Writings

Ik kan me nog goed herinneren hoe blij en bijzonder ik me voelde toen ik twee vrouwen zag zoenen in de ‘This Isn’t Everything You Are’ video van Snow Patrol. Een van mijn favoriete bands had een lesbisch koppel in een video die iedereen kon zien! Die paar seconde waren het begin van een hele nieuwe wereld die vanaf dat moment voor mij opende. Een wereld vol blijdschap en liefde. En trots is nog nooit zo’n perfect woord geweest. Niet veel later volgde Ed Sheeran’s ‘Give Me Love’ en de dag waarop ik de online acceptatie van seksualiteit ontdekte. Ik kwam in contact met honderden LGBTQ schrijvers, en wordt er zelfs nu nog aan herinnerd dat een LGBTQ personage meer voor een verhaal kan betekenen dan alleen een zielige flashback of een tragische dood. De tijd van sidekicks is (bijna) voorbij! Op 26 juni 2014 bracht Demi Lovato haar muziek video voor ‘Really Don’t Care’ uit. Een kleurrijke feestelijke opvoering van het nummer op een gaypride. Precies een jaar later werd er in de Verenigde Staten een wet aangenomen die er voor zorgde dat niemand nog een homohuwelijk ontkennen kon.

                                    (Demi Lovato Really Don’t Care)

Panic! At The Disco kwam met ‘Girls/Girls/Boys’. En Joey Graceffa bracht met ‘Don’t Wait’ een gay platform vol YouTubers aan het licht. Ik voelde me een deel van iets groots. En ik was mij enorm bewust van mijn geluk. LGBTQ problemen werden openlijk besproken en alles leek zo prachtig. Zelfs TV series begonnen kleinen stappen te maken. Ze breidde uit van Queer Baiting naar levens echte vertegenwoordiging van seksualiteit. Ik hoefde het niet langer meer te doen met Katy Perry’s ‘I Kissed A Girl’. Er was Troye Sivan en Years & Years. Ik dansde op Le1f’s ‘Wut’. Zelfs Woodkid hoorde bij ons. Een nieuwe generatie aan muziek waar George Michael trots op mag zijn. 

                                                      (Le1f Wut)

Hierna kwam er een nieuw hoofdstuk. Een eng hoofdstuk. Ik voelde me trots, blij, perfect met wie ik was. Ik voelde me normaal en de LGBTQ vierde constant feest. Tot de aanslag in de club in Orlando. Tot het overleiden van Prince. Tot Donald Trump. Ik leek in een waas te leven toen ik lachend naar Dancing In The Street van Mick Jagger en David Bowie keek en dacht aan Against Me!. Hoe blij zou David Bowie zich voelen in deze groeiende wereld?

                              (David Bowie Dancing In The Street)

Een golf van angst en teleurstelling leek over al die blijdschap heen te komen. Helden verlieten ons. Het meest cultureel invloedrijke continent van de wereld nam grote stappen in de verkeerde richting; de Verenigde Staten nam stappen achteruit! Het idee alleen al dat iemand als Mike Pence zoveel macht heeft, is een van de engste dingen ooit. Toch weet ik dat het niet voorbij is. Ik kijk om mij heen. Naar mijn vrienden hier. Naar dit land. En ik kijk naar mensen die juist nu nog twee keer zo hard door vechten. Creators van TV series en musicals en nieuws shows en boeken en muziek die juist nu laten zien wie ze zijn en waar ze voor staan. Die hun trots niet laten weg nemen.

Ik denk terug aan wat we hadden en luister naar Rise Against’s ‘Make It Stop’. Ik kijk Glee en Sense8 en Teen Wolf en Orphan Black en Super Girl en ik luister opnieuw naar Macklemore’s ‘Same Love’.

                                         (Rise Against Make It Stop)

Want dit is niet het eind.

Dodie Clark’s ‘She’.

                                                  (Dodie Clark She)

En ik ben niet de enigste.

Mary Lambert’s ‘Wanna Hang Out With You’.

                              (Mary Lambert Wanna Hang Out With You)

En je mag voelen hoe je voelt.

En ik begreep dat onze gemeenschap sterker was dan de hele wereld samen. Dat wij niet stuk te krijgen zijn. Wij hebben Shakespeare en Dumbledore. Wij hebben Claudia de Breij en Laverne Cox.

