...doet een d-t-je.
Oei,oei, oei, ik weet het…
Het is geen kleine ramp, maar ik schrijf dt-fouten. Ik schrijf ze al zolang ik schrijven kan, best gênant… maar onbegonnen werk. Ik ken elke truc en ezelsbrug: verlengen, ‘t kofschip, enzovoorts en toch glippen ze er voor mijn ogen in.
Fijn, dat jullie me daar soms op wijzen. Ik begrijp dat het best vervelend kan zijn. Dan zit je helemaal in the flow en staat daar een joekel van een fout, het beste van zichzelf te geven. Weet je, de gedachtenstroom stroomt soms vlugger dan het tikken van mijn vingers. Als 14-jarige zag ik het nut van blindtikken niet in, stond ik op woensdagnamiddag liever op pointes te paraderen, dan zo een cursus te volgen in het saaie dactylo-lokaal van onze school, weliswaar tegen beter weten in. Het deed ook verdomme, veel zeer om iedere keer met je vingers tussen de toetsen van de typmachine te schieten ... dan liever knoeien met wat Tip-ex en over typen. Lang leve de pc: delete, backspace, soft touch,...
Zodra mijn woorden zwart op wit staan lees ik erover. Lees ik, wat ik wil lezen of zoals het in mijn hoofd klinkt. Dat was in de lagere school al zo en ook in de humaniora bleef het me achtervolgen. Vaak kreeg ik SB’s terug met naast mijn puntenscore in dikke rode letters min zoveel voor -dt en dat kon behoorlijk wat zijn.
Van Daele, min drie op tien! klonk het lang geleden uit de mond van mijn leerkracht, en thuis laten tekenen alstublieft! Blijkbaar was ik er in geslaagd een dictee af te leveren waarbij mijn score onder de nul geteld moest worden. Min 3, alsjeblieft! Om door de grond te gaan, tussen alle banken door naar vooraan in de klas slenteren, hoofd omlaag en bloedrood uit schaamte, om daar onder de afkeurende blik van je leerkracht, je SB terug in ontvangst te mogen nemen. Om vier uur met een klein hartje naar huis,… Gelukkig was daar wiskunde belangrijker, want taal daar groei je wel in, zo bleek.
De Kinders hebben er ook last van. Goe bezig, zou ik nu tegen hen zeggen, mochten ze met dergelijke score naar huis komen, om met een vleugje humor hun negatieve ervaring van de baan te schuiven. Daarna weliswaar benadrukkend: maar echt niet om fier om te zijn! Volgende keer beter.
Gelukkig hebben ze heel geduldige leerkrachten, die het hen terug keer op keer uitleggen, maar het gaat traag en moeizaam. Misschien dat zoiets erfelijk is? Ik had ze liever wel een van mijn andere kwaliteiten meegegeven, tant pis!
Los daarvan heeft het schrijven van dt- en ander fouten me nooit tegen gehouden te schrijven, maar foutloos, neen, ik vrees dat dat er niet in zit. We doen ons best, en je mag het laten weten als je er eentje ontdekt, maar wel een beetje discreet, hé.
Ik ken alvast heel vlot mijn tafels tot en met dertien! Da’s ook wel iets om fier op te zijn, niet?
Yours truly,
MissMamaMie
