Sonsuz Ses

Kırdılar ve kırmaya devam edecekler…

Hiçbir şey hissedememek acayip berbat bir durum. Yalnızsın sanki ve boşluktasın. Çığlık atsan duymayacaklar, elini uzatsan görmeyecekler, nefes alsan dahi alamıyorsun sanki boğuluyorsun. Artık hissetmek istiyorum. Nefes almak, çığlık atmak, elimi uzattığımda birinin elimi tutmasını istiyorum. Bir gün iyileşeceğim değil mi?

Hep yetersiz olmak ve hep insanlar için mükemmel olana ulaşmaya çalışmak çok yorucu. Gerçekten her insan mükemmel değilken neden onların beklentisini karşılamaya çalışıyoruz. İnsanlar çok ağır konuşuyorlar,kırıyorlar,dinlemiyorlar ve ben tekrar tekrardan iyileşmişken en başa doğru koşuyormuş gibi hissediyorum. Çok yoruldum... Siz yorulmadınız mı? Çünkü finalde bittiğimde benden geriye bir şey kalamayacak gibi.

Bir süre sonra insanları izliyorsun. Onların hararetlerini, ağlamalarını, gülmelerini, heyecanlarını...Sonra bir şeyleri fark ediyorsun. Sende eksik olan bir şeyleri... kimine göre o eksik bir insan, kimine göre bir duygu, kimine göre ise maddiyat. Oysaki kendimize dönüp bakmadık ilk önce. Neyimiz var değerli diyerek. Hep kendimize küstük, hayata küstük, evrene küstük, Tanrı’ya küstük. Hep suçlama eğilimindeydik. Fakat fark ettimki kör olmayı tercih eden biz asıl suçlulardık. Etrafınızdaki değerleri, kaybettiğiniz şeylere harcamayı kesin. Çünkü ben artık hayata daha farklı bakıyorum. Kaybettiklerimi, değerli olan şeylerle onların yerine koyamasamda onları da kaybetmemek için çabalıyorum.

Bir şeyler değişmeye başladı sanki. İyi anlamda mı bilmiyorum ama sanki ruhumdan kopan yapboz parçalarını tekrardan havadan tutarak tek tek yakalıyorum. Kaçırdığım anlar, geçmişim, geleceğim hatta şu anım için çaba sarf etmek istiyorum. Neden bilmem ama elime verilen birkaç ilaç beni bu demli ayağa kaldırdığı içinmaciz gibi hissetsemde şu an gülmeyi öğrendiğimi hissediyorum. İki yıldan fazladır hissetmediğim duygulardan ilki gülümsemekti. Gerçekten gülümsedim ya da hala daha kendimi kandırıyordum. Yaşamla bir savaş vermeye devam edeceğim. Eğer yıkılırsam bu sefer ayağa kalkmam zor olacak. Gelecek için şimdimi harcamayacağım. Şimdi her bir anımı yaşayıp, kafa dağıtmak için kullandıklarımla rahatlayıp, geleceğe sonradan bakacağım. Geçmiş ise... yavaş yavaş tozlu raflarda bırakmak lazım. Elime aldıkça canım yandı benim. Bırakalım geçmişin izleri yaralarımızın kapanmasına artık engel olmasın.

Ne kadar zaman geçti gidişinin ardından... Beni ne zamandır yalnız bıraktın? Ne zamandır bu kadar acıyla yaşıyorum? Nefes alamıyorum. Bu acının üzerine nefes alamıyorum. Üzerime ilk dakikalar, ardından saatler sonra sayamadığım günler ve şimdi yıllar devriliyor. Titriyorum... Böylesine bir acıyla başa çıkmaya çalışırken yoruldum ben baba. Otursam bir köşede gelişini beklesem usulca diyorum... sonra sen yansıyorsun gözümün önüne ve dik durmalıyım sen onun kızısın diyorum. Yardım et bana. Çünkü ben yolumu kaybeden senin küçük kızınım. Ne olur...

Normal bir hayat....

Keşke...

Gitmez mi?

Araf...

Güneşin ufka değdiği yer

Birden ay ışığını kesti

Korkmak

Duygusal bir adam olamadım hiçbir zaman Derdini anlatan ya da hislerini paylaşan. Sahiden bu yaptığın iş değil. Kalbine biraz dokunsan yeter.