Magazyn Kulinarny

Wieprzowa kiełbasa, smażona lub grillowana, polana aromatycznym sosem pomidorowym i obsypana przyprawą curry, czasami podawana z frytkami.

Currywurst jest najpopularniejszym fastfoodem u naszych sąsiadów zza Odry. Jak informowało (zamknięte w grudniu 2018 roku) Niemieckie Muzeum Currywurst, spożywano tam rocznie około 800 milionów porcji tego dania (dane z 2013 roku)!

Potrawa jadana jest na ulicy, w tanich barach, a także w domach. Jej autorstwo przypisuje się Hercie Heuwer, która od 1949 roku sprzedawała grillowaną kiełbaskę z autorskim sosem Chillup i bułką na straganie, na rogu Kantstrasse i Kaiser-Friedrich-Strasse w Charlottenburg, dzielnicy Berlina Zachodniego.

Później wynajęła lokal przy Kaiser-Friedrich-Strasse 59, który w czasie swojej świetności działał całą dobę, sprzedawał tygodniowo dziesięć tysięcy porcji i zatrudniał dziewiętnaście sprzedawczyń. Restauracja istniała do 1974 roku, a na budynku gdzie się mieściła można zobaczyć pamiątkową tablicę.

fot. www.prettysweet.com

Z uwagi na bezpretensjonalność, cenę i smak, kiełbaska w sosie pomidorowym z indyjskim akcentem przypadła do gustu klasie robotniczej powojennej stolicy Niemiec, wówczas zwanych Republiką Federalną Niemiec. Sława tego prostego posiłku szybko przekroczyła granice zacieranych w tamtym okresie warstw społecznych Berlina Zachodniego, wychodząc poza obszar miasta, a nawet kraju po jego zjednoczeniu.

Obecnie można jej spróbować w wielu miejscach, od bardziej swojskich barów, po duże sieciówki.

Zajadają się nią z równym apetytem Lucas, Emma, Sophia, Reinhard, Max, Heidi i Gertruda, popijając dobrym piwem, oczywiście! Bo Mohammed, Amir, Fatima i Aaliyah wieprzowiny nie jedzą, ani piwa nie piją.

Składniki:

4 białe kiełbasy wieprzowe (oryginalnie to bratwurst)

Sos Currywurst (Gewürzketchup) 1/2 cebuli puszka pomidorów z sosem łyżka przecieru pomidorowego łyżeczka wędzonej papryki 1/4 łyżeczki pieprzu cayenne łyżeczka octu jabłkowego 3-4 łyżki soku jabłkowego (opcjonalnie) 2 łyżeczki sosu Worcestershire 4-5 łyżek wody (lub bulionu mięsnego) 1/2 łyżeczki cukru (opcjonalnie) sól i czarny pieprz do smaku 1-2 łyżeczki przyprawy curry

Dodatkowo frytki

Wykonanie:

Sos Currywurst Cebulę obrać o pokroić w niewielką kosteczkę. Na patelni rozgrzać dwie łyżki oleju o neutralnym smaku (u mnie rzepakowy), wrzucić cebulę i podsmażyć na złoto. Dodać pomidory z puszki, przecier pomidorowy i pozostałe składniki z wyjątkiem soli, sosu Worcestershire i curry. Wymieszać, przykryć pokrywką i gotować na minimalnym ogniu około 15 minut. Zdjąć pokrywkę i nadal gotować, aż sos się zredukuje do lekko gęstego. Zmiksować blenderem i dosmakować solą, sosem Worcestershire i curry, zgodnie z preferencjami.

Przelać do wyparzonego słoika. Można przechowywać do tygodnia w lodówce lub kilka miesięcy w zamrażarce.

Na czystej patelni ponownie rozgrzać dwie łyżki oleju. Kiełbaski obsmażyć ze wszystkich stron, aż złapią rumieńce.

Ten typowo rzymski makaron jadłam po raz pierwszy rok temu, podczas pobytu w Wiecznym Mieście.

Ciekawe, że nigdy wcześniej o nim nie słyszałam, nie czytałam, ani nie widziałam w żadnym programie kulinarnym.

Może dlatego, że w zbiorowej świadomości dotyczącej rzymskich makaronów prym wiodą inne rarytasy, takie jak Carbonara, Cacio e Pepe, czy Amatriciana? A może po prostu mam zbyt ograniczoną wiedzę? Dopuszczając obie możliwości postanowiłam spenetrować Miasto na Siedmiu Wzgórzach kulinarnie i nadrobić braki w edukacji.

Gricia jest jednym z najprostszych i najstarszych makaronów pod włoskim słońcem! W jej skład wchodzi aromatyczne guanciale, ser Pecorino Romano i czarny pieprz.

Historycy uważają, że twórcami przepisu są pasterze z Lacjum, którzy z niewielu dostępnych składników przygotowywali proste, smaczne i sycące danie. Pierwotnie zamiast guanciale stosowano smalec. Kilka stuleci później na jego bazie powstała Amatriciana, wzbogacona o pomidory. Pojawiły się w Europie po odkryciu Ameryki, z Hiszpanii do Italii dotarły w początkach XVI wieku, ale mieszkańcy Lacjum potrzebowali jeszcze trzech stuleci, aby nawiązać regularny kontakt z największymi promotorami pomidorów we Włoszech, Neapolitańczykami.

Idealnie przygotowany sos do Gricii powinien być kremowy, aromatyczny i czule otulający makaron. Najczęściej w restauracjach widziałam w użyciu rigatoni, ale w wielu włoskojęzycznych przepisach spotkałam się też z wykorzystaniem bucatini, spaghetti lub tonnarelli.

Domowa Gricia jest równie apetyczna, jak ta rzymska. Ale wrażenia smakowe to nie tylko doznania w obrębie jamy ustnej. To również widoki, klimat i ludzie, dlatego tęsknię za oryginalną.

Ci vediamo, Roma!

Składniki:

300 g rigatoni 250 g Guanciale (u mnie piccante) 60 g Pecorino Romano DOP sól i czarny pieprz do smaku

Wykonanie:

Ser zetrzeć na tarce o drobnych oczkach. Guanciale pokroić na plastry o grubości pół cm, usunąć skórę, następnie pokroić w paski i w kostkę.

Wstawić wodę na makaron, a gdy zawrze osolić.

Rozgrzać dobrze patelnię, wrzucić mięso i smażyć na średnim ogniu przez około 10 minut, mieszając co jakiś czas, aby się nie przypaliło. Gdy nabierze złocistobrązowych kolorów, wyjąć łyżką cedzakową, pozostawiając wytopiony tłuszcz na patelni.

Do wrzącej wody wrzucić rigatoni i gotować o 2-3 minuty krócej niż czas podany na opakowaniu.

Na patelnię wlać chochlę wody z gotowania makaronu i wymieszać, aby utworzyć emulsję.

Odcedzić makaron, wrzucić na patelnię i energicznie potrząsać naczyniem, aby skrobia uwolniona z makaronu połączyła się z tłuszczem w sosie, tworząc kremowy sos. Zdjąć patelnię z ognia i stopniowo dodawać starty ser.

Dodać kilka łyżek gorącej wody z gotowania i szybko zamieszać, aby uzyskać gładki, kremowy sos. Na koniec dodać guanciale i ponownie wymieszać.

Francja - elegancja! A jakże! Ale nie taka, o jakiej większość myśli: Coco Chanel, Christian Dior, Yves Saint Laurent, Hubert de Givenchy...

To minimalizm niepopularny, czy nawet wyśmiewany na salonach. To prostota granicząca z umniejszeniem siebie. To zaprzeczenie próżności, egoizmu, samouwielbieniu i autopromocji.

To elegancja duszy!

Fenomenalna projektantka, której przyświecała idea małości i niewystarczalności, przyszła na świat w Alençon w Normandii w 1873 roku. Cztery lata później, po śmierci matki, jej rodzina przeniosła się do Lisieux. Najmłodsza z dziewięciorga dzieci, z których przeżyło pięć dziewczynek, pupilka ojca i starszego rodzeństwa, miała wszelkie zadatki na to, by wyrosnąć na rozpieszczoną pannę. Tym bardziej, że finansowo powodziło się Martinom całkiem nieźle, ojciec był zegarmistrzem, a po śmierci żony przejął jej dobrze prosperujący interes koronczarski.

