1000 vragen aan jezelf #64

Wat staat er open als je je browser ‘s morgens opent?

Dat hangt ervan af welke van mijn browsers ik het eerst open die dag. Soms is het een overzicht van mijn meest bezochte websites van de dag voordien, soms een overzicht van de taken die me te doen staan die dag. Meestal is het echter de zoekmachine ‘DuckDuckGo‘.

vul aan: geluk kan je niet kopen maar wel …

Geluk kan je niet kopen, maar wel…

Cursus gedichten verbeteren #81

Welkom terug bij de legendarische cursus die maar niet ophoudt. Vandaag bespreken we een cryptische draak. Hef uw zwaard! We gaan deze draak verslaan!

Poëzie is gepekelde erkenning Macht die taal eist

het maakt niet uit of we oppervlakkig of diep zinnig aan de wereld lijden

zolang we onze ideeën verkerkeren, kijk

ik ken dus vele supermarkten en ik weet waar alles staat

laat poëzie – niet…

Omdat ik voelde teveel in herhaling te vallen, heb ik enkele maanden geleden mijn eigen traditie, een maandagcolumn te schrijven, aan de wilgen gehangen. Onder de invloed van een hete zon en zomerse loomheid keerde iets van mijn oorspronkelijke enthousiasme voor het delen van mijn wederwaardigheden terug, al besef ik dat ook dit zelfreferentiële epistel een klein publiek beschoren zal zijn.

Maar…

Zijn wij eigenlijk rijk vraagt De Dochter, zomaar uit het niets... Neen, Schat dat zijn we niet. Zijn we dan arm, klinkt het onmiddellijk… Neen, Schat dat zijn we ook niet… Wat zijn we dan, mama??? vraagt ze enigszins verveelt door mijn nietsbeduidende antwoorden… Die kleine vraagstaart weet er vaak weg mee en ik heb niet altijd het pasklare antwoord klaar.

Zijn we arm? Zijn we rijk? Niet alles is zo zwart wit, Liefje…eerder gemiddeld…

Toch zou het niet de eerste keer zijn dat de nachtrust mij ontnomen wordt, omdat ik lig te tobben over een financieel probleem, of over hoe De Kinders zich later gaan beredderen met de stijgende prijzen van … ja, kortom alles, Worrier…

Maar ik heb geleerd bovenal te roeien met de riemen die er zijn, mijn boontjes te doppen en probeer hen dat zoveel mogelijk door te geven, Warrior...

Want in het leven… …moet ge leren u plan trekken, vervolledigen ze me, goed getraind in koor, nog voor ik mijn zin kan afmaken.

Soms wordt het ook mij allemaal te veel, wil ik echt eens rijk zijn en dan vloek ik op alle zaken waar ik eigenlijk toch niks aan kan veranderen,... Dat de waterfactuur weerom stijgt bijvoorbeeld... Terwijl ik onder andere, het volledige voorbije jaar emmers gebruikt badwater in het toilet sta te kieperen om zo ons verbruik wat te drukken en daarnaast ook niet onnodig drinkwater te verkwanselen… Moet er nog iemand naar het toilet? Is een veel gehoorde kreet die dagelijks door ons huis galmt, een Pavlov-roep, die onze blaas activeert. Zodat we allemaal mooi na elkaar op een rijtje het toilet gebruiken voor de laatste doortrekt.

Zo zijn er ook tips and tricks om de elektriciteits- en gasfactuur binnen de perken te houden en tijdens de uren dat De kinders op school zitten is het sowieso elke dag Dikke truiendag…

Neen, wij zijn niet arm, en met onze complete trukendoos aan regeltjes, do’s and don’ts, halen we mooi het einde van elke maand, toch schiet er maar belachelijk weinig over…

Ook in de kleine zaken zou ik soms mezelf, op zo een dag, eens compleet willen verliezen… In de dichtstbijzijnde dagbladwinkel minstens 5 dikke en veel te dure vooraanstaande interieurtijdschriften op de toonbank gooien … In plaats van ze stiekem in de wachtzaal in mijn handtas te moffelen, of te wachten op een afgedankte editie van zes maand terug geschonken door de overburen. Des al niet te min ben ik heel blij met die afdankertjes om er mijn plak- en knipkunsten op bot te vieren, om zo mijn plakboek, dat ieder jaar een beetje dikker wordt, up te daten, klaar voor als de droom van een eigen ontworpen huis ooit uitkomt. Zou kunnen, niet?

