MissMamaMie...

Het bleef eventjes stil…ik weet het. Mijn pc is gecrasht… Na een update bleef hij verstard staan op 98 percent…muurvast. Esc, ctrl+alt+delete, reset, niks kon baten. Nadat ik in een radeloze laatste poging om hem te reanimeren de stekker uit het stopcontact had getrokken, reageerde zelfs de powerknop niet meer op de vertrouwde aanraking van mijn vinger. Morsdood is mijn trouwe beestje… alles wat ik de voorbije vijf jaar verzameld heb, neemt hij met zich mee in het digitale heelal…denk ik. Het zal wel allemaal niet zo erg zijn, maar na een bezoekje aan de pc-expert blijkt dat de harde schijf volledig geblokkeerd zit. Waarschijnlijk heeft iemand de laptop laten vallen, suggereert hij, maar niemand weet bij mijn thuiskomt van iets, nogal logisch… Niemand woont nu al een tijdje bij ons. Niemand is welkom, maar Niemand steelt vaak de snoepjes uit de kast, Niemand heeft de vaas gebroken, Niemand heeft zijn licht laten branden, Niemand is altijd en overal aanwezig… Gelukkig heeft Niemand geen kamer nodig en hoef ik Niemand geen eten te geven. Ik back-up op een usb-stick relatief regelmatig. Relatief en regelmatig zijn in dit geval rekbare begrippen. De laatste back-up dateert van 23 januari 2019…Hmmmm, kleine aanval van  lichte paniek. Foto’s kan ik recapituleren van de gsm’s, bewaarde SD-kaarten en het internet,… Mijn afgewerkte schrijfsels eveneens. Mijn gedachtenspinsels zal ik moet opdiepen uit mijn hersenen en daar zitten wel wat gaten in. Email- en thuisadressen is navragen,…met andere woorden de schade van dataverlies valt best mee. Hier en daar mis ik toch een mooie foto, het kinderdagboek met eerste woordjes, datums van eerste stapjes is ook verloren, heel jammer...maar tot daar. Daarnaast verdween heel veel meegesleurde ballast ook. Het brengt me een gevoel van vrijheid. Iets dat ik kan achterlaten in het afgesloten decennium.

Deze crash geeft me dit jaar het extra perfecte excuus waarom ik, net als alle andere jaren, terug net niet klaar ben voor de feestdagen… Ik ben hierin een krak, ik herontdek tussen mijn bureaurommel een stapeltje onverzonden wenskaartjes voor 2019.In mooie gouden letters staat er op de voorkant te lezen Best Wishes for 2019, dus recycleren en deze even snel op de post gooien is er niet bij… Als eerste goed voornemen, neem ik me voor om daar voor 2021 nu echt eens werk van te maken.Want lichte jaloezie speelt toch wel een beetje op als ik van die mooie, zelfgestylde kaartjes uit mijn brievenbus en hun envelop tevoorschijn tover, dus voor 2021, zeker! Ik plan het alvast in op mijn todo-lijstje voor de paasvakantie…

Wat mag ik u verder voor 2020 wensen: een goede gezondheid,clichégetrouw! Voor elk probleem de juiste mouw. Veel creativiteit, dromen allerlei, dingen waar je van houdt, ze maken je blij. Hou liefde en respect, voor elkaar en onze planeet hoog. Niet onbelangrijk, u maag niet te droog… Bij deze, duik het nieuwe jaar behouden in, vergeet niet na ieder eind komt een nieuw begin.

Yours truly,

MissMamaMie

Ik hou me meestal niet volledig bewust bezig met het (wereld)nieuws, maar vang het op, als achtergrondmuziek, bij de gesprekken waar ik getuige van ben. Ik doe dit heel bewust, om niet elke dag te starten met een veel te zware en zwarte noot die toch niet te kraken valt. En ik verdiep me al  zeker niet in regeerakkoorden, maar deze keer kan je er echt niet omheen…What the f**k?

Als ik die ochtend om mijn maandelijkse Win for life ga in de krantenwinkel, want een meisje moet af en toe ook eens haar geluk beproeven. Is het onmiddellijk in your face. De vet gedrukte krantenkop luidt: gezin met 3 kinderen verliest jaarlijks 360 euro. Dat is niet veel kan je zeggen, dat is maar 30 euro per maand, 1 simpel eurootje per dag en toch kan dat tellen… Het is de schoolrekening, twee volle karren in de supermarkt, honderdzessenvijftig grote gesneden broden, … Naar school of het werk nemen wij plichtsgetrouw allemaal onze boterhammekes mee, zo komen wij er net met 1 brood per dag. Met een volle winkel kar doen wij plusminus een week. Ik wil maar effe zeggen..

Amaai, reageer ik langs mijn neus weg, tegen de krantenwinkelman, als ik zijn winkeltje binnen stap en onmiddellijk voor de toonbank beland met daarop geëtaleerd de kranten van de dag. Het goede nieuws ligt hier precies ook op me te wachten…

Het is verschrikkelijk, antwoordt de man, die meestal nergens een mening over heeft, Dit kan toch niet, gaat hij verder en kijkt daarbij door zijn bevuilde brilglazen los over mij heen, de winkel uit. Wij zullen er weer moeten voor opdraaien. Zijn betoog gaat verder maar niet echt tegen mij, alsof hij enkel luidop zijn gedachten voor zichzelf uitspreekt. Hoe belachelijks is dat? Hetzelfde met die woonbonus, neem de jonge mensen maar alles af. Ook zij moeten toch een kans krijgen om een woning te kunnen kopen. Je wordt verliefd en je wil je eigen nest bouwen en daar sta je dan. Je kan u enkel een te renoveren krot veroorloven met die prijzen en de enige beloning die er nog was om mensen te motiveren in het renoveren pakken ze hen nu ook af! Ah ja, slim wel een woonbonus voor wie zich een tweede huis kan veroorloven… dat kan toch niet! Dat is toch niet correct.

Ik laat hem rustig zijn gangetje gaan en speur ondertussen in de 6 vierkante meter grootte winkel volgestouwd met boekjes, kranten en prullaria of er misschien nog iets is dat mijn aandacht verdient. De anders zo bedeesde man met donkerbruine ribfluwelen broek en steevast zijn grijze wollen sokken in open sandalen, gaat ondertussen rustig verder met zijn monoloog.

Tot plots, Waar kan ik mee helpen, juffrouw. Hij noemt me altijd juffrouw, dat vind ik best leuk… Wel voor mij graag een Win for life, ik stop hem het briefje van vijf euro toe. Eentje van vijf? Neen, eentje van drie daar ben ik al tevreden mee, lach ik. Wel ik wens u! zegt hij, echt waar, ik wens het u! en met zijn zegen verlaat ik de winkel. Daaaag tot de volgende… Deze korte, meestal niet veel zeggende ontmoetingen, verliep vandaag net dat tikkeltje anders. Het was best aangenaam te horen wat velen denken, maar niet uitspreken, zeker van deze immer vriendelijke man, die er voor de rest maar voor spek en bonen bijstaat in zijn winkeltje… deze keer dus niet.

Thuis leg ik de Win for life nog even langs de kant, maar mijn vingers jeuken. Voor ik start met krabben zeg ik nog eens, ofwel is het feest ofwel blijft alles zoals het is geweest. Een parasol en een bootje, een ticket naar de zon, een cocktailglas, een strandstoel, een ijsje…deze keer dus niks voor dit meisje… Volgende maand misschien, Dat zullen we dan wel weer zien.

 Yours truly ,

Het is valavond, op mijn buik lig ik uitgestrekt op bed, het hoofd aan het voeteinde, in de aanslag met mijn zaklamp, klaar tot hij komt. Na de vakantie, was hij er plots…eerst wisten we niet goed wat dit geritsel en gesnuif in de struiken betekende, maar door een plotse ontmoeting met Manlief, die ’s avonds zijn dagelijkse sigaretje rookt, werd al snel veel duidelijk…

Er zit een egel in de tuin! Yes!!

Dus vanaf die dag wachten we hem op, hij is zo mooi. Ik ben door het dolle heen, want de egel behoort naast de zwaluwen, landschildpadden en bijen tot mijn top van lievelingsdieren en het feit dat ik er nog nooit één in levende lijve zag, laat staan aanraakte en aaide brengt me naar een niveau van intens diep kinderlijk geluk.

Er zit een egel in mijn tuin, yes!!! Yes!!!Yess!!!

Ook De Kinders staan te popelen om hem te ontmoeten. Ze organiseren geheime bijeenkomsten in het donker van onze slaapkamer, die zich op het gelijkvloers bevindt en wachten geduldig in bijna complete stilte tot het beestje verschijnt. Zalig om te zien… Het internet wordt aangesproken om manieren te vinden, de kleine vriend meer dan welkom te heten: De groene Bekaertdraad moet er aan geloven: op regelmatige afstanden worden er egelpoortjes in geknipt, daarnaast komt een overdekt eethuisje vlak voor het slaapkamerraam met als goodies: kattebrokken, rozijnen, meelwormen en af en toe en vers gevangen slijmerige slak. Het egelhuis is in aanbouw en natuurlijk krijgt het überschattige diertje een naam: Zephyr.