Mogła przenieść się do stolicy, kształcić i korzystać z wolności. Wybrała wolność w klauzurowym zakonie karmelitańskim. Wstąpiła do niego w wieku 14 lat, zmarła mając lat 24.

Marie Françoise Thérèse Martin, bardziej znana jest jako święta Teresa z Lisieux, Teresa od Dzieciątka Jezus lub swojsko, Mała Tereska...

Bez wątpienia w dzieciństwie latem, po głównym posiłku jadała clafoutis z wiśniami, bo był to niezwykle popularny deser w całej Francji. Z dużym prawdopodobieństwem robiła go też sama i z siostrami, bo nie wymagał szczególnych umiejętności, a poza tym w tamtych czasach uczono dziewczęta gotowania i prowadzenia domu.

Prosty, skromny i niedrogi wypiek. Dostępny dla każdego. Jak dzieło jej życia: mała droga.

P.S. Aktualnie w Polsce trwa peregrynacja relikwii św. Teresy oraz jej świętych rodziców, Zelii i Ludwika.

Składniki:

400 g wiśni 125 g mąki 4 jaja 100 g cukru szczypta soli 250 ml mleka 1/2 laski wanilii

Wykonanie:

Choć najczęściej robię ten wypiek z wydrylowanych wiśni, tym razem chciałam przygotować go tak, jak robiono to kiedyś w Limousin, czyli z pestkami. Jeśli wolicie, wydrylujcie wcześniej owoce.

Piekarnik rozgrzać do 180°C. Okrągłą formę do tarty wysmarować masłem i obsypać bułką tartą lub mąką.

Do miski przesiać mąkę, cukier i sól. Wbić całe jaja, podlać odrobiną mleka i dokładnie zmiksować, aby nie było grudek. Uzupełnić resztą mleka i jeszcze raz wymieszać.

Ciasto przelać do formy, wsypać wiśnie i wstawić do piekarnika na około 45 minut (lub do zezłocenia wierzchu).

Przy okazji smażenia naleśników przypomniała mi się baśń "Na jagody" Marii Konopnickiej. Pamiętacie?

Niby naiwna opowieść dla dzieci, nie wiem nawet czy wciąż widnieje w spisie lektur szkolnych, ale warto sobie odświeżyć.

W historii zaprawionej dużą porcją oniryzmu pojawia się wielu bohaterów, m.in. kilkuletni Janek, Jagodowy Król, Pani Borówczyna i panienki Borówczanki, pomocne myszki i wiewiórki oraz złe pająki, osy i groźny ślimak. Historia kończy się szczęśliwie, a główny bohater zostaje nagrodzony za dobre serce.

Wprawdzie w zielonym borze nie byłam, sama do krobeczki jagód nie zbierałam, ani nie pomagała mi w tym leśna brać, tylko kupiłam je w warzywniaku za bajońskie pieniądze (75 zł za kilogram!) i w plastykowym woreczku przyniosłam do domu, ale smakowały jak z bajki!

A to fragment mojego małego leśnego świata (a właściwie nie mojego, bo jestem tam tylko gościem), w którym nie ma najmniejszych wątpliwości kto jest kim i nikt nikomu bajek nie wciska:

Składniki:

Naleśniki 2 szklanki mąki pszennej (typ 550) szklanka mleka 1 1/2 szklanki wody gazowanej jajko 1/4 kostki masła pół łyżeczki soli

Farsz 200 g śmietankowego twarogu (u mnie ze Strzałkowa) 1-2 łyżki jogurtu naturalnego łyżka cukru pudru 200 g czarnych jagód

Sos waniliowy 180 ml kremówki łyżeczka mąki pszennej płaska łyżka cukru 1/2 laski wanilii

Wykonanie:

Naleśniki Mąkę przesiać do naczynia o wysokich ściankach (ja używam specjalnego naczynia z uchem i nakładką przeciw pryskaniu), dodać sól. Partiami wlewać mleko, cały czas mieszając mikserem lub rózgą. Gdy tylko ciasto osiągnie gęstość śmietany przestać dolewać płyn i bardzo dobrze zmiksować, aby nie było grudek. Następnie uzupełnić wodą.

Kiedy ciasto będzie gładkie, wbić jajko, a na koniec roztopione masło, miksując cały czas. Odstawić na 10-15 minut.

Patelnię lub dwie bardzo dobrze rozgrzać, opędzlować niewielką ilością tłuszczu (używam oleju rzepakowego), wylewać po niecałej chochli ciasta, rozprowadzić po patelni i smażyć z obu stron. Odkładać na duży talerz. Naleśniki powinny wyjść cienkie i elastyczne.

Farsz W średniej misce utrzeć dokładnie twaróg z jogurtem i cukrem pudrem. Jeśli wyjdzie zbyt gęsty, dodać trochę jogurtu.

Sos waniliowy Do niewielkiego garnuszka wsypać mąkę. Włączyć mały gaz i powoli wlewać śmietankę, mieszając rózgą, by nie było grudek. Gdy sos zacznie lekko bulgotać, wsypać cukier i wydrapane ze strąka nasionka wanilii. Mieszać, aż cukier się rozpuści i przelać do sosjerki.

Ożywcza, rześka, soczysta, subtelnie słodko-ostra. Jednym słowem: świetna! Zwłaszcza na upały, ale w chłodniejsze dni też nią nie wzgardzicie.

Przebijają w niej wyraźne azjatyckie nuty, głównie dzięki dressingowi na bazie sosu sojowego, oleju sezamowego, octu ryżowego, soku z limonki i cukru. Lekki kopniak czosnkowo-imbirowy podbija smak mdławego arbuza i ogórka, kolendra i mięta zapewniają świeżość, a orzechy ziemne i sezam dodają chrupkości.

Myślę, że to zestawienie zasmakowałaby nawet umiarkowanym wielbicielom arbuza, do których i ja się zaliczam.

Bez najmniejszego zmrużenia oka, polecam!

Składniki:

4 plastry arbuza (bez pestek) 2/3 ogórka o gładkiej skórze 1/2 czerwonej cebuli łyżeczka świeżego imbiru ząbek czosnku kilka gałązek kolendry gałązka mięty 2 łyżki orzeszków ziemnych łyżeczka białego sezamu łyżeczka czarnego sezamu kawałki limonki (do podania)

Sos azjatycki 3 łyżki sosu sojowego łyżeczka octu ryżowego łyżeczka soku z limonki łyżeczka oleju sezamowego 1/2 łyżeczki płatków chili łyżeczka cukru (lub miodu) łyżeczka Mirin sól i czarny pieprz do smaku

Wykonanie:

Składniki sosu wymieszać w małej miseczce bądź w sosjerce (czasem używam mlecznika, bo jest mniejszy) do rozpuszczenia się cukru.

Arbuza przeciąć na połowę, a następnie ukroić plastry, odciąć skórę i pokroić w sporą kostkę (dobrze, gdy jest wcześniej schłodzony). Przełożyć do miski. Cebulę obrać i pokroić w cienkie pół- lub ćwierćplasterki. Opłukanego ogórka pokroić w półplasterki.

Czosnek i imbir obrać. Czosnek zgnieść płaską stroną noża i maksymalnie rozdrobnić. Imbir zetrzeć na ostrej tarce o małych oczkach lub pokroić drobno, jak czosnek. Kolendrę i miętę opłukać, otrzepać i drobno posiekać. Orzechy i sezam uprażyć lekko na suchej patelni. Orzechy z grubsza posiekać nożem.

Wszystkie składniki delikatnie wymieszać z przygotowanym sosem.

Z dużym zaskoczeniem odkryłam niedawno, że wśród moich kuchennych notatek brakuje przepisu na królową polskich zup - rosół.

Jak do tego doszło, nie wiem?!

Jest krupnik, grochówka, żur, szczawiowa, kapuśniak, grzybowe nawet dwie, poza tym chłodniki i zupa owocowa, wiele kremów, obce smaki, parę wynalazków, ale nie ma klasyki klasyk.

