konsystencja.

Mięso dokładnie oddzielić od kości i pokroić je na nieduże kawałeczki. Lubię części mięśni odrobinę większe, tak na kęs, a resztę drobniejszą.

Szalotki i czosnek obrać. Szalotki pokroić w drobną kosteczkę, a czosnek zmiażdżyć płaską stroną noża i maksymalnie rozdrobnić.

W rondlu o szerokim dnie rozgrzać dwie łyżki tłuszczu spod pieczenia kaczki. Wrzucić szalotki, a po minucie czosnek i całość zeszklić. Dodać mięso i mieszając obsmażać przez kilka minut. Wlać wino, przecier pomidorowy, galaretkę spod pieczenia kaczki oraz 2/3 szklanki wody oraz przyprawy (rozmaryn posiekać drobniutko lub rozetrzeć w moździerzu) i odciśniętą żurawinę.

Zagotować, zmniejszyć ogień i dusić na niedużym ogniu ok. 20 minut pod uchyloną pokrywką. Mleko połączyć z mąką, dokładnie wymieszać, by nie było grudek i dodać do kaczki. Wsypać większość sera. Dosmakować solą, pieprzem i ewentualnie pozostałymi przyprawami. Całość wymieszać i jeszcze chwilę gotować.

W tym czasie ugotować makaron al dente, odcedzić go 2-3 minuty przed wskazaniem z opakowania (zachować szklankę wody z makaronu) i dodać do mięsnego sosu. Wymieszać, aby pokryć sosem cały makaron i gotować dwie minuty, dodając odrobinę wody z gotowania, jeśli zajdzie taka potrzeba.

Sezon jesienno-zimowy nie jest moim ulubionym nie tylko ze względu na temperaturę za oknem i tryb uśpienia przyrody, ale przede wszystkim z uwagi na brak światła, a co za tym idzie na utrudnienia w robieniu zdjęć potrawom.

Zmrok zapada szybko, nie brakuje ciemnych, szarych dni, a ja korzystam wyłącznie z naturalnego światła uważając je za najlepsze z możliwych (a może po prostu nie nauczyłam się korzystać z wszystkich funkcji aparatu: czasów naświetlania, wartości przysłony, czułości ISO?).

Zaczynam przygotowywać danie, gdy jest jeszcze jasno, a kończę, gdy głębokie cienie kładą się na parapecie wypierając słoneczną obecność. Wówczas dzieje się tak, jak powyżej: część zdjęć jest do przyjęcia, a część słaba, sztucznie rasowana i korygowana. Nie lubię tego robić, bo choć można sprytnie zakamuflować braki na obrazku, to zakłamywanie rzeczywistości nie leży w mojej naturze i nie wychodzi mi dobrze.

Powiem więcej, gdy nie zaczyna się roboty o właściwej porze wychodzą z tego kolejne ładne kwiatki, takie jak odgrzewanie muszli w piekarniku następnego dnia rano, by wykonać piękne kadry. Efekt tego zabiegu macie umieszczony na końcu stawki: światło fantastyczne, ale conchiglione zbytnio przypieczone, zaś beszamel przesuszony.

Jednak zapewniam, że smakowały jak niebo w gębie!

Składniki:

300 g conchiglione 600 g podgrzybków 300 g ricotty 150 g sera Gruyere (lub innego twardego o wyrazistym smaku) 1/2 dużej cebuli jajko 2 łyżki bułki tartej po łyżeczce rozmarynu i tymianku sól i czarny pieprz do smaku 100 g surowego boczku

Sos pomidorowy puszka pomidorów pełna łyżka przecieru pomidorowego (najlepiej domowego) 1/2 dużej cebuli 2 ząbki czosnku po 1/2 łyżki suszonego oregano i bazylii odrobina cukru sól i czarny pieprz do smaku

Sos beszamelowy 1/3 kostki masła 1/3 szklanki mąki ok. ½ l mleka 150 g sera Gruyere (lub innego twardego o wyrazistym smaku) 1/3 łyżeczki gałki muszkatołowej sól i czarny pieprz do smaku

Wykonanie:

Obrać cebulę. Pokroić w niewielką kosteczkę. Czosnek obrać, zmiażdżyć płaską stroną noża i maksymalnie rozdrobnić.

Zacząć od sosu pomidorowego. W rondlu rozgrzać oliwę z oliwek, wrzucić połowę cebuli, a za chwilę czosnek. Zeszklić. Dodać pomidory z puszki z sokiem, przecier pomidorowy, oregano, bazylię i gotować na średnim ogniu do zgęstnienia. Doprawić solą, cukrem i pieprzem. Zblendować, zostawiając większe kawałki pomidorów.

Przygotować dwa żaroodporne naczynia do zapiekania lub jedno bardzo duże.

W garnku nastawić wodę do gotowania.

Grzyby dobrze oczyścić, pokroić w niezbyt drobną kostkę. Na patelni, na łyżce oleju i masła podsmażyć drugą część cebuli. Dorzucić grzyby i smażyć - mieszając od czasu do czasu - aż wyparuje cały płyn. Doprawić do smaku solą i pieprzem. Pozostawić do ostygnięcia.