Het is een pienter beestje want als ik de achterdeur, op een avond open laat, omdat De Kinders in de tuin in hun zelf gefabriceerde tent, het is te zeggen een koord met een laken over, willen slapen, betrap ik hem in de garage, op het eten van de duurdere en waarschijnlijk ook lekkerder brokken van Karel, de kat. Ik laat hem rustig doen, tijdens mijn check-up buiten bij De Kinders, maar bij mijn terugkeer blijkt hij spoorloos. Hij zal waarschijnlijk door het felle Tl- licht terug naar buiten gevlucht zijn, denk ik. De volgende nacht echter wordt ik wakker van gesnuif en geknor naast mijn bed en nog voor ik het licht aan doe, flitst door mijn hoofd, damn nu zit hier waarschijnlijk een vies beest binnen, want wat trek je niet allemaal aan met kattenbrokken buiten naast überschattige egels ook, ratten misschien? Maar het is Zephyr en zo komt het dat ik de kans krijg dit mooi diertje voorzichtig aan te raken, op te tillen en te knuffelen. De stekeltjes prikken, maar zijn buikje is zo zacht. Hij kwijlt overvloedig uit zijn mondje en zijn pekzwarte oogjes schitteren… Dat ik zoveel geluk heb, om na het settelen van een bijennest ( zie MissMamaMie en de bijenkoningin.), ook dit te mogen meemaken, doet mij echt iets. Iets? Veel! Vandaar dat ik iedere nacht stilletjes in mijn bed lig te wachten, tot ik hem hoor. Het knarsen van de kattebrokken tussen zijn tanden en het verduwen van het stenen schoteltje met zijn snuit, het smekkelen van zijn mondje in het water,…

Maar plots komt hij niet meer. Ik ben ongerust. Het is nog te vroeg voor een winterslaap, maar één nacht gaat voorbij en nog één. We proberen positief te blijven, maar omdat egels verschillende kilometers afleggen ’s nachts vrezen we toch het ergste… De twee plat gereden egeltjes een paar straten verder, ontnemen mijn hoop, dus beslis ik nog één keer tegen beter weten in zijn schoteltje te vullen… Ik ga met een zwaar gevoel slapen. Plots, heel onverwacht hoor ik de bekende geluiden. Zephyr, de egel heeft die nacht zijn wijfje meegebracht.

Yours truly,

Kan je het geloven? Vandaag komt stukje No. 50 online… Ikzelf had nooit gedacht dat we zóver zouden geraken? Het staat vast, in dit schrijven kruipt veel meer tijd dan eerst gedacht, maar het doet mij deugd, een beetje van mijn dagdagelijkse beslommeringen met de wereld te mogen delen. Dat jullie vaak reageren, met gele lachende gezichtjes, rood omcirkelde hartjes en  blauwe duimen, doet mij doorgaan. Zeker wanneer ik denk, dat het nu wel welletjes is geweest en misschien tijd om er een eind aan te breien. Daarom zeg ik vandaag in de eerste plaats: DANK U.

Ik herinner me nog, hoe septisch ik stond tegen over het bloggen, want wat heeft het voor zin, je doen en laten online te gooien en wie zou daar, hoe dan ook een boodschap aan hebben? Maar ik deed het toch en ondanks de lichte druk die ik mezelf bij ieder stukje opleg, is het bij het afwerken ervan steeds genieten. In het diepste van mijn zijn, blijf ik echter wel een principieel koppige ezel en  gebruik ik de term, bloggen, nog steeds niet. Het klinkt zo hol. Ik praat over mijn schrijfsels, mijn stukjes, mijn tekstjes,… No. 1  ging online  27 juli 2017 alweer. MissMamaMie lanceerde zich op facebook op18 mei 2018. Van toen naar nu is er veel verandert, een rollercoaster van ups and downs… Als ikzelf mijn schrijfsels terug lees doet het goed om te zien van waar ik kom en welke weg ik ben gegaan en dit met jullie stille steun. Sommigen motiveerden me zelfs enkele tijdschriften en kranten aan te schrijven om de tekstjes gepubliceerd te krijgen, maar na één heel positieve reactie werd dit uiteindelijk niks. Blijkbaar is de grote wereld nog niet klaar voor mij of ik voor hen, maar drie volgers en 191 vrienden op FB duidelijk wel. Er is zelfs meer, binnen die groep van vrienden, bevindt zich een cirkel van mensen waar ik steeds op kan terugvallen, a privilege to have.

Ook heb ik in deze voorbije periode geleerd dat als je hart neen zegt, je het beter kan volgen. Dat elke gesloten deur terug een nieuwe opent, dat alle dingen gebeuren voor een reden en bovenal: You’d better  count your blessings and cut your losses!

Iedere dag een beetje dankbaar te zijn voor het leven, de liefde en je gezondheid, misschien clichés maar o, zo waar! Je verlangens, hopen en dromen niet opgeven. Iedere morgen op te staan met een open hart en hoofd, ook al loopt het in de ochtendspits al compleet mis en sta je al serieus te foeteren nog voor je deur uit bent.

Hallo! Zullen we even melig worden? misschien een beetje, maar het moest eventjes gezegd, Dank jullie en vaart wel!

Yours truly,

MissMamaMie

Kent u die moeder die zo gek is om haar stofzuigerzak na enkele maanden open te knippen en te dissecteren, op zoek naar die ene speciale lang vermiste legoblok?

Juist ja! Deze hier… Tenminste, dat is mijn excuus, want eigenlijk wil ik er ook zeker van zijn dat mijn reeds lang vermiste armband niet in de zak zit... Omdat, ook ik, al eens mijn spullen laat rondslingeren. Het vreemde is wel, als ik iets kwijt ben, wordt het nooit meer terug gevonden, opgeslorpt in de Bermudadriehoek en voor de eeuwigheid verswoenden... Ik baan me een weg tussen het stof en vuil in de opengeknipte zak, vind in de eerste plaats helemaal niet wat ik zoek: kilo’s kattenhaar - hoeveel kan zo een beest eigenlijk verliezen, een paar roste eurocenten, strijkparels, zaadjes uit de vogelkooi en zandzandzand, buchuh… Als een onverwachte wind eens stevig in de curverbox blaast, waarin de inhoud van de stofzuigerzak gespreid ligt, krijg ik plots die doorwinterde mijnwerkerslook aangemeten... Jakkes! Na afloop van mijn expeditie en bij thuiskomst van De Kinders stel ik nog eens heel duidelijk dat het de allerlaatste keer was en ze maar beter moeten opruimen. Geen uitgepluis van stofzuigerzakken meer! Van de armband blijft elk spoor bijster. Jammer, ook al was het een niemendalletje van niks, ik had het met een groot hart van De Dochter cadeau gekregen. Tant pis, misschien dat hij toch nog ergens opduikt, maar het is vrijwel zeker opgeslorpt door de Bermudadriehoek.

Of wie kent die moeder die eigenhandig de beugel van haar Oudste probeert te herstellen in het weekend, omdat anders het losgeschoten draadje heel pijnlijk zijn tandvlees en lippen doorboordt? Juist, ja! Deze hier... Als ik dan na driekwartier prutsen, in een stijf-in-de kramptrekkende mond, moet toegeven dat mijn pogingen verwoed zijn en ik er met mijn onhandig fingerspitsengevoel niet ga geraken, is een goede kniptang nemen nog de enige hulp die ik kan bieden... Tjakka! Tant pis, we hebben het geprobeerd, dan maandag maar terug een afspraak bij de tandarts nemen... Want alsof de veelvuldige acné en de onevenredige proporties in lichaamsverhoudingen, die gepaard gaan met het puberen, nog niet genoeg zijn, is een beugel wel echt onoverkomelijk. Het plaatsen hiervan, gaat gepaard met allerlei voorbereidingswerken alvorens het ijzerwerk erin kan: dwars  ingegroeide tanden operatief verwijderen, een teveel aan kiezen wegnemen,… Met een klein moederhartje stap ik met hem mee voor de voorbereidende ingreep. Ik krijg de opdracht om me in een hoekje te zetten en op te gaan in het behang, want eigenlijk kon hij dit wel alleen… De tandarts gebruikt elke tang uit het hem aangereikte pallet en broebelt  een paar zinnen, waar ik niks van begrijp, maar zijn assistente duidelijk wel.  Gezwind duikt ze in een soort van besteklade waaruit ze het gevraagde instrument naar boven tovert.  Ik zit de hele tijd gespannen naar De Oudste zijn schoenzolen te kijken om te of zien of zijn kleine vingertjes niet verkrampen, want voor mij,  is mijn grote jongen plotseling weer heel erg klein, maar hij doorstaat het zonder verpinken…       Nu nog een ice-pack om het zwellen in te dijken en er morgen niet als een hamster uit te zien…

Zo kom ik steeds voor onverwachte avonturen te staan en wordt de grens van het moederschap beetje bij beetje verlegd. Toen De Kinders nog hulpbehoevende wezens waren, strekten deze avonturen zich niet veel verder uit dan het verwijderen van stinkende kakpampers, die hun inhoud tot onder de oksels van Het Kind in kwestie prijsgaven, het verwijderen van spuug in hun en mijn haar of een pleistertje op hun pijntje… Nu worden de uitdagingen groter.