To ona dla wielu jest tą najważniejszą i najsmaczniejszą, pierwszą i ostatnią (choć pomiędzy są też przelotne romanse, ale palmy pierwszeństwa jej nigdy nie odbiorą), niedzielną pozycją obowiązkową.

Stanowi bazę wielu innych zup, a także sosów i risott. U mnie w zamrażarce zawsze jest porcja "na wszelki wypadek".

Kiedyś gotowałam ją regularnie, bo mąż i córka lubili, ale od kilku lat nastawiam garnek z mięsem i warzywami zdecydowanie rzadziej. Sama preferuję inne zupy.

Lubię podawać ją z lanymi kluskami, bo zagniatać domowego makaronu (jak to robiła moja Mama) mi się nie chce. Czasem podbijam smak suszonymi grzybami, suszonymi warzywami (wielu wytwórców oferuje produkty bez wzmacniaczy smaku i zbędnych dodatków) lub kawałkiem imbiru. Obok włoszczyzny niezbędna jest opalona cebula, kilka goździków, niekiedy kawałek kapusty i zazwyczaj dwa lub trzy rodzaje mięsa (kurczak/ indyk i wołowina), choć i z samego kurczaka nieraz rosół warzyłam. Sporadycznie piekę mięso w piekarniku, przed zalaniem go wodą, co dodaje wywarowi dodatkowej głębi.

To zupa krzepiąca i pocieszająca. Kojarzy się z domem rodzinnym i rekonwalescencją. Polskie mamy i babcie podają ją jako lekarstwo na przeziębienie. Przynosi się ją chorym do szpitala (o ile dieta pozwala) i znajomym w rozmaitych kryzysach (chyba, że wolą ciasto).

Czyste złoto!

Składniki:

3 skrzydełka kurczaka 3 podudzia kurczaka szyja indycza 200 g szpondra (łaty lub antrykotu) wołowego 3 marchwie korzeń pietruszki 1/4 selera por 1-2 cebule kawałek białej kapusty (opcjonalnie) przyprawy: 4-5 liści laurowych, 6 ziaren ziela angielskiego, 8 ziaren pieprzu czarnego, łyżka suszonych warzyw (opcjonalnie) 3-4 suszone grzyby (opcjonalnie) sól do smaku 1-2 gałązki naci pietruszki

Kluski lane 2 jaja 4 pełne łyżki mąki pszennej 1/3 łyżeczki soli

Wykonanie:

Mięso opłukać i włożyć do dużego garnka. Zalać je zimną wodą (ok. 3-4 litry) i włączyć gaz. Gdy rosół zacznie się gotować, zmniejszyć ogień do minimum i pozostawić na godzinę bez przykrycia. Wywar ma się delikatnie gotować, ledwie mrugać. Łyżką cedzakową co jakiś czas zdejmować szumowiny.

Warzywa opłukać. Korzeniowe obrać. Pora obrać z zewnętrznych liści, odciąć końcówki i mocno zielne, twarde części liści. Przeciąć wzdłuż i dobrze wypłukać. Cebule obrać i mocno opalić nad palnikiem, aby nabrały czarnych plam. Niekiedy wcześniej przekrajam je na połowy.

Następnie do bulionu włożyć warzywa, dodać przyprawy, grzyby i nadal gotować na malutkim ogniu bez przykrycia przez kolejne półtorej godziny.

W trakcie gotowania będzie ubywało wody, a jeśli okaże się, że straciliśmy jej zbyt dużo, dolać trochę. Dosmakować solą i świeżo zmielonym pieprzem.

Lane kluski

Pod koniec gotowania rosołu do dużego kubka wbić jaja, wsypać mąkę i sól. Dokładnie mieszać do momentu, gdy ciasto będzie zupełnie gładkie. Nie może być za rzadkie, bo zamiast klusek otrzymamy farfocle, ani za gęste, bo wyjdą nam kluski kładzione.

W małym garnuszku zagotować wodę, a gdy tylko zacznie wrzeć zmniejszyć ogień i cienką strużką wlewać ciasto do garnka. Drugą ręką delikatnie mieszać łyżką wodę, aby rozdzielać kluski i zapobiec ich sklejaniu się. Gotować minutę od wypłynięcia. Wyjąć na talerz łyżką cedzakową.

Do głębokich talerzy nakładać kluski, pokrojoną w półplasterki marchewkę i wlewać rosół. Obsypać siekaną nacią pietruszki. Moja Mama dodawała też kawałki obranego mięsa kury (też tak nieraz robię), żołądek i serce (a sama delektowała się łapkami).

O niedzielnym śniadaniu pisałam już nie raz.

Lubię, gdy jest wystawniejsze od tych w tygodniu (przeważnie i tak nie jem ich w domu, tylko zabieram do pracy), bo to szczególny dzień: dla większości z nas wolny od pracy, a dla katolików pamiątka Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa i obowiązkowa Msza Święta.

I choć jajecznica nie jest posiłkiem ekskluzywnym, ani wyjątkowym, wręcz odwrotnie inkluzywnym i pospolitym (zrobi ją sprawny pierwszoklasista i mniej biegły i uparty nastolatek), można ją podać niestandardowo.

Kilka jaj, szczypta soli i pieprzu, trochę ubijania, smażenie i gotowe. To znamy wszyscy. Wzbogacenie jajecznicy cebulą, boczkiem, pomidorami, pieczarkami lub szczypiorem, to też wypróbowany sposób na uatrakcyjnienie jej.

Jeśli jednak zależy nam na czystym smaku, ale chcemy go lekko podbić i dodać kremowości, warto pod sam koniec smażenia dołożyć do masy jajecznej łyżkę majonezu. U mnie rządzi Kętrzyński (smak dzieciństwa), ale Kielecki też bardzo lubię. Sprawdzi się każdy, który mamy w lodówce.

Udana jajecznica, to nieprzesuszona jajecznica. Należy zdjąć ją z ognia krótko przed uznaniem jej za gotową. Gorąca patelnia i tak wciąż ją dosmaża. Sytuacja analogiczna, jak przy jajach sadzonych.

Składniki (dla dwóch osób):

6 dużych jaj kopiasta łyżka masła łyżka majonezu sól i czarny pieprz do smaku 2 gałązki szczypioru

Dodatkowo 2-4 ulubione bułki kilka liści sałaty rzymskiej kilka kolorowych pomidorków kilka rzodkiewek kawałek ogórka kawałek twardego, wyraźnego sera 3-4 łyżki oliwy z oliwek e.v. łyżeczka dowolnej musztardy łyżka soku z cytryny sól i czarny pieprz do smaku

Wykonanie:

Zacząć od zieleniny. Warzywa opłukać. Sałatę pokroić w paseczki, pomidorki na połówki, ogórki w ćwierćplasterki, rzodkiewki w plasterki, a ser w płatki. Włożyć do niedużej miski i połączyć z mieszanką oliwy, soku z cytryny, musztardy oraz odrobiną soli i pieprzu. Całość wymieszać.

Szczypior posiekać drobno i przełożyć na spodeczek. Bułki przekroić na połowy i posmarować masłem.

W średniej wielkości misce rozkłócić jaja, dodając sól i świeżo zmielony pieprz. Na patelni rozgrzać masło, a gdy zacznie się pienić wlać miksturę jajeczną. Co chwilę przesuwać drewnianą łopatką po dnie, aby całość się ścięła. Pod koniec, gdy jajecznica będzie prawie gotowa, dodać majonez i energicznie wymieszać. Zdjąć z ognia i od razu nakładać na połówki bułek.

Czerwone, krwiste mięso z masłem ziołowym i warzywami na parze dla Prawdziwego Mężczyzny!

Może zareagować tak:

Mmm! Jest mięso! Bez niego obiad się nie liczy! Te postne piątki jakiś kretyn wymyślił! Kościółkowe brednie! Warzywa obok, żeby cholesterol nie skakał, mogą być, byle nie za dużo. Już czuję, że będzie dokładka!

