#moederschap

Een blog beginnen, zoals zo velen, zou dat überhaupt iets voor mij zijn? Ik vroeg het me af, niet dat ik de wereld zoveel te bieden heb…fin, ik zou het dus maar eens gaan proberen… Kan uiteindelijk alleen maar op mijn bek gaan, dacht ik zo en dat heeft me vroeger nooit tegengehouden, integendeel…

Hoe zou ik er aan beginnen, aangezien ik tot de bijna uitgestorven generatie van computeranalfabeten behoor… Waarom? Waarover? En wat? Gewoon voor mezelf en over mezelf, als iemand het leest zoveel te leuker maar om eerlijk te zijn, in mijn geval, misschien wel doeltreffender dan therapie…

Dat was altijd de reden waarom ik vroeger schreef, een gebroken hart, een diep geheim, een moeilijke fase,…en nu? Precies,…om juist dezelfde redenen.

Op een gezellig gezinsavondje gooi  ik het idee aan tafel in de groep, want met een nageslacht van drie man sterk mag je gerust als spreken over een kleine groep. Mijn oudste, in de fase dat alle schermen goden zijn, antwoord fier: Mama ik zal je wel helpen om dat op te starten, want eigenlijk, geef nu toe, je bent toch wel hopeloos ouderwets. Daar heeft hij tegelijkertijd een mooi punt gemaakt, een lichtgevoelige snaar geraakt en overschot van gelijk. Ik geef het niet altijd graag toe maar ik ken niks van de technologieën van tegenwoordig. Tablets, smartphones, iPhone, iPod/pad, i-whatever het zegt me allemaal niets…maar hoort wel bij het dagelijkse leven.

Bijvoorbeeld, mijn Nokia 3310 heeft het nog maar recentelijk (lees een jaar geleden) begeven en ik pruts nog steeds met dat nieuwe ding…bellen, sms’en, een foto nemen en daar stopt het ook. Ik houd ervan te genieten van het moment en hoef niet alles te documenteren met zelfgemaakte filmpjes en een arsenaal aan foto’s waar geen haan naar kraait, (maar durf wel een maand later lopen zaniken dat er toch verdomd weinig foto’s zijn van de jaar voor het familiealbum...)

Gelukkig ben ik, al ettelijke jaren, van mijn niet te lezen handschrift- heb ooit van de leerkracht mijn volledige schoolagenda mogen overpennen want: juffrouw , dit is toch echt buitensporig en niet meer haalbaar -, geëvolueerd naar het gebruik van een pc om mijn hersensspinsels neer te schrijven.  Wat een mooie vooruitgang maar daar stopt het dan ook weer. De pc is voor mij de veredelde typemachine…mis enkel het belletje op het einde van mijn regel nog. Iemand die weet of ik daar toevallig een app kan voor downloaden???Waarschijnlijk…

En toch vraag ik me soms af: waarom wordt alles zo complex en moet het steeds sneller en sneller...Hebben we dan nog steeds niet door dat de race tegen de tijd niet te winnen is?? Dat het niet lukt om gisteren al gedaan te krijgen wat morgen nog moet gebeuren. Dat onophoudelijke achterna gehol is toch compleet absurd.

Ikzelf, ook al beweren anderen van niet, vind dat ik zo immens kan genieten van tijd of de tijd. Tijd nemen…tijd maken…dingen uit de tijd herbeleven in gedachten…Het  voelt soms alsof  ik in een tijdscapsule ben gestapt die naar de toekomst is geschoten...de nabije toekomst. Alsof ik 10 jaar in een coma heb vertoeft en nu terug in de wereld wordt gedropt. Zoals de dochter het ziet, ben ik toch al oud met mijn 40 lentes en is het misschien  niet abnormaal dat ik niet mee ben met de wereld en oma, ja alsjeblieft zeg, die is stokoud… Mijn al even oude leeftijdsgenoten blijken mee te zijn met hun tijd maar ik, ik blijf hopeloos achter…soms bewonder ik ze daarvoor, terwijl ze me met hun grote ogen aanstaren…maar Mie toch…

Neen, het spijt me, het is sterker dan mezelf. Ik herinner mij liever de dagen dat we bij buurvrouw Lydie gingen telefoneren en dat 20 frank in het potje evenveel betekende als een volledig zakje snoep in het winkeltje bij Arlette en Eddy. Dat mijn wereldje klein en bekrompen was en ik ‘s avonds om de nummerplaat van het lief van de dochter van de buurvrouw moest lachen: ”BUK“.

Twintig  frank in het potje, het is helemaal nog niet zolang geleden… Wanneer werd de euro ingevoerd? Behoor ik tot de laatsten, die euro’s nog omrekent naar franken? Belgische franken met  Belgische helden zoals Ensor, Sax, Magritte , Permeke en als je heel veel geluk had kreeg je voor Nieuwjaar al eens een Victor Horta toegestopt! Wie zou daar nu op staan? Like Mike en Dimitri Vegas, Bazart en Stromae?

