To danie było moim pożegnaniem ze szparagami, na które – z przejedzenia – już nie mogę patrzeć. Sezon uroczyście uznałam za zamknięty!

Machając na do widzenia białą chusteczką zielonym chudzielcom, przywitałam się czule z grubym - też zielonym - bobem, na którego widok ucieszyłam się tak, jakbym zobaczyła starego przyjaciela. Strąk z duszą, chciałoby się rzec.

Do zrobienia tej ciepłej sałatki-potrawki wykorzystałam pół pęczka zielonych szparagów, paczkę bobu, dużą garść szpinaku, 1/5 bukietu kopru (teraz można by z całości zrobić perukę!) i kilkanaście pomidorków cherry.

Większość z tych produktów były końcówkami, ale zawsze się cieszę, gdy uda mi się je smacznie zagospodarować. Stokroć lepsze rozwiązanie niż wyrzucanie resztek do śmieci!

Składniki:

250 g zielonego bobu 1/2 pęczka szparagów 220 g szpinaku 12 pomidorków koktajlowych 2 szalotki 2 ząbki czosnku 8 gałązek kopru 2/3 szklanki tartego parmezanu 1/2 szklanki kremówki 1/2 łyżeczki pieprzu ziołowego sól i czarny pieprz do smaku sok z ćwiartki cytryny do skropienia

Wykonanie:

W średniej wielkości garnku zagotować wodę. Gdy zawrze osolić ją, wsypać bób, przykryć pokrywką i gotować do miękkości, ok. 3-4 minuty (im starsze nasiona, tym dłużej trzeba gotować). Wyjąć łyżką cedzakową (wodę zachować), lekko ostudzić i obrać z łupinek. 

Szparagi opłukać. Odciąć ok. 2 cm końcówek i jeśli potrzeba obrać z łykowatej skórki na ok. 3 cm, a następnie pokroić na 3-cm kawałki. Główki odłożyć obok. Ugotować w tej samej wodzie, co bób, ok. 2 min. Odcedzić.

Szalotki i czosnek obrać. Szalotki pokroić w kosteczkę. Czosnek obrać, rozgnieść płaską stroną noża i maksymalnie rozdrobnić. 

Na patelni rozgrzać chlust oliwy z oliwek. Wrzucić szalotki, a po minucie czosnek i smażyć do lekkiego zezłocenia. Wlać śmietankę i wsypać ser. Mieszać, aż całość utworzy gładki sos.

Na patelnię wrzucić pomidorki i poczekać, aż popękają i puszczą sok. Dołożyć szpinak, bób, szparagi wraz z surowymi główkami i koper. Delikatnie wymieszać, doprawiając pieprzem ziołowym, czarnym oraz solą, i jeszcze chwilę gotować.

Ostatni przepis zamieściłam na blogu w sierpniu. To niemal rok temu... Samej trudno mi uwierzyć, że kochając gotowanie, fotografowanie jedzenia, czytanie i pisanie o nim na tyle czasu mogłam z tego zrezygnować? 

Cóż, to był jeden z najtrudniejszych okresów w moim życiu. Bezsprzecznie czołówka. Nie będę o tym pisała, bo po co? Każdy ma zawsze własną wersję wydarzeń i nikogo nie obchodzi interpretacja drugiej strony. Dość, że najpierw stopniowo traciłam siły na kulinaria, zniechęciłam się do wyszukiwania, wymyślania i przygotowywania potraw - w czym skutecznie pomagała mi jedynaczka, mówiąc na przykład: Nie będę jadła tego g... - a ostatecznie odrzuciło mnie z niesmakiem od bloga, który przez lata dawał mi autentyczną radość, wytchnienie i spełnienie. 

Powoli odbudowują się we mnie siły i - przełamując niechęć do tego miejsca - wracam do pisania. Znowu chce mi się postać w kuchni nawet, gdy córka ledwie omiata zblazowanym wzrokiem to, co upichcę. Jem sama. I odnajduję w tym prostą radość.

Na pierwszy rzut proponuję sałatę ze szparagami, fasolką szparagową, młodymi ziemniakami, pęczakiem, koprem, miodowo-koprowym winegretem i orzechami włoskimi. Zwykła, sycąca, obfitująca w sezonowe warzywa. Już sama kasza ze słodkawym winegretem, koprem i orzechami jest warta spróbowania, a w połączeniu z kilkoma innymi smakami i teksturami naprawdę raduje. To radość nieśmiała, poobijana, próbująca sobie przypomnieć, że jedzenie jest przyjemne i twórcze. Radość o czystym sumieniu.

