#yetersiz

Bazen lanet ediyorum doğduğum güne.

Bazen güçsüz yada yetersiz olmak çok ağır bir yük oluyor.

"Kelimelerin kifayetsiz kaldığı anlarda bile, yüreğimde tuttuğum bir okyanus var. Sözcüklerin dar sınırlarında dolaşırken, aslında yazmak istediğim çok daha büyük bir dünya var."

Neden bilmiyorum, gerçekten birinin beni sevebileceğini düşünmüyorum. Kusurlarım var, takıntılıyım, travmalarım var, kimse için en değilim, yeterli değilim, sevilecek biri değilim, hatalarım var, aşamadığım sözler var, kaldıramayacağım yükler var, çürüyen bir ruhum var. Kim niye sevsin beni...

Ben şunu farkettim benim bir dip noktam yok arkadaşlar sürekli bir düşüş halindeyim. Yetersiz hissediyorum her konuda geleceğe olan inancım kalmamış oyle bir devire gelmişim ki sevgi önemini yitirmiş keşke mağarada yaşayıp hiç çıkmasam iyi insanların olduğu hayaliyle yaşasam.

Ben mükemmel biriyim aslında. Çok güzel resim çizebilirim yada anlamlı yazılar yazabilirim. Elim beceriklidir bilmediğim işleri çabuk öğrenirim. Ama bunların yanında beni yetersizmişim gibi hissettiren insanlar var. Savaş içindeyiz sanki fakat hiç adil değil tek başıma sessiz bı şekilde, diliyle zehirleyen insanlara karşı... Peki benim gibi olanlar nerde? Neden birlik olup birbirimizi motive etmek dururken kendi köşemize çekilip ağlamayı tercih ediyoruz. Bu yazının hiçbir önemi yok çünkü hiçbişey değişmeyecek ben sadece yazıyorum. Her zamanki gibi yazıyorum ve yazıyorum... Ve yine aynı insanlar aynı sözler aynı yalnızlık. Umarım bi gün bu yazıya bakıp " yanıldım, bişeyler değişti:)" diyebilirim.