Może też i tak:

Nooo! Dużo pełnowartościowego białka, łatwo przyswajalnego żelaza hemowego, cynku, selenu oraz witamin z grupy B - budujących masę mięśniową i poprawiających metabolizm. Do tego gotowane na parze warzywa - lekkostrawne i niskokaloryczne źródło błonnika. Po ciężkiej orce na siłce należy się nagroda!

Albo inaczej:

Nawydziwiałaś, nawydawałaś mnóstwo pieniędzy i po co? Ludzie jedzą mielone, pieczoną karkówkę, kiełbasę i są zadowoleni. A ty zawsze coś wymyślasz, udziwniasz! Siedzisz i godzinami gapisz się w te przepisy, a potem sushi musimy jeść, czy inne szparagi. Nawróć się, kobieto, i jedzmy to, co w Polce jedzą!

Ewentualnie:

Stek nie wyszedł Ci w punkt, fasolka mogłaby być bardziej miękka i te orzechy na wierzchu. Kto sypie orzechy na fasolkę szparagową? Poza tym, tysiąc razy ci mówiłem, że nie lubię kalafiora. Czy tak trudno to zapamiętać? No już dobrze, kukurydza nie jest taka zła... bo znowu się rozpłaczesz.

Lub:

Całkiem to dobre, ale do schabowego mamusi daleeeko! Jakie ona schabowe robi, palce lizać! Bratowej też nienajgorsze wychodzą. I tej żonie Andrzeja, pamiętasz jak nas do siebie dwa lata temu zaprosili? Jak jej tam było?

Czy też:

Znowu spóźniona! Chyba chcesz mnie wziąć głodem?! W normalnych domach mąż przychodzi z roboty i obiad czeka na stole, a u nas zawsze wszystko na odwrót. Nic nie robisz całymi dniami, to ja haruję na nas, ty się tylko dzieckiem zajmujesz i na czas nie możesz zdążyć!

Bądź:

Apetycznie to wygląda, ale wątroba mnie coś boli i gazy męczą od rana, chyba do kanapki rano starą wędlinę włożyłaś? Daj moje proszki na wątrobę i od razu na ból głowy, pójdę się położyć. Ta praca mnie wykończy!

Jeszcze i tak się zdarza:

Noooo, kochanie! Chciałaś przeskoczyć Mistrza Steków?! Naprawdę? Doceniam, doceniam, ale do mojego poziomu droga daleka. Trzeba było podszkolić się, filmiki pooglądać, kurs skończyć, albo do mnie zadzwonić, to bym cię poinstruował co i jak. Tyle razy widziałaś jak smażę steki, mogłaś się czegoś do tej pory nauczyć...

I w końcu:

Nie mam ochoty.

Która wersja jest Ci bliższa, Prawdziwy Mężczyzno? Powiedz mi, którą wybierasz, a powiem Ci kim jesteś! A może nie jadasz w domu, tylko na mieście - w lepszych restauracjach, takich których progu się nie przekroczy bez wcześniejszej rezerwacji, albo w fastfoodziarniach? Bądź jesteś wegetarianinem, weganinem, peskatarianinem i nie tykasz mięsa w ogóle? To niewiele zmienia, bo przy stole wychodzi cała prawda o człowieku.

Składniki:

2-4 steki wołowe (z łopatki, tzw. Flat Iron) 1/4 kostki masła 2 gałązki naci pietruszki gałązka tymianku ząbek czosnku łyżka soku z cytryny sól i czarny pieprz do smaku

Dodatkowo 2-4 kukurydze męska garść zielonej fasolki szparagowej pół kalafiora 3 łyżki orzechów włoskich 3 łyżki masła

Wykonanie:

Zacząć od masła (można to zrobić dzień lub dwa wcześniej). Wyjąć z lodówki i doprowadzić do temperatury pomieszczenia. Zioła opłukać, otrzepać i bardzo drobno posiekać. Czosnek rozgnieść płaską stroną noża, a następnie maksymalnie rozdrobnić. Można rozetrzeć w moździerzu. Wymieszać masło z ziołami, czosnkiem, sokiem cytryny, solą i pieprzem. Zwinąć w folię spożywczą i uformować mały walec o średnicy ok 2 cm. Włożyć do lodówki na min. godzinę.

Wszystkie etapy należy skoordynować w czasie tak, aby mięso i warzywa wydane zostały w tym samym czasie!

W średniej wielkości garnku zagotować wodę. Osolić. Wrzucić kukurydze. Powinno im wystarczyć 20 minut obróbki termicznej. Im warzywo młodsze, tym mniej czasu potrzebuje, aby dojść. Starsze potrzebują nawet 40 minut. Wyjąć i odłożyć na półmisek.

Kalafior opłukać i podzielić na różyczki. Łodygę obrać i pokroić w kostkę. Wstawić do garnka sitko do gotowania na parze, wlać centymetr wody, wrzucić warzywo, przykryć pokrywką i gotować nie więcej niż 3-4 minuty (musi pozostać jędrne i chrupiące).

Fasolkę opłukać, odciąć końcówki z obu stron i również ugotować na parze. Zajmie to tyle samo czasu, co kalafior. Odcedzić, dodać masło i potrząsnąć kilkakrotnie, aby dostało się we wszystkie zakamarki.

W tym samym czasie wyjąć mięso z lodówki i poczekać, aż wróci do temperatury pokojowej. Opłukać i osuszyć papierowymi ręcznikami. Oprószyć solą i pieprzem. Rozgrzać mocno patelnię o grubym dnie, wlać 2-3 łyżki oleju o neutralnym smaku (u mnie rzepakowy) i ułożyć na niej plastry mięsa. Aby uzyskać stek średnio-krwisty smażyć ok. 2-3 minuty, przełożyć na drugą stronę i smażyć ok. 1,5-2 minuty (czas smażenia zawsze zależy od grubości steku, mój miał ok. 2,5 cm). Dodać masło, a po jego roztopieniu odwrócić mięso na kilka chwil, aby złapało maślany smak. Przełożyć ponownie. Wyłączyć gaz.

Mięso przełożyć na deskę do krojenia i zapomnieć o nim na około trzy minuty, aby odpoczęło. W tym czasie drobno posiekać orzechy.

Na talerze wykładać po jednym steku, na każdym ułożyć kawałek ziołowego masła, obok kawałki kukurydzy, kalafiora i szparagówkę obsypaną orzechami.

Duszona kapusta po sycylijsku (cavolo cappuccio in umido alla siciliana) to prosty sposób na przygotowanie młodej kapusty nieco inaczej niż zwykle.

Ma lekki, śródziemnomorski smak czosnku i pomidorów. Przygotowuje się ją powoli, na małym ogniu, pod przykryciem, co zapewnia utrzymanie jej wilgotności. Rezultatem jest danie o niemal kremowej konsystencji.

To świetny dodatek do dań mięsnych oraz jarskich, np. polenty z serem (polenta e formaggio), a także satysfakcjonujący samodzielny posiłek.

Miseczka ciepłej kapusty w dłoniach, nogi na kanapie, kot rozciągnięty wzdłuż uda, książka „Małe eksperymenty ze szczęściem. Sekretny dziennik...” w czytaniu i sycylijska piosenka w tle...

Zawsze są powody do uśmiechu (nawet jeśli czasem płyną łzy)!

Składniki:

pół młodej kapusty łyżka przecieru pomidorowego ok. 200 g pomidorów (lub 2/3 puszki pomidorów) mała cebula 1-2 ząbki czosnku ½ szklanki białego wytrawnego wina przyprawy: pół łyżeczki papryczki chili w płatkach, łyżeczka suszonego tymianku sól i czarny pieprz do smaku 1/2 szklanki tartego parmezanu (opcjonalnie)

Wykonanie:

Kapustę opłukać, wyciąć głąb ze środka, a następnie pokroić na nieduże kawałki lub w cienkie paski. Cebulę obrać i pokroić w kosteczkę.

Na patelnię wlać odrobinę oliwy z oliwek, wrzucić cebulę i zeszklić. Dorzucić obrany i zgnieciony czosnek oraz płatki chili. Smażyć kilka sekund, a następnie dodać kapustę i smażyć 4-5 minut.

Wlać wino, a gdy alkohol odparuje, dodać koncentrat pomidorowy i rozdrobnione pomidory.