Składniki:

pęczek zielonych szparagów 150 g żółtej fasolki szparagowej 6-8 młodych ziemniaków 100 g grubego pęczaku 1/2 szklanki orzechów laskowych sól i czarny pieprz do smaku

Miodowo-koprowy winegret łyżeczka musztardy Dijon łyżeczka miodu 3 łyżki soku z cytryny 10-12 łyżek oliwy z oliwek e.v. 2 łyżki siekanego kopru sól do smaku

Wykonanie:

Zagotować wodę w niedużym garnku, osolić i wsypać kaszę. Gotować zgodnie z instrukcją na opakowaniu, ok. 15 minut. Odcedzić.

W innym garnku, w osolonej wodzie ugotować umyte wcześniej, nieobrane ziemniaki. W zależności od wielkości bulw gotować 10-16 minut. Odcedzić, poczekać aż nieco wystygną i pokroić w grube talarki lub półtalarki.

Szparagi i fasolkę opłukać i osuszyć na sicie. Szparagi brać obieraczką do warzyw, odciąć końcówki (wyrzucić), pokroić na kawałki, odkładając na bok główki. Fasolce przyciąć z obu stron ogonki i pokroić na podobnej długości kawałki (u mnie na trzy części).

Do średniej wielkości garnka wlać wodę na dwa palce, wstawić sitko do gotowania na parze, a gdy woda zawrze wrzucić kawałki szparagów i fasolki. Przykryć pokrywką i gotować ok. 2-3 minuty. Pod koniec wrzucić szparagowe główki. Wyjąć na sitku i odstawić.

Koper opłukać, otrzepać i posiekać. W małej sosjerce lub mleczniku połączyć miód, musztardę, sok z cytryny, a następnie wlewać oliwę z oliwek i energicznie wymieszać do powstania lekkiej emulsji. Dodać szczyptę soli, koper i wymieszać. Jeśli sos jest zbyt gęsty, wlać więcej oliwy.

Na suchej patelni uprażyć grubo pokrojone orzechy.

Na półmisek wyłożyć po kolei: kaszę, ziemniaki, szparagi i fasolkę. Obficie polać winegretem, oprószyć grubo mielonym pieprzem i obsypać orzechami.

Podawać.

I jeszcze coś. Niby oczywistość, ale okazuje się, że niekoniecznie i nie dla wszystkich. Pamiętajcie, że każdy człowiek, którego spotykacie w życiu - po przeciwnej stronie szyby w sklepie, biurka w pracy, monitora laptopa lub ekranu komórki, granicy państwa, czy Waszych poglądów - czuje. Bądźcie dla niego tak zwyczajnie dobrzy, szczerzy i delikatni, bo to, co powiecie, czy zrobicie może mu zdemolować kawałek życia... 

Kłamcy mówcie prawdę, manipulanta rozbrójcie prostolinijnością, agresora mocno przytulcie i przytrzymajcie zapalczywe ręce. Patrzcie w oczy tym, którzy zrobią wiele, aby nie spotkać się z Wami twarzą w twarz. Ufajcie nawet wtedy, gdy zostaniecie wykorzystani i wydrwieni. Nie dajcie wmówić sobie, że “to wasza wina”. Mimo wszystko wybaczajcie. 

Jest w niej bardzo dużo zieleni i zdrowia! Można by powiedzieć, że nawet za dużo monochromatycznych warzyw, jak na jedną sałatę - szparagi, brokuły, groszek śnieżny, ogórek, rukola - ale tak miało być. To moje wiosenne barokoko. Gdyby to było możliwe, wskoczyłabym w nią i wytarzała się, jak pies w świeżo skoszonej trawie.

Już to widzę: wanna pełna zieleniny, a ja w środku, z cebulą i rukolą między zębami i kapiącym z włosów czosnkowym winegretem! O ile udałoby się to jeszcze podlać białym półwytrawnym winem w ilościach hurtowych, nie miałabym nic przeciwko spędzeniu w tym pseudobagnisku i połowy dnia.

W tak zwanym realu ograniczam się jednak tylko do zjedzenia sałaty i wychylenia kieliszka Cavy brut.

Czego i Państwu winszuję.

Składniki:

2/3 pęczka zielonych szparagów 1/2 główki brokułu 150 g groszku śnieżnego 1/2 ogórka o gładkiej skórce męska garść rukoli 1/3 czerwonej cebuli ok. 100 g fety garść orzechów pekan sól i czarny pieprz do smaku

Czosnkowy winegret łyżeczka musztardy Dijon łyżeczka miodu 2 łyżki soku z cytryny łyżka octu jabłkowego 6-7 łyżek oliwy z oliwek e.v. 2 ząbki czosnku sól i czarny pieprz do smaku

Wykonanie:

Warzywa opłukać. Twarde końcówki szparagów odciąć i usunąć, a resztę pokroić wzdłuż na połowy lub trzy paski, jeśli są grubsze (główki zostawić w całości). Brokuł podzielić na różyczki wielkości kęsa. Ogórek pokroić pod kątem na plastry. Cebulę obrać i pokroić w cienkie piórka. Fetę pokruszyć.