Het maak niet uit wie je bent of hoe jij jezelf ziet in de LGBTQ gemeenschap. Of je een stem hebt en of je deze gebruiken wilt. Het gaat erom dat wij er zijn. En dat is het gevoel dat mij al die jaren geleden al zo warm maakte. Het gevoel dat ik een deel van een grote familie ben, niet anders. Die blijdschap is wat mij verbind. Zoals in Hayley Kiyoko’s ‘Gravel To Tempo’video.

                                  (Hayley Kiyoko Gravel To Tempo)

En hoe wij als individueel elk een eigen verhaal te vertellen hebben. Zoals Hayley doet in ‘Girls Like Girls’.

                                      (Hayley Kiyoko Girls Like Girls)

Ik geef toe, misschien heb ik gewoon een enorme crush op deze ‘Pretty Girl’. Misschien is deze hele tekst een groot excuus om Hayley Kiyoko’s beste nummers te kunnen delen. 

                                          (Hayley Kiyoko Cliffs Edge) 

Ik ben trots en blij met wie ik ben en hoop dat iedereen dat gevoel ervaren mag. Al is het alleen al door mee te swingen op de muziek.

                                    (Lou Reed Walk On The Wild Side) 

 *Beide personages zijn als man geschreven maar kunnen door elk geslacht gespeeld worden.* EXT. HET PARK - NET VOOR DE BRUG. DRISS, een jonge man van ongeveer negentien, gekleed in een licht blauwe blouse en crème kleurige broek rolt het podium op. Hij rolt zijn rolstoel richting de schuine, houten oprit van de brug.

 DRISS Probeert een maal tevergeefs zijn rolstoel op de heffing van de brug te krijgen. BEN, een man aan het begin van zijn dertiger jaren met een baard; lang, klittig, bruin haar en een hoofd-schud-tik, strompelt het podium op over de voorgrond. Zijn handen diep weggestopt in de zakken van zijn versleten, grote jas. Meeboppened op de techno muziek die uit zijn neongroene koptelefoon springt. Een hand stevig om zijn rugzak. DRISS Merkt de man op en komt tot stilstand, wachtend tot de eigenzinnige man op gehoorafstand is.                           DRISS

                    “Mijn excuses…”

                          BEN              “Forest people – Dispar Vulgo.”                          “Ja?”                           DRISS                       “Ik dank je.”           “Mijn, um, mijn onvermogen leidt tot               het verzoeken van jouw hulp.”                           BEN                         “Wat?”                           DRISS     “Ik zou graag deze houten stellage over dit water                lichaam willen berijden.”                           BEN                 “Gefeliciteerd prinses.” Driss mompelt tegenstrijdig. Ben schopt testend tegen het gras.                           CONT.                           DRISS                “Neem mij niet kwalijk?”                           BEN                         “Nee.”                           DRISS        “Ik bezit het recht op steun van mijn mede mens.” Ben gaat met een wilde hoofd schud zitten in het gras, om sprietjes te plukken.                           BEN                       “Kan best.”                           DRISS        “Mijn verontschuldigingen, ik begrijp niet                      waar je op doelt.”                           BEN                         “Brug.”                           DRISS           “Ik kan de brug niet over zonder de heffing           van mijn vooste wielen op het houten schot.           Bij die gewichtsverplaatsi-“                           BEN                “Uk komt hier vaak, eh?”                 “Altijd hulp gekregen?”                           DRISS           “Mijn situatie gezien is dat vanzelf sprekend.”                           BEN               “Ben blij de eer te hebben.”                           DRISS                  “Ik begrijp je niet!”                           BEN              “EER-ste die u niet helpen gaat.” Ben neemt zijn rugzak af en nestelt zich comfortabeler in het gras, hij gebaart met zijn hand naar de brug.                           DRISS                “Ik kan die actie vrijwel onmogelijk                    individueel ondernemen.”

