Elimden geldiğince çaba gösteriyorum kendim için. Bakıyorum çevreme herkes benden daha bilgili. Adam durmadan öğrenmiş. Sonra kendime bakıyorum ne yapmışım diye. Koca bir hiç. Hayallerim var evet ama çabam yok. Olmadığı için pes etmişim hep. Yorulup bırakmışım. Oysa ki bırakmasam benden de bir şey olurmuş. Utanıyorum artık kendimden. Bir şey beceremediğimdem. Belki de olması gereken budur, elimden gelen budur deyip çekilmem gerekiyor aslında. Ama hayır, asla pes etmemeyi öğrendim. Geç değil, yapabiliriz. Çalışabiliriz, öğrenebiliriz. İnsan oturduğu yerden bile bir şeyler öğreniyor. Zaman kaybı değil hiç biri. Kaygımızı korkumuzu anlayabiliyorum. Ama harekete geçmezsek bu korkular bizimle yaşamaya devam edecek. Gece uyuyamayacağız, sokağa çıkmak istemeyeceğiz. İnsanlarla konuşmak şöyle dursun. Aynaya bakamayacağız. Şimdi zorlarsın kendini öğrenmeye, yorula sıkıla. Ama bir yıl sonra tebrik edersin kendini. Gurur duyarsın kendinle. Oldu lan dersin. İşte bu yüzden harekete geçmek gerekiyor.