Fin, als u dit leest op u tablet, ipad, iphone of whaterver, ben ik vandaag een klein beetje moderner geworden, een beetje geëvolueerd, maar er is nog een heel lange weg te gaan of ik die volledig wil bewandelen dat zien we nog wel want ik hou van tijd….de hopeloos ouderwetse maar in mijn beleving o zo mooie zorgeloze tijd…

 Yours truly,

Op school ben je echt een karakter, de leraar zweert, je bent een sieraad.Maar bij de voordeur breek de meter, alles stoort en de sfeer wordt kwaad.Die paardenbloem was wild gepluktbeveiligd tussen de tassen en de stress.Nu mist er één blaadje en je bent gespannen,dit is verschrikkelijk , niks minder dan dat.Je kijkt niet zomaar naar de verf, “Je moet kijken met je hart, mam.”Terwijl je om half…

De documentaire “Mama, mag ik naar huis toe?” is een film die nog lang op je netvlies blijft staan. Niet omdat hij schokkend is in beelden, maar omdat de stemmen die je hoort – die van zes moeders – recht uit een rauwe werkelijkheid komen waarin liefde, verlies en oordeel pijnlijk met elkaar botsen.​ Moederschap zonder je kind thuis Hoe voelt het om moeder te zijn, maar je kind niet zelf te…

De trein ademde angst,maar de zee koelde haar wangenalsof iemand zacht zei: je leeft nog.Ze liep naar huis, beladenmet woorden die meer wogendan een mens dragen kan.’s Nachts hield het lampje wacht,een waker in een kamer vol schaduwen.In dromen brak een vulkaan open:lava, als stroop door een wond,en stemmen die riependat ze moest vluchten.Zelfs de katten kozenvoor het donker in de tuin.Het…

On vous croit De film On vous croit grijpt je vanaf de eerste scène bij de keel, met een intensiteit die alleen voelbaar is wanneer het leven zelf op het spel staat. Het is een meeslepend rechtbankdrama waarin iedere blik, ieder woord én elke stilte geladen is met de wanhoop en wilskracht van een moeder, Alice, die niets minder nastreeft dan het veiligstellen van het bestaan van haar kinderen.…

Field research - Centraal museum Utrecht Moederschap, iets dat speelt in mijn kunst praktijk sinds mijn afstudeer jaar Illustratie in 2023/2024. Naast de rol die 'moeder' in neemt in mijn leven, als dochter en als vrouw, is het ook een rol van verzorgen, tijdens de lessen in jaar 3 kwam er veel naar boven hoe een docent ook een soort figuur is in de opvoeding van de leerlingen. Een muur vol berichten naar de moeder in je leven Emotioneel en rouw, na een aantal briefjes gelezen te hebben schreef ik er ook eentje. Iets dat iedereen gemeen heeft, het fenomeen moeder. Of je nou wel of geen moeder had, hebt, mist, of alleen iemand die de rol nam in je leven. Je kan er zelf een zijn, met een kind, moeder voelen over iemand of een furbaby hebben. Deze muur is voor iedereen maar ook zo anders voor iedereen. Dit is juist de aantrekkingskracht en wat het samen brengt. - Ik stond daar en vroeg mij af, hoe kan je dit gebruiken in de klas of tijdens een workshop? Sijben Rosa - A little bit like the soul 'De video roept het begrip 'bemoederen' op, dat voorbij gender en biologische connectie verwijst naar interactie met en beschermen van en liefde voor nieuw leven. Juist door een object centraal te stellen betrekt Rosa ook het niet-menselijke leven en zelfs levenloze materialen in onze vraagstukken over zorg.' - Whimsical living is iets waar ik naar streef in mijn dagelijkse leven en als kunstenaar. Genieten van 'the other', dingen die niet meteen als normaal gezien worden en op een zachte en liefelijke manier door het leven gaan. Dit werk spreek mij onder anderen hierdoor aan. - Shintoisme is iets dat mij aanspreek, in dit werk krijgt de manier van bemoederen een nieuwe laag door het gebruik van een object. De zorg die hierbij komt kijken staat gelijk aan de zorg van een mens. Dit is interessant om te zien in een tijd waarin we massaproduceren en constant nieuwe dingen kopen.

Op Linkedin maak ik contact met Monique Buitelaar. Monique is de moeder van Jessica. Na het overlijden van Jessica schrijft Monique het boek ‘De ogen van Jessica’. Mijn kleindochter wil graag mijn slimste kleindochter zijn. Zij heeft mij uitgekozen als haar kleindochter. Een opa heeft het makkelijk. Veel levenservaring en weinig verplichtingen. Hoe is dat voor een jonge moeder? Optimistisch en…