Przykryć pokrywką i gotować na małym ogniu około 20-30 minut lub do momentu, aż kapusta zwiędnie i będzie miękka. W razie potrzeby dolać trochę wody/ bulionu. Pod koniec gotowania wsypać tarty ser i (opcjonalnie) łyżeczkę cukru oraz białego octu, dla wzmocnienia smaku. Dokładnie wymieszać aż składniki się połączą i powstanie kremowa konsystencja.

Pod pierzynką? W ten upał?! Nie ma mowy!

Prześcieradło to już dużo, a i tak tylko dzięki wiatrakowi można przetrwać noc.

Owoce pod pierzynką są popularnym amerykańskim deserem. Powstał w XIX wieku, w czasach gorączki złota, głodu ziemi i budowy kolei transkontynentalnej.

Brzoskwinie, jabłka, wiśnie, morele, śliwki i jagody są najczęściej wybierane do zapiekania, ale wydaje mi się, że sprawdzą się wszystkie letnie owoce. Wraz z niewielką ilością syropu cukrowego układa się je na dnie naczynia i przykrywa porcjami ciasta, które podczas pieczenia stają się chrupiące z wierzchu i miękkie w środku.

W krajach anglojęzycznych deser nosi nazwę cobbler (z ang. cobble - bruk, wybrukować). Powstała ona w nawiązaniu do wyglądu wypieku, którego kleksy ciasta po upieczeniu przypominają brukowaną ulicę.

13 kwietnia w Stanach Zjednoczonych obchodzony jest Narodowy Dzień Cobblera Brzoskwiniowego, a 17 maja cobblera wiśniowego. W wielu domach i restauracjach, a także na rozmaitych festiwalach i kiermaszach wypieka się i sprzedaje wówczas owocowe brukowce.

Jedli je pierwsi amerykańscy osadnicy i jedzą ich potomkowie. I nic się nie zmieniło od zarania dziejów: jednym wystarczy kawałek ciepłego ciasta, a inni nieustannie, w pocie czoła poszukują złota, budując sieci połączeń transneuronalnych...

Składniki:

Owoce 500 g moreli garść borówek (wersja I) garść malin (wersja II) 1/2 szklanki cukru 1/2 szklanki wody łyżka świeżego soku z cytryny 3 łyżki Amaretto (opcjonalnie) przyprawy: pół łyżeczki cynamonu, po ćwierć łyżeczki gałki muszkatołowej i kardamonu kopiasta łyżka masła

Ciasto szklanka mąki orkiszowej (lub pszennej) 1/3 szklanki cukru łyżeczka proszku do pieczenia 1/2 łyżeczki sody oczyszczonej ½ łyżeczki soli 1/2 szklanki mleka 3,2% łyżeczka ekstraktu waniliowego przyprawy: pół łyżeczki cynamonu, po ćwierć łyżeczki gałki muszkatołowej i kardamonu 1/2 łyżeczki soli 4 łyżki masła (zimnego) 1/3 szklanki migdałów (wersja II)

Wykonanie:

Piekarnik nastawić na 185°C.

Owoce opłukać. Morele wypestkować i pokroić na cząstki. Do rondla wlać wodę, wsypać cukier i podgrzewać, cały czas mieszając, do rozpuszczenia się cukru. Po zagotowaniu wyłączyć gaz, dodać sok z cytryny, Amaretto (nie ma go w oryginalnym przepisie), masło, przyprawy i dobrze wymieszać.

Do syropu wrzucić owoce i pozostawić.

W misce wymieszać mąkę, cukier, proszek do pieczenia, sodę, przyprawy i sól. Dodać zimne, pokrojone w kosteczkę masło i opuszkami palców szybko rozetrzeć, aż mieszanina będzie przypominała gruboziarniste okruchy. Wmieszać mleko do jednolitego połączenia się składników.

W naczyniu do zapiekania umieścić morele z syropem i poprzetykać je w wersji I borówkami, a w wersji II malinami. Łyżką nakładać kopiaste porcje ciasta na owoce i pozostawić w takiej formie. W wersji II obsypać jeszcze całość mielonymi migdałami.

Wstawić do piekarnika i piec 35-40 minut, aż wierzch będzie złocistobrązowy. Pod koniec owoce będą bulgotać.

Podawać na ciepło, z dodatkiem lodów śmietankowych lub waniliowych, bitej śmietany, albo jogurtu naturalnego.

Próbowałam znaleźć klasyczny, oryginalny przepis na fińską sałatkę z młodych ziemniaków i... nie wiem czy taki istnieje?

Wersji Perunasalaatti jest dużo więcej niż naszej jarzynowej!

Pewne i niezmienne jest to, że zawiera młode ziemniaki (często w mundurkach), cebulę i ogórki konserwowe oraz sos na bazie majonezu i/ lub tłustej śmietany.

Wikipedia podaje, że podstawowymi składnikami - oprócz wyżej wspomnianych - są: kapary, jabłka i pory lub ich kombinacje. Jednak moje krótkie poszukiwania, głównie na fińskojęzycznych stronach internetowych ujawniły, że co dom, to inna wersja tej popularnej sałatki. Bardzo często wpadają do niej również: rzodkiewki i jaja na twardo, spotkałam się z wersją z marchwią, pieczarkami, szparagami, oliwkami i suszonymi pomidorami, natomiast na pora nie trafiłam w żadnej z nich (oczywiście nie prowadziłam długotrwałych badań terenowych, tylko pobieżnie przejrzałam przepisy w sieci).

Dressing zazwyczaj bazuje na majonezie i/ lub śmietanie z musztardą i cukrem, a z włoszczyzny liściowej dodaje się natkę pietruszki, koper, szczypior, w zależności od upodobań. Niektórzy rezygnują z bogatego sosu i zastępuje go olejem rzepakowym z domieszką octu winnego, ewentualnie soku z cytryny. Po zrobieniu warto wstawić do lodówki na godzinę, aby smaki się przegryzły.

Perunasalaatti podawana jest do obiadu, grillowanych mięs, a nawet wędzonego łososia. Stała się też specjalnym daniem, serwowanym w sylwestra i 1 maja, z gotowanymi parówkami.

Moja wariacja zawiera ziemniaki, ogórki konserwowe, rzodkiewki, szalotki, kapary, koper i nieortodoksyjną fasolkę szparagową. Co Wy na to?

Niezależnie od wariantu, który wybierzecie - czy to skromniutkiego, czy też bogatszego - jest tak dobra, że każdy dokłada sobie po kilka razy i dopytuje: to już jej nie ma?...

Nie wiem, czy to przejaw wilczego głodu, czy raczej pustki, której żadne jedzenie nie jest w stanie zapełnić?

Hyvää ruokahalua!

Składniki:

800 g młodych ziemniaków garść zielonej fasolki szparagowej (opcjonalnie) 5 ogórków konserwowych (lub kiszonych) 6 rzodkiewek 2 szalotki 2 łyżki kaparów 4-5 gałązek kopru

Dressing 2 łyżki tłustej śmietany 2 łyżki majonezu łyżeczka musztardy Dijon łyżka soku z cytryny łyżeczka miodu (lub cukru) sól i czarny pieprz do smaku

Wykonanie:

Ziemniaki ugotować w mundurkach w osolonej wodzie. Pod sam koniec dodać fasolką szparagową. Odcedzić i odstawić do wystygnięcia. Następnie pokroić ziemniaki na połówki lub ćwiartki, a fasolki pozbawić końcówek i pokroić na trzy części.

W trakcie gotowania opłukać surowe warzywa i koper. Koper posiekać drobno, a kapary z grubsza. Szalotki obrać i pokroić w cienkie plasterki. Rzodkiewki i ogórki pokroić w plasterki.

W misce sałatkowej wymieszać majonez ze śmietaną, musztardą, sokiem z cytryny i miodem (lub cukrem) oraz solą i pieprzem. Dołożyć warzywa, kapary, koper i dokładnie wymieszać. Można dodatkowo obsypać siekanym szczypiorem.

Truskawki, maliny, borówki, jagody, porzeczki, agrest... Lato obficie nas obdarowuje.