Soms sta ikzelf kokhalzend in de badkamer om twee uur ‘s nachts  op hun rugje te wrijven terwijl ze voorovergebogen boven het toilet hangen, wat de opkuis vergemakkelijkt tot één druk op de sas en ben ik opgelucht dat we al zover staan. Geen vol gespuwde lakens en pyjama’s meer,  geen knuffelberen meer, die tot vijf maal toe een rondje wasmachine nodig hebben. Tegelijkertijd stel ik me de vraag hoe ik in de toekomst hun kleine en grote verdrietjes zal verhelpen. Er zullen steeds nieuwe avonturen komen, waarin ook ik met mijn handen in het haar zal staan. Hiervoor reken ik op het nodige nuchtere verstand en wat spitsvondigheid om er samen door te raken. Gelukkig is er een remedie die altijd wel een beetje helpt: een luisterden oor, een stevige knuffel en een dikke kus.

En als ik dan vol vraagtekens over de toekomst  naar De Kinders kijk, weet ik dat het wel goed zit…

Yours truly,

MissMamaMie

Ik heb er terug een heel jaar voor gespaard, en eindelijk zijn we vertrekkensklaar, want we gaan op reis, met de sokken, waar de wasmachine het voorbije jaar het vriendje van heeft verorbert…. Ook de niet meer propere te krijgen of uitgerafelde elastiek onderbroeken, krijgen een ereplaats in de reistas om hun laatste dienst te bewijzen en daarna hun weg richting vuilbak te vervolledigen. Alleen die twee al, eenzame sokken en vergeelde broekjes, maal vijf en maal het aantal daagjes op reis, schelen al heel wat in vuile was bij onze thuiskomst.

Een zeker niet te vergeten item is een zo groot mogelijke plastiek en bruine zeep om bij heerlijk warm weer lekker op te glijden, ook een zakje met waterballonnen neemt niet zoveel plaats en mag dus zeker niet ontbreken … Op druiligere dagen komt dan weer een boek speelkaarten altijd van pas, een onuitputtelijke bron aan spelletjes en uren plezier… Net als potloden en wat papier dan kunnen alvast uren tekenen, oxo spelen en kotjes verhuren… Ja, het is een beetje back to basics bij ons op reis…

Bij die basics hoort een goede braadpan, want door de jaren heen hebben we geleerd, ieder huurhuisje draagt zijn kruisje…en in Frankrijk is dat vaak het ontbreken van een degelijke pan en een ouderwetse Belgische driekleur- of andere dweil. Hoe de Fransen met die witte draaddingen hun stekje proper houden blijft mij een volkomen raadsel. Ik slaag er enkel in om met die dingen het vuil nog onregelmatiger over de gehele vloer te verspreiden. Wat het alleen maar erger maakt dan voor ik er aan begon…

Voldoende keukenhanddoeken, schotelvodden en sponsjes waren vorig jaar eveneens geen onwelkome ballast. Toen bleken bij aankomst de kasten en hun inhoud zo vuil te zijn, dat we onmiddellijk  terug de keukendeurtjes hebben gesloten en rechtsomkeer maakten. Om ons in de dichtstbij zijnde Auchan propere glazen en een minimum aan huisraad aan te schaffen. Een nieuwe uitbreiding voor onze reisoutfit waartoe ook als vaste items een rasp, kurkentrekker, schaar, aardappelmes, aardappelstamper en lucifers behoren.

Maar dit jaar is het anders… Het huisje aan de rand van de stad is lichtrijk, netjes en straalt gastvrijheid uit. De drie sociale katten, die bij aankomst om je benen cirkelen brengen dat onmiddellijke thuisgevoel. Er is een kleine moestuin, een treurwilg om in te klimmen en aan te schommelen, een stevige zeewind om het hoofd leeg te waaien en de stilte om volledig tot rust komen…

Meer heb ik echt niet nodig om volop te genieten. Enjoy the last days of summer!

Yours truly,

Het klimaat, ik durf er bijna niet over te beginnen… Bang om iemand tegen de borst te stoten. Ook te weinig onderlegd in de materie, dat geef ik grif toe, om hierover zomaar mijn mening neer te schrijven. Nu een ding is zeker, het moet anders! Er is ook het voorbije jaar aangetoond, dat we allemaal het beste voor onze groene planeet willen, weliswaar, en ik zal het heel stilletjes zeggen, liefst zonder onze eigen privileges op te geven. Hieronder enkele losse bedenkingen…

Ga je graag op reis, zie je vliegtaks niet zitten. Wat begrijpelijk is en volgens mij ook geen oplossing. Het vermindert de uitstoot niet en verheft het vliegen tot een privilege voor de betere burger... gewoon wat meer centjes neertellen en voilà, het geweten is gesust…op naar Ibiza! Jiha! Neen, ik wil zeker niet terug naar een houten galjoen en weken met scheurbuik op zee, maar het beperken van korte afstand vluchten is misschien iets om over na te denken…

Idem dito met de lage-emissiezone, maar koop gerust je schuldgevoel af met een jaarpas, die je wagen wel tolereert in de stad… met maximaal 430 euro voor een wagen van 8 zitplaatsen bent u er al volledig klaar mee. Zou het niet beter zijn effectievere roetfilters te ontwikkelen die mensen voor dit zelfde bedrag kunnen laten installeren op hun wagen? Zodat de uitstoot gewoon blijft waar hij zit? Het is misschien iets om over na te denken…

Daarnaast kunnen we om de uitstoot te verminderen, ook simpelweg, de bedrijfswagens afschaffen… Ja, da-ag! Ik kan me zo voorstellen dat elkeen zit te springen om deze in te ruilen voor het openbaar vervoer… Een sector die niet echt reclame maakt voor zichzelf, steeds stijgende tarieven, het schrappen van ritten en een uurschema waaraan geen enkele trein of bus zich houdt… Je kan al best een uur of twee vroeger vertrekken om zeker je eindbestemming op tijd te halen…Cliché, maar bevestigd. Gratis openbaar vervoer, flexibelere werktijden en werkplekken, kunnen misschien de dagelijkse kilometers stapvoetsverkeer verminderen…wie weet? Misschien iets om over na te denken…

Zoals u ondertussen misschien zou gaan denken… Neen, ik zit niet te wachten om terug te grijpen naar paard en kar, hoe romantisch dit beeld me ook soms lijkt, trouwens die dieren laten waarschijnlijk voldoende methaanscheetjes… Dus als je portemonnee het toelaat, begin je beter alvast te dromen van een Tesla, maar, om in herhaling te vallen, ook hier zit een vuil luchtje aan… Is de oplossing dan een wagen op waterstof? Dit is mogelijk. Of moet je daar onmiddellijk aan toevoegen dat we binnenkort het water uit de kraan de prijs van vloeibaar goud zal halen…

Ongelofelijk, mijn eerste A-viertje is al vol en ik heb me nog alleen maar even laten gaan over transportmiddelen. Om op dat pijnpunt, je ecologische voetafdruk nihil te maken lijkt het me best je te verplaatsen te voet of met de niet-elektrische fiets/step, want batterijen... Of wie dan echt ver op reis wil gaan, ploft zich beter neer in zijn zetel, kijkend hoe een of andere BV de wereld voor hem ontdekt… Niet echt wat we in gedachten hebben voor onze volgende zomervakantie, niet?

Het blijft een heel moeilijke en speelt zich natuurlijk ook af op een ander niveau, dan op het niveau waarin ik als kleine burger mijn steentje kan aan bijdragen. En er is natuurlijk geld mee gemoeid veel geld…

Maar het loopt mis, grondig mis… De lijst groeit zienderogen: de industrie dient aan banden gelegd te worden, de plastiekzeeën, het smelten van de ijskappen, de verstoring van het ecologisch evenwicht, … Ik word er stil en tegelijkertijd opstandig van. Er moeten knopen doorgehakt worden, grote, dikke, vette knopen! Van boven af! Zo en niet anders! IKHEBGEZEGD!