Of om voor die ene speciale gelegenheid eens voor gelnagels te gaan, een facial-massage en complete bodyscrub, maar geen enkele gelegenheid was voor mij tot nu toe belangrijk genoeg… Gelukkig houdt Manlief van natural beauty.

Als het zo naar de feestdagen en verjaardagen loopt, ben ik een frequent bezoeker van 2dehands, ook voor ander aankopen trouwens. Fietsen voor De Kinders en verjaardagscadeautjes vinden meestal zo hun weg naar ons …Hierover voel ik mij soms schuldig, maar het lijkt hen niet echt te deren, ze vinden tot mijn grootste geluk, de retro-dingen vaak leuker dan alle nieuwe plastic crap.

Steeds wacht ik geduldig op een kortingbon, of bij onverwachte aankopen zoals een wasmachine die het plots begeeft, speur ik naar de beste deals op het internet. Eens compleet op instinct aan het shoppen slaan, zit er bij ons dus niet in. Elke aankoop wordt goed overwogen. Beheerst, wachten op te solden is een van onze beste kwaliteiten… als dan de juiste maat of kleur er niet meer is en we liever niks kopen dan wat we voor ogen hadden, ben ik blij om te kunnen zeggen: dat had ik misschien toch niet echt nodig.

En er is niet echt veel wat een mens echt nodig heeft…

Ja, ik gebruik nog de kasten en huisraad van mijn grootouders en overgrootouders, draag nog tijdloze jurken van 20 jaar terug en de Dochter heeft nog maar 1 keer een nieuwe jas gehad omdat ze die van haar Broers verder draagt. We vinden dit helemaal niet erg en geven op onze plaats ook onze kleren door aan wie er voor openstaat. Geef door wat ik niet meer nodig heb, of sta eens op de rommelmarkt, eigenlijk de weggeef markt in ons geval.

We zijn spaarzaam, of gaan voor duurzaam. Ik heb dus geen reden om te zagen, laat dat duidelijk zijn. Wij hebben echt niks tekort. Iedereen helpt thuis mee, om onze gemeenschappelijke dromen waar te maken, van naar een pretpark gaan tot een nieuwe plonsvijver in de tuin, door net dat extraatje te doen… en al die kleintjes helpen, zo hebben we samen al heel wat kunnen realiseren.

Het blijft gewoon veel, de maandelijkse kosten van een doorsnee gezin.

En terug vraag ik me af: Hoe gaan De Kinders zich later beredderen met de stijgende prijzen van …kortom alles, Worrier…

Ze gaan moeten roeien met de riemen die er zijn, hun boontjes moeten doppen, want in het leven moet ge leren u plan trekken! Ik zal ze daar zoveel mogelijk bij helpen, Warrior…

Yours truly,

Een van de gevleugelde uitspraken van wijlen mijn moeder was “het rottend ooft wordt mij in de schoot geworpen”. Wanneer er in mijn ouderlijk huis fruit over was werd dit altijd opgegeten, en belandde op mijn moeders bord, die het schoorvoetend verorberde. Ik ben dankbaar zo grondig geconditioneerd hebben om nooit eten weg te gooien. Hier in Zuid-Korea gooit men ook geen eten weg, tenminste niet…

Een zwerende bek, ja lieve mensen het wordt oud nieuws, heeft me sinds meer dan een halfjaar niet kunnen verhinderen om iedere maandag een stuk te schrijven. Terugkijkend was het resultaat vaak tam en saai en als zodanig een welkome bevestiging van mijn ongeëvenaarde minderwaardigheidscomplex. De schrijverij van dit soort stukjes moet bloeden op papier zijn, zonder voorbedachte rade. Ik staar…