...heeft een ongewoon nieuwjaarsdilemma.
Merelbeke, het dorp waar ik ben opgegroeid, als jong volwassene ben ontgroeit, nog vaak met een dubbel gevoel van thuiskomen en wegwillen, heen ga, biedt me dit jaar mijn eerste dilemma, vandaar dit nogal donkere schrijven. Ik beloof de rest van het jaar vrolijkere noten te brengen, maar dit moet me toch even van het hart.
Sporadisch, kom ik er nog, in Merelbeke, en op die zeldzame gelegenheden, zal ik het nooit laten een bezoekje te brengen aan het kerkhof.Zo ook nu deze voorbije Kerst. Ik heb er vaak rond gedoold,op het kerkhof, uren gezeten, toen de wereld terug eens op mijn schouders rustte, geluisterd naar de stilte, het ruisen van de bomen. Op mijn plekje, helemaal achteraan, waar het kerkhof overgaat in het bos. Bij goed weer neerzittend bovenop het graf van Pepe Cock en later ook Meme Cock, luidop pratend tegen hen, pratend tot niemand of iemand, afhankelijk van mijn wisselend standpunt in welk geloof dan ook.
Zo zag ik daar, op het kerkhof, door de jaren heen het graf van mijn overgrootouders verdwijnen. Elk spoor van het korte bestaan van mijn nooit gekende nicht en neef uitgewist worden. Plekken op het kerkhof waar ik als kind met Meme en Pepe Cock blindelings naar toeliep om bloemen te leggen of eens goed met bleekwater de zerk te schuren, zodat hij er mooi en verzorgd bij lag voor Merelbeke kermisā¦
Het bleef altijd een klein bevreemdend avontuur.
Daar, bij het grote zwarte hek, liet Pepe Cock steeds mijn kleine hand los. Hier, zei hij, scheiden ze elkeen van degene die hij liefheeft. Na zijn dood hield deze traditie stand en telkens Meme Cock, zijn woorden herhaalde, pakte ik haar nog steviger bij de arm. Nu alleen zij en ik er nog waren, kon dat scheiden nog wel even wachten...
Er prijkt een verweerd houten paaltje met een miezerig houten plakaatje op hun graf, een lichtgeel blaadje met daarover een stukje vastgeniet plastiekā¦ Het gemeentebestuur is verplicht de vervaldatum van de concessie minstens een jaar voor vervaldatum aan te kondigen bij het graf. Wenst u deze concessie voor te zetten of stop te zetten? Neem voor vervaldatum contact opā¦en zo verderā¦
vervaldatum 31 oktober 2019.
Op nieuwsjaardag leg ik de vraag voor aan de familie. Deze besluit unaniem dat ik de knoop maar moet doorhakken. Enkel mijn Moetie, voor wie dit moeilijker begint te worden, en ik bezoeken het graf nog en als je het niet meer kan verzorgen, dan is stopzetten misschien een betere optie, vind zeā¦ Ergens hebben ze wel een punt, misschien is het inderdaad fijner om bloemen op tafel te zetten en de lieve Doden te herdenken met een mooie foto op de schoorsteenmantelā¦maar het wringt hier van binnen...
Op de eerste werkdag van het nieuwe jaar neem ik het initiatief mezelf te confronteren met de mogelijkheden en telefoneer naar de dienst bevolking en burgerlijke stand ā¦
Een heel vriendelijke dame informeert me met twee mogelijke opties.
Optie een: u betaald een concessie van 150 euro en het graf is terug goed voor vijf jaar. Hierna dient de concessie vernieuwd te worden voor de volgende vijf jaar, dan de volgende vijf jaar en zo verder. Optie twee: het graf wordt opgeruimd. Wat houdt dat juist in, opgeruimd, wil ik als eeuwige vraagstaart wetenā¦ Een vrije nuchtere uitleg volgtā¦ In eerste instantie zal de zerk verwijderd worden, indien u dit wenst, kan u wel delen van deze zerk zoals een kruis, naamplaatje,...,behouden en achteraf afhalen bij de grafdelver. Hiervoor dient een passend attest ingevuld te worden. In tweede instantie wordt later een volledig sectie gezuiverd van alle restanten.
Alle restanten, staat nu synoniem voor wat ooit mijn grootouders warenā¦ Kan ik ook aanspraak maken op die restanten? Wat gebeurt daar mee? vraag ik verderā¦ Neen, de restanten van een volledig sectie worden meestal in een grote put gedumpt ergens op het kerkhof of in het andere geval in massa naar het crematorium gebrachtā¦
Ik zal er over nadenken, zeg ik en neem met die woorden afscheid van de dienst bevolking en burgerlijke zaken.
Heeft het zin de concessie te vernieuwen, om iedere vijf jaar voor het zelfde dilemma te staan? Tot ik de vraag niet meer beantwoorden kan en mijn grootouders alsnog in een anonieme put belanden. De hele zaak ligt zwaarder op mijn maag dan de vele nieuwjaarsdiners, die de voorbije dagen plaatsvondenā¦.
En toch zal ik een beslissing moeten nemen. Noch optie een, noch optie twee lijken me op dit ogenblik de optie, want uiteindelijke leiden ze tot hetzelfde onrespectvolle resultaat.
Even bekruipt de morbide gedachte me, mij de grafdelver tot vriend te maken, zo hun beider schedels te bekomen en deze te koesteren, want hierin huisde toch hun volledige zijn. Maar nuchter besef ik, dat loslaten van het nog eventueel in de aarde aanwezige tastbare bewijs van hun bestaan, mijn enige redding is. Dat Meme en Pepe Cock er altijd zullen zijn voor mij. Hoe hun herinnering blijvende troost biedt voor het gemis. De Kinders hen kennen van de fotoās en mijn verhalen. En het zelfs soms gebeurt dat ik kleine typische trekken van Meme en Pepe Cock in De Kinders herken, zodat ik terug precies een beetje bij hen ben.
Nog een keer wil ik naar het kerkhof gaan om afscheid te nemen, Nog een keer op een zonnige dag, Nog een keer met De Kinders en dan nog eventjes alleen, nog eventjes dag zeggen om dan zachtjes te herhalen: hier scheiden ze elkeen.
Yours truly,
MissMamaMieĀ