Want nu de vakantie is ingezet, de A-attesten binnen gehaald en de scholieren niet langer luid en uitbundig hun klimaatmarsen organiseren, is het plots terug muisstil …. Geen zomers vuiltje aan de lucht, bij toch veel te warme temperaturen.

Zo lijkt het… Als ik ’s ochtends de buitenontbijttafel afkuis merk ik snel, hoeveel stof er in de lucht zit en toch wil ik niet opgeven,… voor mijn eigen deurtje vegen, linnen boodschappentassen meepakken, wasbare luiers gebruiken, eco-kuisproducten kopen drie maal duurder dan de gewone, fietsen, douche en -bad water opvangen om daarna het toilet te spoelen, kippen restafval voederen, eigen eieren eten, recycleren, composteren, … Het is niet altijd even eenvoudig, maar ik blijf hopen dat deze kleine beetjes helpen!!!

Want hé, i signed for the future! Not mine but ours

Schrijven is leuk, maar niet altijd even eenvoudig, soms echt wel moeilijk en altijd een uitdaging. Zo glijden er weken voorbij zonder dat er iets baanbrekend gebeurd, waarover ik volledig los kan gaan. Löss gehen, yeah! Er ligt niet altijd een topic voor het grijpen, waarbij de woorden spontaan in mijn hoofd opborrelen. Soms blijf ik ook compleet vaststeken in een bepaald stukje… zo staan er op dit ogenblik drie te popelen om afgewerkt te worden. Drie, ik raak geen stap vooruit, maar misschien komt het wel goed, als ik er wat tijd laat overgaan om er  met verse inspiratie terug in te vliegen. Soms vraag ik aan jullie waarover  we het eens zullen hebben, maar heel veel respons komt er niet… Zijn jullie misschien verlegen? Dat lijkt me niet, maar ik voel een bepaalde schroom. Ook vandaag zit ik terug een beetje met de handen in het haar, want overmorgen is het woensdag en er staat nog niks op punt. Hmmm…

Ja, inspiratieloos… Nu het echt zomert, ga ik op het terras, een hoog, zitten in de hoop that lightning wil strike… waartoe volgens het weerbericht de komende dagen weinig kans bestaat. Ik hou van die echte harde zomerse plensbuien, zodat je na de hitte van de dag de verkoeling vindt, waar je naar liep te smachten.

De inspiratie blijft uit en de zon gaat traag, in oranje gloed ,door het melkglas van het windscherm onder… Ik merk in mijn ooghoeken dat de buren het over mij hebben. Wat zit die daar te doen? Wat heeft die op haar kop? Het voelt af en toe terug als de eerste verhuisdag, toen zij waarschijnlijk dachten: Krijg nou wat, nu komen de Flodders hier wonen!  Nu, die vreemde flodder-eenden, doen hun best om ingeburgerd te geraken door te beginnen met het zeggen van een goeiedag. Een traditie, die hier in de straat, blijkbaar door verschillende burenvetes  op de achtergrond geraakt is. Heel jammer, maar daar doen wij niet aan mee. Ondertussen prijkt de fluo-roze gehoorbescherming van De dochter, nog steeds onderste boven op mijn hoofd, want anders drukt die mijn nog natte haar plat en heb ik morgen, wel, geen kapsel. Ik probeer hiermee in de eerste plaats het geluid van de autostrade buiten te sluiten, zodat er ruimte komt in mijn hoofd voor andere dingen. Het hoofd dat zo vol kan zitten van dit alles overheersende monotone gezoem. Ik ben daar vrij gevoelig aan…

Het stemt me daarom ook heel blij en enthousiast ‘s ochtends, als de vogeltjes met mij dit zelfde idee delen en het beste van zichzelf geven om met hun gezang het gezoem te overstemmen. Dan voel je al dit wordt een mooie dag. Het zijn er verbazingwekkend veel, vogeltjes waaronder: mezen, mussen, merels, kraaien (maar die krijsen meer), duiven en af en toe het vrolijke gekakel van onze kippen. ’S avonds zingt alleen de merel en dat klinkt zo mooi dat ik er toch eventjes de koptelefoon voor afzet. Ik hou van mooie, zachte geluiden: een zingende merel, het tikken van mijn nagels op het toetsenbord, de buurman die zijn kruiden knipt, …

Als ik naar beneden kijk, zie ik onze poes dansen met die van de buren, heel rustig draaien ze om elkaar heen, niet vijandig, maar bijna liefdevol. Ook de muggen beginnen aan hun avonddans, mijn signaal om de pc  toe te klappen, en in mijn bed te rollen onder het muggennet, voor die bloedzuigertjes me helemaal op vreten…

Bij deze, slaaplekker.

Yours truly,

Goeiemorgen met Mie, neem ik de telefoon op. Met wie? Klinkt het verbaast aan de andere kant. Met Mie, Mieke, zeg ik lichtjes geïrriteerd… Ah, oké, ik was eventjes in de war, klinkt het opgelucht... Beste Mieke, mevrouw Van Daele … en zo kabbelt het gesprek, kort maar gestadig verder…

Mie ben ik. Mie is de naam die ik mezelf gegeven heb, een afkorting van mijn originele naam Mieke, Mieke Rita om volledig te zijn, maar deze gebruik ik al jaren niet meer. En ja, dat schept soms wat verwarring… Maar voor mij ook onmiddellijk duidelijkheid. Enkel officiële instanties spreken me nog aan met Mieke, personen die me niet persoonlijke kennen, enkele familieleden of bekenden uit een long lost past.  Nu, ik reageer nog steeds op beide…  Soms denk ik er over, Mie, officieel te maken, die -ke te laten verwijderen. Dit kan in Gent zonder probleem en is gratis, maar om eerlijk te zijn, ik zie er tegenop om alle papierwerk aan te passen, identiteitskaart, rijbewijs, emailadres van het werk, geboorteaktes en zo verder.  U weet hoe dat gaat een nieuwe identiteitskaart: dan zit je in het fotohokje om een min of meer presentabele foto te maken en mag je na drie snelle kliks en dertig seconden beslissen of je de foto wil met scheef bakkes, de licht scheelkijkende of scheef bakkes én licht scheelkijkende samen, dus why bother… En daarbij, eigenlijk stoort, de niet uitgesproken -ke, niet zo.

Een naam, ik hecht daar veel belang aan.  Ik weet dat mijn moeder, Mieke, koos uit dankbaarheid voor de Heilige Maagd Maria en de Heilige Rita, maar zelf heb ik daar op dit moment in mijn leven weinig boodschap aan. Toch geef ik toe, dat als ik troost zoek,  ik het niet zal nalaten bij één van beide Dames een kaarsje te laten branden… 

De betekenis, die ik mijn nieuwe naam heb toegekend, is dan ook perfect. Me, ik, in het Engels geeft mij het gevoel dat ik er mag zijn. Mie/Me gaat over mij . Ik hoef me niet altijd zo nietig te maken, zachtjes te schreeuwen hier ben ik, hoor mij, zie mij, aanvaard mij,… ondertussen heb ik die klik bijna gemaakt. En geniet ervan als dat af en toe eens bevestigd wordt met een schouderklopje, een glimlach,…want de twijfel van het mogen zijn blijft nog steeds groot. Fieuw, wie me al een tijdje volgt zal wel kunnen volgen en weet dat ik een eeuwige twijfelaar ben als het op mezelf aankomt. Het is dan ook common knowledge dat de echte Mie het soms een stukje moeilijker heeft dan de sociale- media-Mie en deze wil ook soms gehoord worden.

U kan zich ondertussen dus voorstellen dat de zoektocht naar de namen van De Kinders een kleine queeste werd.De naam zou liefst al aan de volgende drie criteria voldoen: niet veel voorkomend, check! Vergezeld van een mooie achterliggende geschiedenis, check!  Makkelijk prononcieerbar in verschillende talen, check! 

Gelukkig, net zoals bij zoveel andere dingen komt de juiste ingeving, op het juiste moment, je kant uit als je er voor openstaat. Zo was er nog geen naam voor De Oudste tot een maand voor zijn geboorte. Nu dat is gelogen… Ik koos Rufus maar Manlief dacht daarbij eerder aan een zwarte labrador… En zodra je de verkeerde connectie met iets of iemand anders hebt gelegd is de naam naar de teut… Het werd Castor, naar Castor en Pollux, zie Wikipedia. Later noemden onze buren hun donkerbruine labrador, laat me raden… Castor, echt waar! Castor Henri Richard Wittouck, naar de grootvaders aan vaderszijde… check, check, check!