Winegret. Czosnek rozgnieść płaską stroną noża, obrać i maksymalnie rozdrobnić. W sosjerce połączyć czosnek z musztardą, miodem i dobrze wymieszać. Dodać sok z cytryny, ocet, odrobinę soli i pieprzu i ponownie wymieszać. Cienkim strumyczkiem wlewać oliwę, cały czas mieszając aż do uzyskania emulsji.

W średniej wielkości garnku zagotować wodę. Gdy zawrze osolić. Wrzucić brokuły, szparagi i groszek śnieżny, gotować dwie do trzech minut (powinny pozostać chrupiące). Odcedzić i zostawić w durszlaku do przestygnięcia.

W misie połączyć całą zieleninę, część pekanów, obsypać pieprzem, solą i niewielką ilością winegretu. Delikatnie przemieszać, najlepiej palcami, i wyłożyć na półmisek. Obsypać fetą, resztą orzechów, skropić winegretem, a to co zostanie w sosjerce wystawić na stół.

Będzie krótko, bo opadam z sił.

Wczoraj zaczęłam dzień o godz. 6.30, półtorej godziny później byłam na Narodowym na drugiej dawce szczepienia (organizacja fantastyczna - dziękuję!), w drodze powrotnej odwiedziłam drogerię, stragan z warzywami i owocami, potem piekarnię.

Po przyjściu do domu wzięłam się za pracę, a w wolnych chwilach (tylko nikomu ani mru, mru!) wysprzątałam mieszkanie i wymieniłam zawartość szuflad z zimowych szali, czapek i rękawic na letnie szale i apaszki.

Przygotowałam obiad, stoczyłam z Córką bój (nieostatni) o naukę do klasówki z biologii, zrobiłam zakupy spożywcze i poszłam pobiegać. Wieczorem coś mnie pchnęło do odświeżenia sobie “Dziewczyny z perłą” Petera Webbera...

Ległam, jak kłoda koło 23.00, ale sen nie przychodził. O 2.30 uznałam, że nie ma sensu przewracać się z boku na bok, tak widać ma być. Poszłam do kuchni, wypiłam szklankę wody, opłukałam i odszypułkowałam truskawki i zrobiłam koktajl na rano. W objęcia Morfeusza wpadłam jakąś godzinę później.

Plany na piąteczek? Leżenie na kanapie, zajadanie chipsów krewetkowych, popcornu w karmelu i oglądanie seriali na Netfliksie.

Składniki (na trzy osoby):

szklanka ryżu do risotto (arborio, carnaroli) 2/3 łodygi selera naciowego 1/2 cebuli 1-2 ząbki czosnku 1/2 szklanki białego wytrawnego wina 2/3 szklanki tartego parmezanu 3 łyżki oliwy z oliwek e.v. łyżka masła męska garść młodego szpinaku 1/2 pęczka zielonych szparagów 2/3 szklanki zielonego groszku (u mnie mrożony) ok. 4 łyżki siekanego kopru sól i czarny pieprz do smaku

Wykonanie:

Seler naciowy opłukać, odciąć końce, następnie przekroić dwukrotnie wzdłuż i posiekać w drobniutką kosteczkę. Cebulę obrać i pokroić w podobnej wielkości kosteczkę. Czosnek zmiażdżyć płaską stroną noża, obrać i pokroić jak najdrobniej. Szparagi opłukać, odciąć twarde końcówki i pokroić na 3-cm kawałki.

Na dużej patelni o grubym dnie rozgrzać oliwę z oliwek i wrzucić seler naciowy. Smażyć na małym ogniu, od czasu do czasu mieszając. Po minucie dorzucić cebulę, chwilę ją smażyć i dodać czosnek. Całość smażyć, mieszając często, a gdy wszystko się zeszkli wsypać ryż. Mieszać całość do momentu, gdy ryż stanie się półprzezroczysty.

Wówczas wlać wino i nieco zwiększyć ogień. Po jego odparowaniu rozpocząć dodawanie przegotowanej, ciepłej wody (normalnie dodałabym bulion drobiowy, ale nie miałam go w zamrażarce), po jednej chochli. Dolewać następną dopiero, gdy ryż wypije poprzednią. Od czasu do czasu wymieszać. Przy takiej ilości ryżu potrzeba będzie około 700 ml wody (to zależy od używanego ryżu). Gotować do czasu, gdy ziarno będzie al dente (18-20 minut).

W tym samym czasie w średniej wielkości garnku zagotować niewielka ilość wody i - korzystając z wkładki do gotowania na parze - uparować szparagi razem z zielonym groszkiem. Zajmie to ok. 3 minuty.

Do risotta dodać parmezan, masło, sól i pieprz, ostatnią chochlę wody, wymieszać i przykryć pokrywką na 2 minuty. Na sam koniec wrzucić szparagi, groszek, szpinak, większość kopru i delikatnie połączyć.