                          BEN                       “Kaarsvet.”                           CONT.                           DRISS                        “Kaarsvet?”                             BEN                        “Een kaars.”                 “Kan je jezelf mee bezeren.”                         “Toch?”                     “U kijkt moeilijk.”                      “In uw gezicht.”                           DRISS              “Ik druk inderdaad een vorm-“                           BEN                       “Uitleg.”              “Ik ga uitleggen wat ik zie.”                           DRISS                     “Kan ik vragen…”                           BEN               “Moet ik praten over vroeger?” Stilte                           DRISS               “Um, hallo? Ik bevind me hier!”                 “Wat doe je in hemelsnaam?”                           BEN

                    “Sorry, ja. Dus.”                “Uh, toen was ik hier. Moeite                 met ‘echt’ van de rest houden.”                           DRISS                 “het spijt me, maar waar                gaat dit verhaal naar toe?”                           BEN           “Je steekt alleen een kaars in kou aan.”           “Koude vingers. Kaarsvet doet geen pijn.”                   “Als het echt is.”                 “Doet het dus geen pijn.”                    “Als het echt is.”                  “Want koude vingers.”             “Kaarsvet stolt al. Vóór de pijn.”                “Echte wereld. Dus geen pijn.”                    “Van kaarsvet dan.”                          

                             DRISS           “Dat klinkt allemaal heel mooi en goed.           Al denk ik  persoonlijk dat jij beter af           zou zijn in verbeelding. Maar kunnen we           terug naar het belangrijke onderwerp, de

Brug?”                           BEN           “Ah, tja, wie weet waar het beter is?”                       “Kaarsvet.”                  “Altijd de oplossing.”                           DRISS               “Al ik vraag is simpele hulp.”                           BEN                “Zelf doen. Probeer het zelf.                         “Toeee.”                           DRISS                         “Mijn…”                           BEN            “Niemand anders die je helpen gaat.                       “Niet vandaag.”                           BEN                    “Kom op. Vandaag.” Driss slaat zijn armen over elkaar. Ben neemt een waxinelichtje uit zijn rugzak. Hij steekt deze aan en begint nu de geplukte grassprietjes in de kaars te steken.                           BEN            “Oh, shit! Hmm, begin vergeten.             altijd lastig.” Ben schraapt zijn keel overdreven.                           BEN               “Hoe komt u toch aan wielen?”                           DRISS                         “Um, ik?”                           BEN                         “Uh-uh.”                           DRISS     “Ik was een rebel die niet in stoplichten geloofden.” Stilte. Ben gaat verder met de grassprietjes en het gras.                           BEN                “Knisper, knisper, knisper.” Driss zucht diep en rolt naar de brug. Hij probeert tot drie maal toe zijn rolstoel op de brug te krijgen waarbij zijn frustratie toeneemt. Ben reageert niet.                           DRISS           “Ik kan het niet! Kijk! Het lukt niet.”                           BEN

        “Dus.”                           DRISS       “Ik kan van dat ene woord en een gebrek aan            context geen normale vraag vormen.”                           BEN                     “Dus… vertel.”                           DRISS                           “Wat.”          

It was the most peculiar place. Almost like a dream world. But then again, maybe it was. Just that. A dream world. The first thing I truly became aware of was birds. The sound of them. Chirping. Distantly. Like a safe summer morning. Like everything was perfectly fine. The morons. Theirs was the only sound. There was no wind. No rustling of the trees. No crackling pebbles under worn out shoes. No startling roars of riots, just around the corner. – Just the birds. It was almost calming. Once I got over the unsettling intuition that something had to be wrong of course. The second thing I noticed was the light. Bright. Clear. Yellowish. Not end of the tunnel white. But golden eyed orange. A rising sun. Outlining everything on the horizon with sharp lines. And all I saw was flowers. Endlessly. Everywhere. Daffodils close to me. Leaning back on their stems. Ready for attack. With majestic beaks like a lion’s head. Mighty. Dandelions before those. In front of them. Like the shields they would be holding. There was an abundance of orange and yellow. But there was purple too. Distrusting lavender. Anticipating bachelor buttons. Fragile anemones. And violets for their Chasity and young death. And blue. There were flowers I had never seen before and flowers even I could not name. Flowers that I was sure off could never grow in this time and place. Snowdrops next to nettle. But I knew I was in a garden. A peaceful, suggestive summer garden. I was in a garden that could not be.