 Krullebollekind mocht nog langer wachten, bijna werd hij geboren zonder naam… Gelukkig dat loodgieters niet enkel in blauwe overals komen werken, maar soms prachtigeoranje truien van Corto Maltese dragen, voor ze je badkamer binnenstebuiten keren.  Corto Maltese, de man die geboren werd zonder levenslijn in zijn handpalm en deze er zelf met een mes inkerfde, want je eigen wandel bepaal je volledig zelf…  Wel, we hebben het al geweten, hij bepaald inderdaad zijn eigen wandel zelf…  Corto Jozef Remi, naar de grootvaders aan moederszijde, check, check, check!

 Van zodra het duidelijk werd dat De Dochter eraan kwam was er geen moment twijfel. Dit is Lupe, al jaren leefde ze in mijn hoofd en nu ook in mijn buik. De naam kwam naar me toe in het zesde middelbaar, naar de hoofdrolspeelster in het toneelstuk “Wanneer worden de bloemen geboeid" Over de Argentijnes Dwaze Moeders die opheldering vroegen voor  hun door de dictatuur verdwenen zonen.Ik werd onmiddellijk verliefd op de klank en de daarbij horende geladenheid.  Net zoals haar broers, de namen van hun overgrootvader kregen, krijgt De Dochter alle namen van haar overgrootmoeders mee, sterke vrouwen die ons nauw aan het hart liggen, Lupe Pilar-Marie Angéle Elisabeth Luz.Dit laatse Luz, Spaans voor licht, sluit het rijtje netjes af.

 So what’s in a name? Heel veel!

Ik hoop dat De Kinders gelukkig zijn met hun namen en ze die later niet laten veranderen naar Mario (Bross), Mac (Gyver) en Suiker (Fee), wat ze nu heel graag zouden willen… Maar ach, dat ze zien we dan wel weer en als ze een beetje op hun moeder lijken zien ze waarschijnlijk het papierwerk niet zitten…Gelukkig maar.

 Yours truly,

 MissMamaMie

Wat deze winter een kleine hype leek, is bij mij al jaren zo.

Zodra de broekkousen hun intrede doen, blijft het haar op de benen staan. Ook ander begroeiingen zijn in de winterperiode welkom. Het geeft me dat extra cosy wintergevoel, zo een klein beetje extra haar, mijn winterpelsje, gezellig. Tenzij ik naar het zwembad trek, natuurlijk… Of naar een feestje, waar de armen waarschijnlijk hoog de lucht in zullen gaan. I wave them in the air but i really do care! Haar, het kan, vind ik, maar de hele stad hoeft niet mee te genieten. Een beetje in ’t geniep dus.

Manlief vindt dat allemaal niet erg, die spreekt zelf ook over janu-hairy, waarin celebrities hun dons laten staan voor het goede doel…ik voeg er enkel febru-hairy en een aantal andere winterhairy- maanden aan toe.

Het mag nu wel al een tijdje hip zijn om hier en daar wat haar te tonen, echt ingeburgerd is het tot nu toch nog niet, merk ik.Dus nu het onthaarseizoen terug is ingezet, ben ik makkelijk, om de drie dagen een halfuurtje zoetjes...

In de badkamer, geclaimd als mijn privéterrein op dat moment, ga ik gewapend met scheermesje, scheerschuim en allerhande ontharingscrêmes, de ongewenste haartjes zachtjes te lijf. Ook wanneer ik ’s avonds doodmoe en niets vermoedend in de zetel zit te zappen, stoot ik op programma’s als “Naked attraction”, don’t ask… waar naakte vagina's me frontaal aanstaren. Je ziet er alle soorten vagina’s: strakke vagina’s, lubbervagina’s, vogelbekvagina’s, kortom een waaier van vagina’s, wel allemaal haarloze vagina’s… Uuurch, klinkt het in mijn hoofd en ik trek even scheef weg. Geef mij maar een mooie bush, netjes verzorgd, maar toch verhullend. Ook de penissen hangen er kaal en een beetje verloren bij zo zonder hun donskraagje...

Er wordt dus nog heel wat afgeschoren, maar waarom alles? Al snel ontstaan de eerste tekenen van jeuk en na enkele dagen kijk je neer op een twee-lobbige cactus. Daarnaast heb je meer kans op infecties, dan wanneer je de haartjes laat staan.

Waxen dan maar? I tried it… Het blijft een once-in- a-life-time-experience, zo’n Brazilian wax, neem het maar gewoon aan! Een teleurstellend navenant resultaat want zodra de roodheid en lichte zwelling verdwijnen, steken alweer de eerste stoppeltjes de kop op. Voor wie echter graag eens zijn pijngrens wil testen, blijft dit een ultieme aanrader. Schreeuw eens de halve buurt bij elkaar, als je net als een angorakonijn geplukt wordt! Verschrikkelijk.

Ik vind het een raar zicht, zo een volledig naakte vagina…, maar dat ben ik. Is het zoveel opwindender? Beter voor je seksleven? I wonder… Mag ik zo straight forward zijn, te zeggen dat ik met plezier eens een verdwaald haartje van tussen de lippen vis … of gaat dit net iets te ver voor u?

Het enige wat tot voor kort steeds netjes geplukt werd met een pincetje, was die ene zilveren enkeling, maar nu begin ik die eenzaat zelfs sympathiek te vinden en blijft die ook staan.

Ieder zijn ding dan maar,… Of ik nu ook mijn okselharen blauw ga verven zoals Lady Gaga, dat valt nog te bezien… Niet echt, denk ik…

Maar als je me in volle zomer tegen komt en je afvraagt waarom ik nu, bij zo’n mooi weer, op mijn korte jurkje lange boots draag, neem dan genoegen met the knowledge, dat die ochtend de badkamer gewoon te lang bezet bleef...

Yours truly,

Oo, mama, please, mogen we vandaag alleen naar school gaan? Smeken de twee Jongste. Nu ze het alleen naar huis komen, sinds gisteren volledig onder de knie hebben, zeg ik met een klein hartje, een beetje tegen mijn zin en tegen beter weten in, toch JA. Ik leg het onrustige duiveltje in mijn het hoofd het zwijgen op met: dit is nu groeien naar zelfstandigheid, heel goed voor hun zelfvertrouwen en Mie, hoe makkelijk gaat dat ‘s morgens niet zijn,… kan je lekker, na het geven van de nodige kussen en knuffels, in alle rust je potje platte kaas met muesli oplepelen…zalig, kijk er al maar naar uit. Maar ik geef je mijn gsm mee. Bel me zeker als je op school aankomt, dat ik niet de hele dag ongerust ben, zeg ik heel nadrukkelijk, wel minstens vijf keer. Er gaat niks gebeuren mama, stellen ze me gerust… tot de deur achter hen in het slot valt. Daar gaan ze dan van het verre Gentbrugge alleen naar het verre Gent.

Nog maar net uit het zicht verdwenen, begint mijn maag al te draaien. Ik hoor na enkele minuten een loeiende ambulance, we wonen vlakbij een  ziekenhuis, mijn hart slaat een paar slagen over en ik weet dat dit geen goed idee was… Dat ze daar nog niet klaar voor zijn, of betere dat ik daar nog niet klaar voor ben… Het neigt tegen achten aan. Het ijsberen bij de telefoon begint, die mag nu wel eens gaan rinkelen…

Ze zouden er toch ongeveer mogen zijn.

Kwart na  acht en ik begin me op te jagen… Zal ik zelf bellen, hmmm, dat is niet goed voor het zelfvertrouwen. Ik wil ook niet dat er strafstudie uit voortvloeit, want een gsm moet uitstaan op school en misschien is Krullebol dat wel vergeten.

Twintig na… Verdorie, ik ga bellen…uw correspondent en zo verder…. Allez! Gasten! Dat meen je toch niet! Mijn ongerustheid wordt groter en omdat zij mijn gsm mee hebben, zitten daar ook al mijn nummers in, inclusief die van potentieel bereikbare Schoolmama’s. Doeme toch!

Dan maar facebook opentrekken en iedereen die mogelijks een glimps van hen kan opgevangen hebben een berichtje sturen…. Geen reactie, het blijft stil… te stil naar mijn zin op dit moment.

Volgende stap: nummer van het schoolsecretariaat googlen en met de vaste lijn bellen. Da’s wel Het Kind in diskredie brengen, maar hij heeft zich niet aan de afspraak gehouden, dus wat zou het…

Oh mevrouw, dat is meestal een goed teken, waarschijnlijk gewoon vergeten. Ik zal eens voor u gaan kijken en bel u dan terug… De minuten kruipen tergend traag voorbij. Ik zit bijna letterlijk op de telefoon om zeker onmiddellijk te kunnen opnemen.

