...speelt Wie ben ik?
Goeiemorgen met Mie, neem ik de telefoon op. Met wie? Klinkt het verbaast aan de andere kant. Met Mie, Mieke, zeg ik lichtjes geïrriteerd… Ah, oké, ik was eventjes in de war, klinkt het opgelucht... Beste Mieke, mevrouw Van Daele … en zo kabbelt het gesprek, kort maar gestadig verder…
Mie ben ik. Mie is de naam die ik mezelf gegeven heb, een afkorting van mijn originele naam Mieke, Mieke Rita om volledig te zijn, maar deze gebruik ik al jaren niet meer. En ja, dat schept soms wat verwarring… Maar voor mij ook onmiddellijk duidelijkheid. Enkel officiële instanties spreken me nog aan met Mieke, personen die me niet persoonlijke kennen, enkele familieleden of bekenden uit een long lost past. Nu, ik reageer nog steeds op beide… Soms denk ik er over, Mie, officieel te maken, die -ke te laten verwijderen. Dit kan in Gent zonder probleem en is gratis, maar om eerlijk te zijn, ik zie er tegenop om alle papierwerk aan te passen, identiteitskaart, rijbewijs, emailadres van het werk, geboorteaktes en zo verder. U weet hoe dat gaat een nieuwe identiteitskaart: dan zit je in het fotohokje om een min of meer presentabele foto te maken en mag je na drie snelle kliks en dertig seconden beslissen of je de foto wil met scheef bakkes, de licht scheelkijkende of scheef bakkes én licht scheelkijkende samen, dus why bother… En daarbij, eigenlijk stoort, de niet uitgesproken -ke, niet zo.
Een naam, ik hecht daar veel belang aan. Ik weet dat mijn moeder, Mieke, koos uit dankbaarheid voor de Heilige Maagd Maria en de Heilige Rita, maar zelf heb ik daar op dit moment in mijn leven weinig boodschap aan. Toch geef ik toe, dat als ik troost zoek, ik het niet zal nalaten bij één van beide Dames een kaarsje te laten branden…
De betekenis, die ik mijn nieuwe naam heb toegekend, is dan ook perfect. Me, ik, in het Engels geeft mij het gevoel dat ik er mag zijn. Mie/Me gaat over mij . Ik hoef me niet altijd zo nietig te maken, zachtjes te schreeuwen hier ben ik, hoor mij, zie mij, aanvaard mij,… ondertussen heb ik die klik bijna gemaakt. En geniet ervan als dat af en toe eens bevestigd wordt met een schouderklopje, een glimlach,…want de twijfel van het mogen zijn blijft nog steeds groot. Fieuw, wie me al een tijdje volgt zal wel kunnen volgen en weet dat ik een eeuwige twijfelaar ben als het op mezelf aankomt. Het is dan ook common knowledge dat de echte Mie het soms een stukje moeilijker heeft dan de sociale- media-Mie en deze wil ook soms gehoord worden.
U kan zich ondertussen dus voorstellen dat de zoektocht naar de namen van De Kinders een kleine queeste werd.De naam zou liefst al aan de volgende drie criteria voldoen: niet veel voorkomend, check! Vergezeld van een mooie achterliggende geschiedenis, check! Makkelijk prononcieerbar in verschillende talen, check!
Gelukkig, net zoals bij zoveel andere dingen komt de juiste ingeving, op het juiste moment, je kant uit als je er voor openstaat. Zo was er nog geen naam voor De Oudste tot een maand voor zijn geboorte. Nu dat is gelogen… Ik koos Rufus maar Manlief dacht daarbij eerder aan een zwarte labrador… En zodra je de verkeerde connectie met iets of iemand anders hebt gelegd is de naam naar de teut… Het werd Castor, naar Castor en Pollux, zie Wikipedia. Later noemden onze buren hun donkerbruine labrador, laat me raden… Castor, echt waar! Castor Henri Richard Wittouck, naar de grootvaders aan vaderszijde… check, check, check!
Krullebollekind mocht nog langer wachten, bijna werd hij geboren zonder naam… Gelukkig dat loodgieters niet enkel in blauwe overals komen werken, maar soms prachtigeoranje truien van Corto Maltese dragen, voor ze je badkamer binnenstebuiten keren. Corto Maltese, de man die geboren werd zonder levenslijn in zijn handpalm en deze er zelf met een mes inkerfde, want je eigen wandel bepaal je volledig zelf… Wel, we hebben het al geweten, hij bepaald inderdaad zijn eigen wandel zelf… Corto Jozef Remi, naar de grootvaders aan moederszijde, check, check, check!
Van zodra het duidelijk werd dat De Dochter eraan kwam was er geen moment twijfel. Dit is Lupe, al jaren leefde ze in mijn hoofd en nu ook in mijn buik. De naam kwam naar me toe in het zesde middelbaar, naar de hoofdrolspeelster in het toneelstuk “Wanneer worden de bloemen geboeid" Over de Argentijnes Dwaze Moeders die opheldering vroegen voor hun door de dictatuur verdwenen zonen.Ik werd onmiddellijk verliefd op de klank en de daarbij horende geladenheid. Net zoals haar broers, de namen van hun overgrootvader kregen, krijgt De Dochter alle namen van haar overgrootmoeders mee, sterke vrouwen die ons nauw aan het hart liggen, Lupe Pilar-Marie Angéle Elisabeth Luz.Dit laatse Luz, Spaans voor licht, sluit het rijtje netjes af.
So what’s in a name? Heel veel!
Ik hoop dat De Kinders gelukkig zijn met hun namen en ze die later niet laten veranderen naar Mario (Bross), Mac (Gyver) en Suiker (Fee), wat ze nu heel graag zouden willen… Maar ach, dat ze zien we dan wel weer en als ze een beetje op hun moeder lijken zien ze waarschijnlijk het papierwerk niet zitten…Gelukkig maar.
Yours truly,
MissMamaMie