The third thing I noticed was the smell. Quite surprising. Quickly intruding. The smell of rotten flesh. Burnt hair. Dried blood. The smell of old and open wounds. Sickening. And that smell was coming from me. I lowered my gaze upon myself, it was all familiar. Bare and brown feet. All the same. Dirty, work-dead hands. Torn clothes that were not mine. The apocalypse is not what you’d except. One ends up wearing the strangest mixture of clothing. What really threw me off though were the three crimson holes in the top that clung to my chest. Bullet holes. With nothing underneath them but those same three bullet holes in my body. I should’ve known by then. I was dead. I am dead. It makes me wonder now. Being robbed of your own child erases your title as parent. So did my death undo my motherhood just the same? Or did I lose that position even earlier on?

No matter. For all I was I started walking through the garden full of lions. I scanned the place. Trying to discover where I was. Trying to understand what had happened. What was happening. Becoming more lost with every new flower I saw. Irises. Tulips, pink ones. Resembling care. It was the only knowledge I managed to hold so confidently. Completely unimportant, but I had it. Learned it all from my grandmother as a kid and never let it go. My grandparents had this huge garden by their summer home. She taught me all their names. He taught me how to keep them alive. She taught me their language. What they hold. And my grandfather made sure that the first place I would get to own had a garden too. It was a pointless thing to bear, I can see that now. Back then I never had to think this far. My mother, of course, bought me my first mansion at eighteen. And we made the garden just the same. It should’ve been my first step into life. Not the last step of it all. But I took the wrong path once. Then Julie brought forever. Julie meant the end of my stability. I still had everything. Then she became the end of my safety. I still had my pride. Then she took that too. At least it seemed like I had my flowers now. Elisabeth Juliette Gransonne. But that was not the name my daughter carried around. I loved her. I was her mother. I carried her, I made her, I raised her. Of course I loved her. She was me. Except for where she wasn’t me. My daughter was nothing like me. I sat down under a rhododendron. It offered shade. I had my daughter way too early.

What should’ve been my happy, planned out life, as a married woman in our families riches, became a life shared between the two of us. No one knew why she wasn’t me. Julie cared too much. Julie was too delicate. Too maternal. Too thoughtful. She would ask me why the kitchen staff couldn’t eat at our table. She would ask me why she couldn’t go outside anymore. She would ask me where her maiden had gone. She would ask me why the pastor was hanging from a branch of some tree by the road. Then she stopped asking all at once.

Why anyone would offer up their deserved peace to help carry wood for the illiterate farmer’s boy was beyond me. I mean everyone knew. The people had been talking. We all saw them getting worse. Still, this was their problem to fix. Not ours. Us, our families, we worked hard to get where we were. What we got was our right. The riots and the protests I could respect. But the attacks and the disgust those towns people held for the bourgeoisie didn’t fit in any perspective. We just lived. It wasn’t us who did the unfair ruling. So I held my stance. Let it be known that I stood my own, knew how to fight back and would do so if I needed. And that was what I did. I fought. And Julie ran. I protected what was mine. And Julie became blind to it.   The world became a fight between families at first. Then it became a fight between possessions.  And what they all wanted to take away. My daughter was not a fighter.

I spotted some Fennel and Freesia to my right and continued my wandering once more. Julie would never be a fighter. It’s not in her blood. She’s too beautiful. Too feminine. She just has too big of a heart to be able to keep her mind above.  I found some poppies. I suppose my heart is now full of holes.

I kept on walking and walking. Recognizing less and less flowers. Remembering more and more. I had no concept of time.

I remembered standing there. With Michael on my right, Joffrey and the others right behind me. We would defend what was ours. We were the fighters. Though we didn’t truly fight or terrorize. Except for that night. We were angry. We felt used. Dirty. Adrenaline racing through my veins. A revolver clutched tightly in my hands. A knife, uncomfortably cold, against my leg. We all knew what would happen. We all knew who would come. It didn’t make it easier. They came out of the back of a carriage full of hay, pulled by horses. Immediately lining up. Like the lions in my garden. Ready for that big and final fight that would decide it all. Like the innocent dandelions. I was a marigold. And I will never know who got to live their miserable lives, who fled with their tail behind their legs, who got lost. Suddenly I could see her again. So clearly. Yet almost unrecognizable. My Julie. Armed and strong. Her hair tied back. Wearing trousers and a big shirt to cover up her ever growing belly. Funnily enough my instinct was to scold at her. Amidst the rye grass. Siding with her new family that wasn’t mine. She fired first. She lifted her gun and she aimed. Looking right at me. My Julie.