Waarom hebben ze niet gebeld. Waarom heb ik ze alleen laten gaan? Onnozele! Plots is er meer ochtendstress dan ooit ter voren, Ik krijg er hoe langer hoe meer spijt van … binnen enkele minuten moet ik zelf de deur uit. Maar nog steeds niets…

Ze zijn zo zelfverzekerd als roodkapje, toen ze grootmoeder koekjes ging brengen, de deur uitgestapt, maar ook zij werd met kapje en al opgeslokt door de grote boze wolf… Ik hoor mijn eigen overbezorgde moeder belerend praten in mijn hoofd, in onze huidige maatschappij weet je toch nooit niet. Was dat nu wel slim? Ze zijn wel nog klein… Angst genereerd angst, natuurlijk, dus als ik daar aan toe geef kan ik De Kinders beter opsluiten in een gouden kooitje en dan nog gaan ze misschien onverwachts vliegen.

Maar dan plots rinkelt de telefoon. Ze zijn op school en Het Krullebolle-warhoofd was het natuurlijk vergeten, zoals hij duizend dingen op een dag vergeet.

Ik had het kunnen weten en heradem. Ping, klinkt het wat verder op, een berichtje van de Schoolmama: heb daar een Krullenkop van jou zien rondhotsen op de speelplaats. Wat ben ik opgelucht!

Als ik het later in de groep gooi zijn de vriendinnen verdeeld. De ene noemt me onverantwoord en vind De Kinders nog veel te klein om die verantwoordelijkheid te kunnen dragen, wat ik kan begrijpen…want mijn twijfels zijn heel duidelijk aanwezig. De andere vindt dat kinderen tegenwoordig teveel betutteld worden en onderschat en ook daar kan ik me volledig in vinden… Ik ben niet iemand die hen angstvallig afschermt, maar eerder in het leven gooit en erna stilletjes een schietgebedje doet in de hoop dat ze op hun pootjes terecht gekomen zijn…niet altijd zo verstandig, maar ja, wat is de juiste manier. Ik weet het niet. Zal toch maar even een oude gsm op duikelen en voorzien van een pre-paidkaart voor de volgende keer, dat ze het in hun hoofd krijgen de held uit te hangen en ik besluit daarin mee te gaan. Want één ding is me heel  duidelijk: wat het loslaten van De Kinders betreft, heeft Mama het het moeilijkst…

Yours truly,

Op een dag vind je de job van je leven en dan ben je weg natuurlijk! Zo eenvoudig ligt het natuurlijk niet. Ook al zat ik al maanden op mijn tandvlees De Lieve Collegaatjes hielden me overeind en daar ben ik hen nog steeds heel dankbaar voor.  Op tijd en stond een grapje, een bemoedigend woord of enkele welverdiende pintjes na sluitingstijd, ik kon dat best wel smaken. Maar na ongeveer een jaar van schriftelijke en mondelinge examens was het zover. Ik kreeg de juiste vacature in mijn mailbox…

Ik nam afscheid en liet de voorbije 10 jaar achter me. Welke nieuwe uitdaging stond me te wachten en zou Mijn Nieuwe Team wel meevallen? Had ik wel de juiste beslissing genomen? Toch wel zenuwachtig, vol vraagtekens maar met nieuwe kracht en moed vertrok ik richting kasteel… Het Kasteel, dat eigenlijk geen kasteel is, maar een burcht, een heuse waterburcht, ligt in de zon omgeven door De Lieve, als een schiereiland in het centrum van de stad op me te wachten. Een burcht dus…en toch heeft iedereen het over Het Kasteel. De meest uiteenlopende en vaak romantische ideeën worden verkondigd over Het Kasteel, terwijl hier in werkelijkheid, vooral gefolterd en gemoord werd. Op de gruwelijkste manieren, maar daar hoef ik u geen tekeningetje bij te maken, trouwens dat deed Randal Caesar al voor me, met aan zijn zijde tekst en uitleg van Wouter Deprez, maar dat wist u als fan van Het Kasteel vast al.

Het is een heel indrukwekkende plek en vreemd genoeg biedt Het Kasteel met zijn gemiddeld zo een 1500 bezoekers per dag, mij rust. Er staat heel wat te gebeuren voor Het Kasteel de komende jaren en heel wilde verhalen doen al de ronde, maar mocht er daarom in de toekomstige verbouwingsplannen, een toch wel ruime, want we zijn met vijf, conciërgewoning voorzien worden, stel ik me onmiddellijk kandidaat. Ook al zouden er, heb ik van horen zeggen, na middernacht rusteloze zielen ronddwalen. Tja, wat wil je met zo een geschiedenis…

Tot voor kort, was ik er enkele jaren niet meer geweest, maar die ochtend in oktober, ben ik door de grote groene poort naar binnen gewandeld, als thuiskomend na een lange reis. En telkens ik ‘s ochtends richting kasteel trek, passeer ik de vroegere werkplek, wens De aanwezige Lieve Collegaatjes goedemorgen en stap dan vrolijk door, wetend dat achter de grote groen poort met het immense zware zwarte slot, mijn nieuwe uitdaging ligt. Het er in de refter altijd gezellig warm is, deels door de vloerverwarming, maar bovenal door Mijn Nieuwe Team. Het team waar ik nu een deeltje van ben, Historische Huizen Gent, Team Gravensteen schittert voor mij, voor u, voor Gent.

Als je bij ons thuis vroeger de trap afkwam, hing recht voor jou het allesziende oog van God. In een grote driehoek met gouden stralen erom en daaronder de woorden:

God ziet u, hier vloekt men niet!

Het staarde me iedere morgen aan. Een dagelijkse confrontatie, die net lang genoeg duurde, om mij die dag te motiveren braafjes en Godvruchtig te zijn. Wanneer ik het pseudoschilderij in een lang vergeten hoekje op de zolder terug tegenkom, want godvruchtige zaken gooi je niet zomaar weg, loopt er een rilling langs mijn rug. Daar heb je Hem weer en Hij staart me zonder verpinken recht aan.

Ook al snapte ik het als kind helemaal niet zo goed, want er werd bij ons thuis, potverdorie, heel veel afgevloekt en dan niet van die simpele potverdommes maar eerde in de trant van G**vermiljaardevlammendedju...en meer van dat klankrijk moois. Toch is bij tijd en wijle eens goed vloeken gezond, zo blijkt. Het lucht op, is een uitlaatklep voor je frustraties. Die redenering kan ik compleet volgen want ik ben er zelf niet vies van om eens een goeie miljaar of enkele f***k’s te lanceren... Het vloeken binnen de perken houden is echter wel aan te raden want voor ik het weet loopt hier een mini-Mie in huis rond, mijn gevloek perfect imiterend f***k f***k f***k!

En ... God, hoe zit het daar nu eigenlijk nog mee? Ik ben Hem reeds een tijdje uit het oog verloren en Hij mij, heb ik het gevoel... of toch niet want soms, … durf ik naar Hem terug grijpen. Prevel ik een paar Onze Vaders na elkaar voor het slapen gaan, als een soort mantra, die ik kan blijven herhalen en me tot rust brengt. Strange, i know…

De Dochter brengt Hem sinds kort terug in huis, nu ze zich voorbereidt op de eerste communie. Ze zingt ...

Waar is God, Wie is God? Kun je me dat vertellen? Woont Hij hier? Woont Hij daar? Kun je God ook bellen?

Het zou fijn zijn als dat kon, ik heb Hem eigenlijk heel wat te vragen... Geloven we eigenlijk nog in God? Ja? Neen? Soms? Misschien? Wat met al die mensen die dan wel in God geloven? Hebben wij ongelovigen of half-gelovigen het dan bij het juiste eind? Ik weet het niet… Soms hoop ik dat er iets meer is dan dit aardse leven, maar wat dan?

Een universele kracht die in en om ons is, misschien… want het leven is vaak zo vluchtig en triviaal, dat we behoefte hebben aan dat iets meer, maar is dat dan God?

Onlangs las ik een leuke cartoon waarin een geestelijke en een atheïst in gesprek zijn. God bestaat niet ! aldus de atheïst... God is almachtig! verdedigt de geestelijke en om zijn betoog kracht bij te zetten... Denk je nu werkelijk dat miljoenen mensen in Gods naam zouden zijn vermoord, als Hij niet echt zou bestaan?Dat zou idioot zijn, nietwaar? Dus Hij moet wel bestaan!

Het heeft een eenvoudig naar boerenwijsheid antwoord op onze grote vraag,maar toch blijft die….

Wat is God, Wie is God? Kun je me dat vertellen? Woont hij hier? Woont hij daar? Kun je God ook bellen?

Yours truly,

Zijn wij eigenlijk rijk vraagt De Dochter, zomaar uit het niets... Neen, Schat dat zijn we niet. Zijn we dan arm, klinkt het onmiddellijk… Neen, Schat dat zijn we ook niet… Wat zijn we dan, mama??? vraagt ze enigszins verveelt door mijn nietsbeduidende antwoorden… Die kleine vraagstaart weet er vaak weg mee en ik heb niet altijd het pasklare antwoord klaar.