Nic, tylko piec ciasta, robić desery i przetwory!

Jednym z prostszych wypieków jest tarta owocowa. Na kruche ciasto można wyłożyć bitą śmietanę, budyń lub wybrany krem i obsypać świeżymi owocami - jednorodnymi lub mieszanką.

Jeśli chcielibyście podrasować trochę ciasto, wystarczy do masy dodać tartą czekoladę, pokruszoną bezę, albo odrobinę likieru, dopasowanego do smaku owoców. Można też spód posmarować kwaskowym dżemem, np. z czarnej porzeczki, jeżyn, albo aronii.

Tymczasem ja zaparzę kawę, ukroję sobie kawałek tarty i potańczę w kuchni, bo żeby znowu tańczyć boso na Borówkowym Wzgórzu, trzeba poskładać się w całość po latach rozmontowywania.

Składniki:

Spód 250 g mąki pszennej 100 g cukru pudru 1/2 łyżeczki soli 100 g masła łyżka kwaśnej śmietany jajko

Masa 250 ml mleka 100 g cukru paczka budyniu śmietankowego (lub waniliowego) 250 g kremowego twarogu łyżka ekstraktu z wanilii 250-300 g borówek amerykańskich gałązka mięty cukier puder do obsypania

Wykonanie:

Spód Rozgrzać piekarnik do 185°C. Okrągłą blaszkę do tart (z wkładanym dnem) posmarować masłem i oprószyć mąką lub tartą bułką.

Do misy robota kuchennego z przystawką do siekania wsypać mąkę, cukier i sól oraz pokrojone w kosteczkę bardzo zimne masło. Zmiksować pulsacyjnie aż powstanie drobna kruszonka.

Zawartość przesypać do dużej miski, na stolnicę lub blat kuchenny, zrobić krater i dodać śmietanę oraz wbić jajko. Wymieszać je do połączenia, a następnie zagnieść. Nie męczyć ciasta długo, kruche tego nie wymaga. Lekko rozwałkować i wyłożyć nim równomiernie blaszkę oraz boki, a następnie wstawić do lodówki na min. 30 minut.

Ciasto ponakłuwać widelcem. Przykryć papierem do pieczenia i obciążyć ryżem (mam w pudełku taki do wielokrotnego użytku), grochem lub fasolą. Wstawić do nagrzanego piekarnika i piec przez 20 minut, a następnie usunąć papier z zawartością i piec kolejne 15 minut na lekko złoty kolor. Wyjąć z piekarnika i pozostawić do ostygnięcia.

Masa Odmierzyć 150 ml mleka, wsypać cukier, wlać do garnka i doprowadzić do wrzenia. W pozostałym mleku rozrobić proszek budyniowy. Cienką strużką wlać na gotujące się mleko i - cały czas mieszając rózgą - gotować aż do zgęstnienia. Pod koniec dodać esencję waniliową. Masa będzie gęstsza niż zwykły budyń. Całkowicie wystudzić.

Zimny budyń zmiksować ze zmielonym twarogiem. Można od razu wykładać na ciasto, ale ja wstawiam jeszcze na pół godziny do lodówki, aby masa lekko stężała.

Kilka dni temu byłam z koleżanką na pizzy. Miejscówkę polecał któryś ze stołecznych kulinarnych blogerów.

Placek z stylu neapolitańskim okazał się bardzo zacny: zarówno pięknie wyrośnięte i miejscami przypalone ciasto, jak i dodatki (jeden z serami, drugi z salami). Żeby pokosztować różnych smaków, wymieniłyśmy się po połowie zamówionymi pizzami, ale po dwóch kęsach moja towarzyszka stwierdziła, że salami jest zbyt ostre i nie będzie go jadła. Byłam zaskoczona, bo w mojej ocenie włoska kiełbasa była co najwyżej lekko pikantna.

Poziom tolerancji na ostrość jest bardzo indywidualny. To, co dla jednego jest zaledwie pikantne, dla drugiego już nie do przyjęcia.

W niektórych częściach Indii, Tajlandii, Meksyku, Korei Południowej, czy Chin tradycyjnie jada się bardzo pikantne potrawy, zawierające różne piekielne papryczki. Mitem jest twierdzenie, że mieszkańcy tych rejonów są genetycznie przygotowani do ich jedzenia. Po prostu dość szybko przyzwyczajają dzieci do ostrych posiłków, niejako je uodparniając.

Osobiście nie znoszę mdłego jedzenia, akceptuję je tylko w warunkach szpitalnych lub chorobowych, ale podejmując u siebie gości dbam o to, aby moje preferencje nie wypaliły kubków smakowych zaproszonych osób, bo więcej do mnie na kolację nie przyjdą. Sama będąc otwartą na próbowanie ostrzejszych potraw, również mam swoje limity, których przekraczać nie zamierzałam i nie zamierzam. Powód jest taki sam, jak u wszystkich: zbyt ostre danie danie traci jakikolwiek smak. W miejscu przyjemności pojawia się uczucie bólu i gorąca.

Mechanizm biochemiczny jest nieco inny. W papryczce chili zawarta jest między innymi kapsaicyna, posiadająca właściwości drażniące. W kontakcie z błoną śluzową lub skórą powoduje pieczenie i uczucie palenia. W ustach omija kubki smakowe i wiąże się z receptorami bólu i ciepła na języku (zwanymi TRPV1), wyzwalając reakcję chemiczną w zakończeniamch nerwowych, wysyłającą sygnał do mózgu.

Trudno mi sobie wyobrazić sytuację, w której po spróbowaniu dania i jego negatywnym odbiorze, gospodarz na siłę forsuje swoje wątpliwe delikatesy i wmawia gościowi, że to szczyt wyrafinowania, a jego popisowa potrawa musi każdemu smakować. Jak dla mnie, może na śniadanie zjadać pół kilo Caroliny Reaper, na obiad tyle samo Pepper X lub Dragon's Breath, a na kolację Paprykę Apollo i nawet zostać Miss-/terem Świata w skali Scoville’a - smacznego! - ale niech nie faszeruje tym innych.

Bo wcześniej, czy później nie będzie miał kogo karmić.

Składniki:

16 podudzi kurczaka

Składniki mokre zaprawy 1/3 szklanki sosu sojowego 1/2 szklanki koniaku (whiskey lub brandy) 1/4 szklanki octu balsamicznego 2 łyżki przecieru pomidorowego 1/4 szklanki cukru trzcinowego 4-5 ząbków czosnku 2 cm korzenia imbiru

Składniki suche zaprawy łyżeczka słodkiej papryki 1/2 łyżeczki wędzonej papryki łyżeczka płatków chili 1/3 łyżeczki cynamonu 1/3 łyżeczki gałki muszkatołowej 4 goździki 4 ziarna ziela angielskiego 1/2 łyżeczki kuminu 1/2 łyżeczki cebuli w proszku 1/2 łyżeczki czarnego pieprzu łyżeczka soli

Dodatkowo 1/2 szklanki wody lub bulionu

Wykonanie:

Podudzia opłukać i dokładnie osuszyć papierowymi ręcznikami. Czosnek obrać, zgnieść płaską stroną noża i maksymalnie rozdrobnić. Imbir obrać i zetrzeć na ostrej tarce o małych oczkach lub pokroić drobno, jak czosnek.

W sporym naczyniu o płaskim dnie dobrze wymieszać składniki płynne: sos sojowy, koniak (lub inny alkohol zapewniający lekko dymny smak), ocet balsamiczny, przecier pomidorowy, czosnek, imbir i cukier. Gdy kryształki cukru się rozpuszczą dodać podudzia, dobrze wymieszać, przykryć i wstawić do lodówki na noc (do 48 godzin, aby uzyskać maksymalny smak i soczystość).

Następnego dnia na małej patelni podprażyć goździki, ziele angielskie i kumin, a następnie rozetrzeć je na proszek w moździerzu. Wsypać do dużej miski wraz z wszystkimi składnikami sypkimi. Dobrze wymieszać, a następnie każde podudzie obtoczyć w przyprawach.