Grzyby z cebulą przełożyć do sporej miski, dodać ricottę, tarty ser, rozkłócone jajko, bułkę tartą, przyprawy i wymieszać. Dosmakować solą i sporą ilością pieprzu.

Gdy woda zawrze osolić, wrzucić muszle i gotować 2/3 czasu z podanego na etykiecie. Odcedzić na sicie.

Przygotować beszamel. Na dużej patelni rozpuścić masło, wsypać mąkę i zrobić zasmażkę. Podlewać mlekiem i energicznie mieszać rózgą, by nie było grudek. Gdy powstanie luźny sos, dorzucić starty ser i mieszać do jego rozpuszczenia. Jeśli sos będzie zbyt gęsty, dolać mleka. Beszamel powinien mieć konsystencję śmietany. Doprawić pieprzem i gałką muszkatołową.

Do naczyń do zapiekania (u mnie jedno większe, drugie mniejsze) wlać na dno sos pomidorowy i rozsmarować po całej powierzchni. Muszle rozchylać, wypełniać przygotowanym farszem i układać przytulone do siebie. Jedną część conchiglione obsypać pokrojonym w paseczki, wysmażonym boczkiem i polać częścią białego sosu. Drugą część polać resztą beszamelu.

Wstawić do piekarnika nagrzanego na 180°C i piec przez około 30 minut, aż sos uzyska złoty kolor.

Odkąd w pracy spadła na mnie lawina roboty, po powrocie do domu nie miałam sił na przygotowywanie treści i zdjęć na bloga. Trochę mi żal, bo uciekło sporo aktualnych w danym momencie, sezonowych potraw, jak makaronowe muszle faszerowane podgrzybkami i ricottą, hummus z bobu, czy karczochy z sosem aioli, ale życie ma swoje ograniczenia i trzeba je akceptować.

Będę co jakiś czas podrzucać te przepisy ze świadomością, że - choć trochę poleżały - nie zestarzały się, wszak za kilka miesięcy znów urośnie soczyście zielony bób, zakwitną dorodne karczochy, a w poszyciu leśnym znajdziemy grzyby. I można będzie z nich korzystać.

Tymczasem na straganach pojawiły się dynie w rozmaitych kolorach, kształtach i gabarytach, zachęcając do ich kupowania i degustowania. Jako pierwszą nabyłam białą dynię, bo jeszcze takiej nie miałam na talerzu, i zrobiłam z niej zielone curry z kawałkami halibuta na mleczku kokosowym. Niedługo później sięgnęłam po malutką, ogniście pomarańczową hokkaido, ale na tym się pewnie nie skończy, bo lubię to wszechstronne warzywo.

Zrobiłam z niej szybkie danie z jarmużu, fety i makaronu penne. Dynię obsmażyłam, udusiłam i częściowo zblendowałam, jarmuż zblanszowałam, dodałam podsmażoną cebulę, czosnek i całość połączyłam z kremową fetą.

Kto lubi szybkie akcje kuchenne, bez długiego pieczenia, czy gotowania, a jednocześnie ceni zdrowe i niskokaloryczne potrawy, będzie zadowolony. Kto podzieli się obiadem z koleżanką z pracy, będzie zadowolony jeszcze bardziej.

Składniki:

350 g makaronu penne mała dynia hokkaido pęk liści jarmużu mała cebula 2-3 ząbki czosnku skórka otarta z cytryny 2 łyżki soku z cytryny 100 g fety sól i czarny pieprz do smaku

Wykonanie:

Opłukać jarmuż i oderwać liście z szypułek. Pokroić niezbyt drobno. Obrać cebulę i pokroić ją w kosteczkę. Obrać czosnek, rozgnieść płaską stroną noża i maksymalnie rozdrobnić. Fetę rozkruszyć na kawałki.

Dynię przeciąć na pół, wyjąć gniazda nasienne, podzielić na paski, obrać, a następnie pokroić w niedużą kostkę. Kto nie chce obierać dyni, nie musi, skóra tego gatunku jest miękka i nadaje się do jedzenia po obróbce termicznej.

Na dużej patelni rozgrzać chlust oliwy z oliwek, wrzucić cebulę, a po chwili czosnek. Smażyć do zeszklenia się cebuli, a następnie dodać dynię. Nadal smażyć, często mieszając, przykryć pokrywką i dusić.

W tym samym czasie zagotować wodę, osolić i zblanszować jarmuż. Wyłowić sitem i odstawić do obcieknięcia.

Do tej samej wody, gdy ponownie zawrze, wrzucić makaron. Gdy będzie al dente odcedzić.

Kilka łyżek wody z garnka wlać na patelnię, do dyni, i niewielką jej część zblendować (tylko tyle, aby powstało purée, które połączy wszystkie składniki). Dodać jarmuż, fetę, skropić sokiem z cytryny, doprawić solą, pieprzem, cytrynową skórką i delikatnie wymieszać z makaronem.

Podawać.