Zijn we arm? Zijn we rijk? Niet alles is zo zwart wit, Liefje…eerder gemiddeld…

Toch zou het niet de eerste keer zijn dat de nachtrust mij ontnomen wordt, omdat ik lig te tobben over een financieel probleem, of over hoe De Kinders zich later gaan beredderen met de stijgende prijzen van … ja, kortom alles, Worrier…

Maar ik heb geleerd bovenal te roeien met de riemen die er zijn, mijn boontjes te doppen en probeer hen dat zoveel mogelijk door te geven, Warrior...

Want in het leven… …moet ge leren u plan trekken, vervolledigen ze me, goed getraind in koor, nog voor ik mijn zin kan afmaken.

Soms wordt het ook mij allemaal te veel, wil ik echt eens rijk zijn en dan vloek ik op alle zaken waar ik eigenlijk toch niks aan kan veranderen,... Dat de waterfactuur weerom stijgt bijvoorbeeld... Terwijl ik onder andere, het volledige voorbije jaar emmers gebruikt badwater in het toilet sta te kieperen om zo ons verbruik wat te drukken en daarnaast ook niet onnodig drinkwater te verkwanselen… Moet er nog iemand naar het toilet? Is een veel gehoorde kreet die dagelijks door ons huis galmt, een Pavlov-roep, die onze blaas activeert. Zodat we allemaal mooi na elkaar op een rijtje het toilet gebruiken voor de laatste doortrekt.

Zo zijn er ook tips and tricks om de elektriciteits- en gasfactuur binnen de perken te houden en tijdens de uren dat De kinders op school zitten is het sowieso elke dag Dikke truiendag…

Neen, wij zijn niet arm, en met onze complete trukendoos aan regeltjes, do’s and don’ts, halen we mooi het einde van elke maand, toch schiet er maar belachelijk weinig over…

Ook in de kleine zaken zou ik soms mezelf, op zo een dag, eens compleet willen verliezen… In de dichtstbijzijnde dagbladwinkel minstens 5 dikke en veel te dure vooraanstaande interieurtijdschriften op de toonbank gooien … In plaats van ze stiekem in de wachtzaal in mijn handtas te moffelen, of te wachten op een afgedankte editie van zes maand terug geschonken door de overburen. Des al niet te min ben ik heel blij met die afdankertjes om er mijn plak- en knipkunsten op bot te vieren, om zo mijn plakboek, dat ieder jaar een beetje dikker wordt, up te daten, klaar voor als de droom van een eigen ontworpen huis ooit uitkomt. Zou kunnen, niet?

Of om voor die ene speciale gelegenheid eens voor gelnagels te gaan, een facial-massage en complete bodyscrub, maar geen enkele gelegenheid was voor mij tot nu toe belangrijk genoeg… Gelukkig houdt Manlief van natural beauty.

Als het zo naar de feestdagen en verjaardagen loopt, ben ik een frequent bezoeker van 2dehands, ook voor ander aankopen trouwens. Fietsen voor De Kinders en verjaardagscadeautjes vinden meestal zo hun weg naar ons …Hierover voel ik mij soms schuldig, maar het lijkt hen niet echt te deren, ze vinden tot mijn grootste geluk, de retro-dingen vaak leuker dan alle nieuwe plastic crap.

Steeds wacht ik geduldig op een kortingbon, of bij onverwachte aankopen zoals een wasmachine die het plots begeeft, speur ik naar de beste deals op het internet. Eens compleet op instinct aan het shoppen slaan, zit er bij ons dus niet in. Elke aankoop wordt goed overwogen. Beheerst, wachten op te solden is een van onze beste kwaliteiten… als dan de juiste maat of kleur er niet meer is en we liever niks kopen dan wat we voor ogen hadden, ben ik blij om te kunnen zeggen: dat had ik misschien toch niet echt nodig.

En er is niet echt veel wat een mens echt nodig heeft…

Ja, ik gebruik nog de kasten en huisraad van mijn grootouders en overgrootouders, draag nog tijdloze jurken van 20 jaar terug en de Dochter heeft nog maar 1 keer een nieuwe jas gehad omdat ze die van haar Broers verder draagt. We vinden dit helemaal niet erg en geven op onze plaats ook onze kleren door aan wie er voor openstaat. Geef door wat ik niet meer nodig heb, of sta eens op de rommelmarkt, eigenlijk de weggeef markt in ons geval.

We zijn spaarzaam, of gaan voor duurzaam. Ik heb dus geen reden om te zagen, laat dat duidelijk zijn. Wij hebben echt niks tekort. Iedereen helpt thuis mee, om onze gemeenschappelijke dromen waar te maken, van naar een pretpark gaan tot een nieuwe plonsvijver in de tuin, door net dat extraatje te doen… en al die kleintjes helpen, zo hebben we samen al heel wat kunnen realiseren.

Het blijft gewoon veel, de maandelijkse kosten van een doorsnee gezin.

En terug vraag ik me af: Hoe gaan De Kinders zich later beredderen met de stijgende prijzen van …kortom alles, Worrier…

Ze gaan moeten roeien met de riemen die er zijn, hun boontjes moeten doppen, want in het leven moet ge leren u plan trekken! Ik zal ze daar zoveel mogelijk bij helpen, Warrior…

Yours truly,

Oei,oei, oei, ik weet het…

Het is geen kleine ramp, maar ik schrijf dt-fouten. Ik schrijf ze al zolang ik schrijven kan, best gênant… maar onbegonnen werk. Ik ken elke truc en ezelsbrug: verlengen, ‘t kofschip, enzovoorts en toch glippen ze er voor mijn ogen in.

Fijn, dat jullie me daar soms op wijzen. Ik begrijp dat het best vervelend kan zijn. Dan zit je helemaal in the flow en staat daar een joekel van een fout, het beste van zichzelf te geven. Weet je, de gedachtenstroom stroomt soms vlugger dan het tikken van mijn vingers. Als 14-jarige zag ik het nut van blindtikken niet in, stond ik op woensdagnamiddag liever op pointes te paraderen, dan zo een cursus te volgen in het saaie dactylo-lokaal van onze school, weliswaar tegen beter weten in. Het deed ook verdomme, veel zeer om iedere keer met je vingers tussen de toetsen van de typmachine te schieten ... dan liever knoeien met wat Tip-ex en over typen. Lang leve de pc: delete, backspace, soft touch,...

Zodra mijn woorden zwart op wit staan lees ik erover. Lees ik, wat ik wil lezen of zoals het in mijn hoofd klinkt. Dat was in de lagere school al zo en ook in de humaniora bleef het me achtervolgen. Vaak  kreeg ik SB’s terug met naast mijn puntenscore in dikke rode letters min zoveel voor -dt en dat kon behoorlijk wat zijn. 

Van Daele, min drie op tien! klonk het lang geleden uit de mond van mijn leerkracht, en thuis laten tekenen alstublieft! Blijkbaar was ik er in geslaagd een dictee af te leveren waarbij mijn score onder de nul geteld moest worden. Min 3, alsjeblieft! Om door de grond te gaan, tussen alle banken door naar vooraan in de klas slenteren, hoofd omlaag en bloedrood uit schaamte, om daar onder de afkeurende blik van je leerkracht, je SB terug in ontvangst te mogen nemen. Om vier uur met een klein hartje naar huis,… Gelukkig was daar wiskunde belangrijker, want taal daar groei je wel in, zo bleek.

De Kinders hebben er ook last van. Goe bezig, zou ik nu tegen hen zeggen, mochten ze met dergelijke score naar huis komen, om met een vleugje humor hun negatieve ervaring van de baan te schuiven. Daarna weliswaar benadrukkend: maar echt niet om fier om te zijn! Volgende keer beter.

Gelukkig hebben ze heel geduldige leerkrachten, die het hen terug keer op keer uitleggen, maar het gaat traag en moeizaam. Misschien dat zoiets erfelijk is? Ik had ze liever wel een van mijn andere kwaliteiten meegegeven, tant pis!

Los daarvan heeft  het schrijven van dt- en ander fouten me nooit tegen gehouden te schrijven, maar foutloos, neen, ik vrees dat dat er niet in zit. We doen ons best, en je mag het laten weten als je er eentje ontdekt, maar wel een beetje discreet, hé.

Ik ken alvast heel vlot mijn tafels tot en met dertien! Da’s ook wel iets om fier op te zijn, niet?

 Yours truly,

 MissMamaMie

Manlief wordt 40 en dat zal hij geweten hebben. Hij wil geen feest, dus organiseren we geen feest.

Voor mij lag dat compleet anders, ik kon die mijlpaal niet zomaar voorbij laten gaan, ik wou natuurlijk wel een feest en wat voor één… Als ik naar de foto's kijk geniet ik nog na... zalig! Ik vind dan ook dat ik Manlief zijn verjaardag niet zo maar voorbij kan laten gaan feest of geen feest, dus bel ik naar De Maten...