Układać w naczyniu do zapiekania i podlać pozostałą marynatą wymieszaną z wodą/ bulionem. Piec 40 minut w piekarniku nagrzanym do 190°C. Pod koniec, polewać kilkakrotnie wytworzonym sosem. Jeśli wcześniej zaczną się zbytnio przyrumieniać, zmniejszyć temperaturę.

Podawać z ziemniakami i surówką oraz wytworzonym sosem. U mnie był kuskus i rukola z czerwoną porzeczką i jeżynami, które świetnie łamały pikantno-słodki smak mięsa.

Odpoczynek po ciężkiej pracy, to rzecz święta!

I wcale nie nadużywam tu wielkich słów, bo wytchnienie jest nie tylko pożądane, ale nieodzowne, konieczne.

Aby ukończyć maraton i dotrzeć do mety (czasem na czele drużyny, a innym razem na szarym końcu), trzeba mądrze rozkładać siły. W przeciwnym razie grozi nam wypalenie, załamanie, albo - co gorsza - całkowity wstręt do biegania. Nawet, jeśli kołcz stoi z batem nad głową i straszy usunięciem z superligi, należy zwolnić. A jeśli on w konsekwencji zwolni nas, tym lepiej!

Nie odkładajmy regeneracji na później. Nasze projekty, drafty, biznesplany, pięciolatki mogą poczekać. Firmy, którym oddaliśmy całe lata, zdrowie, relacje i radość życia nie rozpadną się bez naszej chwilowej nieobecności, w przeciwieństwie do nas samych.

Niezależnie od budżetu, nawet pozostając w mieście można się skutecznie odbudować. Spotkanie ze znajomymi na przygotowanej samodzielnie kolacji, wyjście do galerii, muzeum, na ciekawy wykład lub koncert, do kina pod chmurką, na basen, czy też długi spacer... Najlepiej bez telefonu!

Jezus też odpoczywał...

Składniki:

hojna garść sałat mieszanych duża garść zielonego groszku w strączkach garść małych pomidorków pół szklanki borówki amerykańskiej 2 burraty

Oliwa ziołowo-czosnkowa gałązka naci pietruszki gałązka bazylii gałązka kopru kilka igieł rozmarynu 1-2 ząbek czosnku łyżka soku z cytryny pół łyżeczki musztardy Dijon łyżeczka miodu pół szklanki oliwy z oliwek e.v. sól i czarny pieprz do smaku

Wykonanie:

Pomyśleć o kimś dobrym i pięknym… Opłukać warzywa i owoce. Z groszku odciąć końcówki. Połowę groszku wyłuskać z łupin, a drugą połowę przekroić wzdłuż strączków (jak na zdjęciu). Pomidorki przekroić na połówki.

Czosnek obrać, zgnieść płaską stroną noża i rozdrobnić maksymalnie. Zioła opłukać, otrzepać i drobniutko posiekać. Do sosjerki wlać sok z cytryny, oliwę, dodać miód, musztardę, wsypać sól, pieprz i wymieszać. Dorzucić zioła i jeszcze raz wymieszać.

Na talerzach rozłożyć sałatę, a na środku każdego burratę (jedna na osobę). Obok rozłożyć groszek w łupinach i bez, rozsypać pomidorki i borówki. Oprószyć solą i pieprzem.

Burratę rozerwać i całość skropić obficie oliwą z ziołami.

W moim wirtualnym brulionie jest sporo przepisów kuchni włoskiej. Czy dlatego, że preferuję tę kuchnię? Nie powiedziałabym.

Uwielbiam kuchnię polską, bardzo lubię kuchnię azjatycką, bliskowschodnią, śródziemnomorską, meksykańską. Nie jestem szczególnie oryginalna, aczkolwiek ciekawią mnie też bardzo niepopularne destynacje.

Jednak włoskich dań gości na moim stole znacznie więcej niż innych. Wytłumaczeniem jest łatwość i szybkość ich przygotowania, a także obfitość makaronów i wytrawnych wypieków, do których mam szczególną słabość.

Gdybym musiała jakoś grupować swoje preferencje kulinarne, to raczej zdecydowałabym się na klucz rodzaju dania niż obszaru geograficznego, z którego się wywodzi. W kuchni chińskiej i japońskiej chętniej wybieram makarony niż ryże, pierożki niż same warzywa. W naszej jestem fanką pierogów, naleśników, klusek, pyz i każdego pieczywa, w bliskowschodniej uwielbiam pakowanie jedzenia w pity i lawasze, a w hinduskiej wraz z kawałkami mięsa lub sera paneer w gęstym sosie pożarłabym wszystkie ich naany, chapati parathy i papadamy. A co z ryżowym sushi!? No właśnie, co? Nic, są wyjątki.

Caponata (z syc. capunata) jest właśnie jednym z tych nieskomplikowanych włoskich dań, które zrobi nawet początkujący kucharz. To rodzaj warzywnego gulaszu, który można jeść zarówno na ciepło, jako danie główne, jak i na zimno, jako dodatek do pieczywa, crostoni, bruschetty, czy friselle. Spełnia rolę akompaniamentu do mięs, np. tagliata di manzo, ryb, np. sardines a beccafico, jaj i serów lub przystawki.

Bazą tej potrawy są bakłażany, zaś resztę uzupełniają: cebula, seler naciowy, pomidor, zielone oliwki i kapary. Doprawia się ją octem winnym i cukrem, a także dorzuca rodzynki, orzeszki piniowe i listki bazylii.

Współcześnie chętnie wzbogaca się caponatę czerwoną papryką, czy też karczochami, choć tradycyjne przepisy ich nie zawierają. Co region, to nieco inna wersja. W Trapani nie obędzie się ona bez wspomnianej papryki, a w Katanii bez ziemniaków. Palermo zaś ma swoją wersję z rybami, albo ośmiornicą.

Jadana jest głównie latem, więc nie wiem co jeszcze robicie przed ekranem, zamiast iść do warzywniaka po produkty i szykować dla bliskich posiłek? A po drodze - skoro już musicie zatykać sobie uszy słuchawkami przed śpiewem ptaków - zapuścicie coś wyjątkowo sycylijskiego.

Składniki:

2 bakłażany duża cebula łodyga selera 1/2-2/3 puszki pomidorów (lub dwa duże pomidory) łyżka przecieru pomidorowego 1/2 szklanki zielonych, drylowanych oliwek łyżka kaparów 1-2 łyżeczki cukru 2 łyżki białego octu winnego 2-3 łyżki orzeszków piniowych (lub siekanych laskowych) 2-3 łyżki rodzynków gałązka bazylii oliwa z oliwek e.v. sól i czarny pieprz do smaku

Wykonanie:

Opłukać warzywa. Bakłażana pokroić w plastry, oprószyć z obu stron solą i pozostawić na kratce do pieczenia nad zlewem na 20-30 minut. W tym czasie paprykę pozbawić gniazda nasiennego i pokroić go w sporą kostkę. Seler pokroić w plasterki, a cebulę obrać i pokroić w kosteczkę. Oliwki podzielić lub porwać na połówki. Rodzynki zalać wodą.

Gdy bakłażan porządnie się spoci, otrzeć mu go papierowymi ręcznikami, a następnie pokroić na ćwiartki lub mniejsze części i usmażyć na minimalnej ilości oliwy z oliwek. Powinien nabrać solidnych przyrumień. Wyjąć na talerz obok.

Na patelnię chlusnąć oliwy z oliwek, a gdy się dobrze rozgrzeje wrzucić cebulę i smażyć, mieszając od czasu do czasu. Następnie dodać paprykę, seler naciowy i dalej smażyć. Gdy warzywa dojdą, dorzucić pomidory z sokiem, przecier pomidorowy, wymieszać i smażyć minutę lub dwie, a następnie dorzucić oliwki, kapary i bakłażana. Wymieszać i jeszcze chwilę razem smażyć (woda powinna do tego czasu odparować, a całość zgęstnieć).

Na koniec dodać ocet z rozpuszczonym cukrem (dałam łyżeczkę, ale oryginalnie daje się go o połowę więcej), doprawić solą, pieprzem oraz rodzynkami, porwanymi listkami bazylii oraz uprzednio uprażonymi na patelni orzeszkami piniowymi.

