yazamıyorum artık; ben değil, kalemim bitiyor. Canımın acıdığını hissetmiyorum, acıması gereken can benimki değildir belki. Zaman geçiyor, duvarlar soğuk. Ne güneşten bir haber, ne de saatten. Soğuk akıyor damarlarından, kolundaki saat boşluğundan. Bir saat koyardım cebine, aylarını sayardı belkide. Yelkovan gökyüzü olmuş, akreple sürüklenir olmuş. Kimse duymuyor çıkardığı sesi. Bir ben, bide duvarlara hapsolmuş biri..