Het 40 worden lijkt me veel minder beangstigend dan het 30 worden.De grote MOET, is eraf. Sociale druk vermindert beetje bij beetje, want in principe moet het tegen je 40 nu allemaal al geregeld zijn: het huis met tuin, de job van je leven en een aantal kinderen,… Dit alles om je de sociale status te geven die vooral de buitenwereld van jou verlangt,… In ons geval is het helemaal niet zo, op De Kinders na dan. Daar hebben we ons beste voor gedaan om een drie-sterrenstatus te bereiken. Voor de rest zijn we nog steeds zoekende, maar weten ondertussen wel al precies wat we niet willen of niet meer willen,…

Ook voel ik me, letterlijk, veel beter in mijn vel, nu ik de 40 net voorbij ben. De magere bonenstaak is een beetje aangedikt en het doet deugd in de spiegel te kunnen kijken en daar iemand te zien die er best mag zijn in plaats van de kleerhanger die ik jaren lang was.

My size 34-days are over... mama's growing hips and tits now! Finaly! Feeling so blessed with my body!

Juich ik, omdat ik onlangs mocht constateren, toen mijn internetpakje arriveerde, dat de mooie jurk gewoon bleef steken boven mijn ronde billen. Jammer voor de jurk, maar goed voor mij. Het is heerlijk om binnen de standaarddamesmaten te vallen. Hoewel ik ook nog in de kindercollectie blijf rondsnuffelen.

En dan is de dag van het feest daar...

De Kinders gaan na de scouts bij vrienden logeren, zodat we straks samen iets lekker kunnen gaan eten, lieg ik, tegen beter weten in.

Om 15u, zoals in het geheim werd doorgegeven, gaat de bel. A long lost friend...dat komt goed uit, met het juiste excuus... Na enkele minuten kletsen die twee er op los alsof ze elkaar nog gisteren zagen.

15u30 opnieuw de bel,... ja, ik moest nog u gerief terugbrengen... Goe gedaan gasten, knipoog ik.

Manlief heeft nog steeds niets door...maar dan bij bel drie begint hij het verdacht te vinden. Nu is de kop eraf... Nog een paar belgeluiden later, stapt hij de keuken in... Heb jij? Ja, natuurlijk, knik ik, en gaan we dan niet meer eten? Neen...andere keer. Lichte ontgoocheling, verschijnt op zijn gezicht. Maar met de croques monsieurs, hotdogs en de nodige duiveltjes, die ik als culinair wonder uit mijn keuken tover, wordt het een gezellige boel. Een va et vien, van Maten van toen en nu.

Hij straalt zoals dat hoort bij het begin van een nieuw decennium. Voor zijn halve eeuw, dat weet ik nu al, wil hij waarschijnlijk GEEN feest.

Yours truly

Merelbeke, het dorp waar ik ben opgegroeid, als jong volwassene ben ontgroeit, nog vaak met een dubbel gevoel van thuiskomen en wegwillen, heen ga, biedt me dit jaar mijn eerste dilemma, vandaar dit nogal donkere schrijven. Ik beloof de rest van het jaar vrolijkere noten te brengen, maar dit moet me toch even van het hart.

Sporadisch, kom ik er nog, in Merelbeke, en op die zeldzame gelegenheden, zal ik het nooit laten een bezoekje te brengen aan het kerkhof.Zo ook nu deze voorbije Kerst. Ik heb er vaak rond gedoold,op het kerkhof, uren gezeten, toen de wereld terug eens op mijn schouders rustte, geluisterd naar de stilte, het ruisen van de bomen. Op mijn plekje, helemaal achteraan, waar het kerkhof overgaat in het bos. Bij goed weer neerzittend bovenop het graf van Pepe Cock en later ook Meme Cock, luidop pratend tegen hen, pratend tot niemand of iemand, afhankelijk van mijn wisselend standpunt in welk geloof dan ook.

Zo zag ik daar, op het kerkhof, door de jaren heen het graf van mijn overgrootouders verdwijnen. Elk spoor van het korte bestaan van mijn nooit gekende nicht en neef uitgewist worden. Plekken op het kerkhof waar ik als kind met Meme en Pepe Cock blindelings naar toeliep om bloemen te leggen of eens goed met bleekwater de zerk te schuren, zodat hij er mooi en verzorgd bij lag voor Merelbeke kermis…

Het bleef altijd een klein bevreemdend avontuur.

Daar, bij het grote zwarte hek, liet Pepe Cock steeds mijn kleine hand los. Hier, zei hij, scheiden ze elkeen van degene die hij liefheeft. Na zijn dood hield deze traditie stand en telkens Meme Cock, zijn woorden herhaalde, pakte ik haar nog steviger bij de arm. Nu alleen zij en ik er nog waren, kon dat scheiden nog wel even wachten...

Er prijkt een verweerd houten paaltje met een miezerig houten plakaatje op hun graf, een lichtgeel blaadje met daarover een stukje vastgeniet plastiek… Het gemeentebestuur is verplicht de vervaldatum van de concessie minstens een jaar voor vervaldatum aan te kondigen bij het graf. Wenst u deze concessie voor te zetten of stop te zetten? Neem voor vervaldatum contact op…en zo verder…

vervaldatum 31 oktober 2019.

Op nieuwsjaardag leg ik de vraag voor aan de familie. Deze besluit unaniem dat ik de knoop maar moet doorhakken. Enkel mijn Moetie, voor wie dit moeilijker begint te worden, en ik bezoeken het graf nog en als je het niet meer kan verzorgen, dan is stopzetten misschien een betere optie, vind ze… Ergens hebben ze wel een punt, misschien is het inderdaad fijner om bloemen op tafel te zetten en de lieve Doden te herdenken met een mooie foto op de schoorsteenmantel…maar het wringt hier van binnen...

Op de eerste werkdag van het nieuwe jaar neem ik het initiatief mezelf te confronteren met de mogelijkheden en telefoneer naar de dienst bevolking en burgerlijke stand …

Een heel vriendelijke dame informeert me met twee mogelijke opties.

Optie een: u betaald een concessie van 150 euro en het graf is terug goed voor vijf jaar. Hierna dient de concessie vernieuwd te worden voor de volgende vijf jaar, dan de volgende vijf jaar en zo verder. Optie twee: het graf wordt opgeruimd. Wat houdt dat juist in, opgeruimd, wil ik als eeuwige vraagstaart weten… Een vrije nuchtere uitleg volgt… In eerste instantie zal de zerk verwijderd worden, indien u dit wenst, kan u wel delen van deze zerk zoals een kruis, naamplaatje,...,behouden en achteraf afhalen bij de grafdelver. Hiervoor dient een passend attest ingevuld te worden. In tweede instantie wordt later een volledig sectie gezuiverd van alle restanten.

Alle restanten, staat nu synoniem voor wat ooit mijn grootouders waren… Kan ik ook aanspraak maken op die restanten? Wat gebeurt daar mee? vraag ik verder… Neen, de restanten van een volledig sectie worden meestal in een grote put gedumpt ergens op het kerkhof of in het andere geval in massa naar het crematorium gebracht…

Ik zal er over nadenken, zeg ik en neem met die woorden afscheid van de dienst bevolking en burgerlijke zaken.

Heeft het zin de concessie te vernieuwen, om iedere vijf jaar voor het zelfde dilemma te staan? Tot ik de vraag niet meer beantwoorden kan en mijn grootouders alsnog in een anonieme put belanden. De hele zaak ligt zwaarder op mijn maag dan de vele nieuwjaarsdiners, die de voorbije dagen plaatsvonden….

En toch zal ik een beslissing moeten nemen. Noch optie een, noch optie twee lijken me op dit ogenblik de optie, want uiteindelijke leiden ze tot hetzelfde onrespectvolle resultaat.

Even bekruipt de morbide gedachte me, mij de grafdelver tot vriend te maken, zo hun beider schedels te bekomen en deze te koesteren, want hierin huisde toch hun volledige zijn. Maar nuchter besef ik, dat loslaten van het nog eventueel in de aarde aanwezige tastbare bewijs van hun bestaan, mijn enige redding is. Dat Meme en Pepe Cock er altijd zullen zijn voor mij. Hoe hun herinnering blijvende troost biedt voor het gemis. De Kinders hen kennen van de foto’s en mijn verhalen. En het zelfs soms gebeurt dat ik kleine typische trekken van Meme en Pepe Cock in De Kinders herken, zodat ik terug precies een beetje bij hen ben.

Nog een keer wil ik naar het kerkhof gaan om afscheid te nemen, Nog een keer op een zonnige dag, Nog een keer met De Kinders en dan nog eventjes alleen, nog eventjes dag zeggen om dan zachtjes te herhalen: hier scheiden ze elkeen.

Yours truly,