Podawać na opieczonym chlebie lub jako crostini, albo jako dodatek do mięsa lub ryby. Najlepiej smakuje na drugi, trzeci dzień!

Lody rozgrzewają ostatnio Polaków bardziej niż gorąca herbata z prądem, a przecież ich zadaniem jest chłodzić, słodzić i przynosić radość.

Te, które robię w zaciszu swojej kuchni, zawsze służą przyjemności domowników, wszak to deser. Czy wszyscy na nie zasłużyli, to już inna sprawa. Jeśli mam być szczera - a lubię być szczera - to nie, ale jestem z natury wyrozumiała i mam skłonność do dogadzania ludziom. Gdybym częstowała tylko tych, którzy na to zasłużyli, mało kto by dostał...

Bazą lodów przygotowanych na inaugurację lata 2026 jest pasta pistacjowa, którą wykorzystywałam też do ciasta inspirowanego dubajską czekoladą. Słodka, intensywna, zniewalająca. Raczej nie dla amatorów lekkich, orzeźwiających, owocowych sorbetów... W połączeniu z czekoladową masą tworzy rozkoszną, kaloryczną całość.

A wracając do deserów w kontekście edukacji. Ze swej strony zaproponowałabym lodzika każdemu ambitnemu i zdolnemu uczniowi, zaś czerwony pasek... na dupę tym, którzy uważają, że wypracowana nagroda wywołuje negatywne skutki społeczne, bo urąga idei równości (wszyscy mają równe żołądki! - pamiętacie to?!) i może spowodować smuteczek tych, którym nic się nie chciało.

Chcesz lodzika, Bąblu? Zapracuj na niego!

Składniki:

Pasta pistacjowa 550 g pistacji w łupinach (280 czystych nasion) ½ szklanki masła (lub oleju o neutralnym smaku) ½ szklanki mleka w proszku ½ szklanki wody 1/2 szklanki cukru pudru 1/3 łyżeczki soli

Lody 800 ml śmietany kremówki (30%) 400 g mleka skondensowanego słodzonego 220 g czekolady gorzkiej (lub deserowej)

Wykonanie:

Pasta pistacjowa Pistacje zalać wodą i gotować 10 minut, a następnie pozostawić w wodzie około godzinę, aby lekko zmiękły. Po wyjęciu (wodę zachować) pocierać nimi o siebie między ściereczkami, aby złuszczyć łupiny. Można się przyłożyć i całkowicie pozbawić orzechy skórki (wówczas kolor będzie intensywnie zielony), ale mi się nie chciało tego robić (łupiny czyszczą jelita).

Przełożyć pistacje do misy robota kuchennego i miksować, aż zmienią się w pastę. Dodać roztopione masło (olej), mleko w proszku rozpuszczone w wodzie (zamiast tego można użyć mleka krowiego lub jego roślinnego zastępnika), cukier puder, sól i ponownie zmiksować.

Spróbować i dosmakować zgodnie z preferencjami. Przełożyć do wyparzonego słoika i - jeśli nie wykorzystamy tego samego dnia - wstawić do lodówki. Wytrzyma tam do 5 dni.

Lody pistacjowo-czekoladowe Czekoladę połamać. Wrzucić do garnuszka i roztopić na niewielkim ogniu, stale mieszając, by nie przywarło do dna. Można też zrobić to na parze lub w mikrofalówce. Jeśli masa okaże się za gęsta, dolać odrobinę kremówki. Odstawić do przestygnięcia.

Bardzo dobrze schłodzoną kremówkę ubić na sztywno w dużym, wysokim naczyniu. Powoli wlewać do niej mleko skondensowane i delikatnie połączyć, używając łopatki.

Do średniej wielkości miski odłożyć połowę ubitej śmietany i wstawić ją do lodówki. Następnie - cały czas ostrożnie mieszając (masa ma pozostać puszysta) - dodawać rozpuszczoną czekoladę. Gdy masy się połączą, wstawić miskę do lodówki, a wyjąć z niej bitą śmietanę i delikatnie, dodając łyżka po łyżce, wymieszać z pastą pistacjową.

Wyjąć z lodówki i wymieszać obie mieszanki: śmietanową masę czekoladową wlać do dużego plastykowego pojemnika lub niezniszczonej blaszki do pieczenia, na wierzch rozlać fantazyjnie masę pistacjową i pałeczką do chińszczyzny wymieszać całość w esy floresy.

Wstawić do zamrażarki na 4-5 godzin. Po 4 godzinach można sprawdzić, czy lody stężały. Po wyjęciu naczynia trzeba pozwolić deserowi lekko odtajać, bo są twarde.

Niedawno na imprezie miałam okazję spróbować całkiem udanego mini burgera z pieczonym łososiem. I choć jedzenie nie było domowe, tylko dostarczyła je firma zewnętrzna, naprawdę mi smakował.

Kilka dni później postanowiłam zrobić podobne kanapki, choć po swojemu.

Mięso ryby najpierw zamarynowałam (można to zrobić przed snem i rano dokończyć), a następnie usmażyłam, glazurując sosem teriyaki. Wyszło soczyste, z lekko azjatyckim, słodko-słonym zacięciem. Ułożyłam je na kremowym twarożku ze szczypiorkiem, nacią pietruszki, koprem i skórką otartą z cytryny, a to na opieczonych wcześniej ciabattach.

Już słyszę to narzekanie, że całość kupy się nie trzyma, bo jest geograficznie niespójna. Tu Azja, tam Europa Środkowa i jeszcze włoskie pieczywo, ale naprawdę nie interesują mnie opinie maruderów.

Możecie zjeść idealnie dopasowane terytorialnie śniadanie, a ja wybieram tą fikuśną kanapkę, bo jest pyszna.

Smacznego!

Składniki:

2 kawałki filetu z łososia sól i czarny pieprz do smaku

Sos teriyaki ½ szklanki ciemnego sosu sojowego ½ szklanki brązowego cukru ½ szklanki mirin ½ szklanki sake (u mnie Choya) łyżka tartego imbiru (opcjonalnie) łyżka tartego czosnku (opcjonalnie)

Twarożek ziołowo-cytrynowy 135 g twarożku śmietankowego gałązka szczypioru gałązka naci pietruszki gałązka kopru skórka otarta z cytryny sól i czarny pieprz do smaku

Dodatkowo 3 ciabatty kilka cząstek cytryny

Wykonanie:

W klasycznym sosie teriyaki nie ma ani imbiru, ani czosnku, ale chciałam trochę go zaostrzyć. Wszystkie składniki na sos połączyć w niedużym rondlu i gotować na niewielkim ogniu, mieszając do momentu rozpuszczenia się cukru i lekkiego zgęstnienia. Wystudzić.

Przygotować płaskie, najlepiej ceramiczne naczynie. Pozbawione skóry kawałki łososia delikatnie osuszyć papierowym ręcznikiem, oprószyć solą, pieprzem i zanurzyć w przygotowanym maceracie. Naczynie zabezpieczyć folią spożywczą lub pokrywką i wstawić do lodówki na kilka godzin (można na całą noc). Przekładać od czasu do czasu, aby zaprawa wszędzie dotarła.

Patelnię o grubym dnie rozgrzać i opędzlować niewielką ilość oleju rzepakowego (można z niego zrezygnować). Kawałki ryby wyjąć z sosu i smażyć na patelni ok. 2-3 minuty. Odwrócić na druga stronę i smażyć ok. 1-1,5 minuty. Nie obawiać się brązowych przypaleń, dodadzą smaku. Podczas smażenia raz lub dwa razy dodatkowo opędzlować pozostałym sosem.

Zdjąć z patelni, odłożyć na talerz i dać rybie odpocząć. W tym czasie przygotować twarożek. Zioła opłukać, otrzepać i drobniutko posiekać. Cytrynę wyparzyć, wyszorować i otrzeć z niej skórkę. Zioła i skórkę wymieszać z twarożkiem, dosmakować solą i pieprzem.

Ciabatty rozciąć na połowy, opiec na patelni, posmarować grubo serkiem, a na to układać kawałki porozrywanego łososia. Jesli zostało trochę sosu, polać nim rybę.