Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
✓ Live Streaming✓ Interactive Chat✓ Private Shows✓ HD Quality✓ Free Actions
Free to watch • No registration required • HD streaming
WILLEN WERKEN
“Het beste dat het leven je te bieden heeft, is de mogelijkheid om hard werk en veel moeite te stoppen in werk dat de moeite waard is.”
Een vrije vertaling van het originele citaat van de 26ste Amerikaanse president, Theodore Roosevelt.
Maar wat betekend dit eigenlijk? En waarom kan dit invloed hebben op jou?
Het klinkt in principe vrij logisch, werken aan iets waar jij van kunt genieten geeft een veel hoger gevoel van nut dan een slecht betaald bijbaantje dat je niet wilt.
En is het niet makkelijker je bed uit te stappen om naar je droom baan te gaan, dan je na een lange schooldag nog naar je werk te moeten haasten? Of lijkt het niet beter motivatie op te trommelen voor een carrière die je trots geeft, dan goed werk te moeten leveren in een verplichte situatie om de huur te kunnen betalen.
Je ziet het al terug in de woordkeuze: je werk/bijbaanTJE of je baan/carrière.
Werk is hard en vermoeiend. Een baan is verdienend en groots.
Werk is lastig en vaak vervelend, je bijbaantje is stressvol en nooit goed genoeg.
Een baan is iets waar je naar streeft, iets dat groeit, een carrière waar je trots op kunt zijn.
Het wordt er al van jongs af aan ingewreven. Men verwacht dat je op je zestiende al een keuze maakt. Je kiest je studie en je kiest je vrienden en dan komt die baan vanzelf jou kant op.
Maar niemand heeft het lef je te vertellen dat het niet zo werkt.
Want studeer toch lekker wat jij wilt. En zolang je maar probeert kun je alles doen.
Beide beweringen zijn meer dan waar. Maar je droombaan vind je niet door een strak uitgestippeld pad te volgen vanaf het moment dat je de middelbare verlaat.
De waarheid is dat je toevallig over een droombaan heen kan struikelen.
Wanneer je inziet waarvoor je streeft en waar je van droomt ligt de motivatie voor het oprapen.
Pas wanneer je begrijpt dat je nooit zeker kan zijn waar je eindigt kun je genieten van nu.
Pas dan merk je hoe je elke dag wel een stap in de goede richting neemt.
Pas dan merk je dat het nu ook niet zo heel slecht hoeft te zijn.
Ik wil schrijver worden en werk nu in een restaurant: de verhalen liggen hier voor het oprapen.
Een afwasser wil schoenmaker worden in zijn thuisland: hij spaart en leert nieuwe talen, en leert Europese mode beter kennen dan hij ooit had kunnen doen als hij zonder moeite zijn bedrijf had kunnen starten.
Een goede vriendin weet niet wat ze wil maar is enorm geïnteresseerd in mentale ziektes: nu is ze docent op een basisschool voor probleem kinderen, studeert pedagogiek én schrijft voor ouders in een tijdschrift.
Mijn punt is dat je nooit weet waar je terecht komt.
Mijn punt is dat, hoe ver je ook lijkt te zijn van de plek waar je hoort,
het misschien voor nu nog niet zo slecht hoeft te zijn.
Omdat je omringd bent door vrienden en zoveel anderen die jou begrijpen.
Omdat je nooit weet wat je leren of vinden kunt in deze situatie.
En omdat zekerheid van inkomst niet het eind punt is. Het is het begin van vrijheid om te groeien.
Omdat iedereen verdient te genieten.
Focus op wat je kunt en stop met zeuren!
En zelfs wanneer aan al dat bijzonder prachtige streven en leren en vechten voor wat jij wilt een einde komt. Zelfs wanneer sommigen onder ons leren hun idealen bij te stellen…
08/12/2016
Prometheus 2015
Er lopen twee mannen een park in. Een van hen kan niet lopen. De ander is uit de wolken haler van beroep. Pages: 5
_______________________________________________________________
*Beide personages zijn als man geschreven maar kunnen door elk geslacht gespeeld worden.*
EXT. HET PARK - NET VOOR DE BRUG.
DRISS, een jonge man van ongeveer negentien, gekleed in een licht blauwe blouse en crème kleurige broek rolt het podium op. Hij rolt zijn rolstoel richting de schuine, houten oprit van de brug.
DRISS Probeert een maal tevergeefs zijn rolstoel op de heffing van de brug te krijgen.
BEN, een man aan het begin van zijn dertiger jaren met een baard; lang, klittig, bruin haar en een hoofd-schud-tik, strompelt het podium op over de voorgrond. Zijn handen diep weggestopt in de zakken van zijn versleten, grote jas. Meeboppened op de techno muziek die uit zijn neongroene koptelefoon springt. Een hand stevig om zijn rugzak.
DRISS Merkt de man op en komt tot stilstand, wachtend tot de eigenzinnige man op gehoorafstand is.
DRISS
“Mijn excuses…”
BEN
“Forest people – Dispar Vulgo.”
“Ja?”
DRISS
“Ik dank je.”
“Mijn, um, mijn onvermogen leidt tot
het verzoeken van jouw hulp.”
BEN
“Wat?”
DRISS
“Ik zou graag deze houten stellage over dit water
lichaam willen berijden.”
BEN
“Gefeliciteerd prinses.”
Driss mompelt tegenstrijdig.
Ben schopt testend tegen het gras.
CONT.
DRISS
“Neem mij niet kwalijk?”
BEN
“Nee.”
DRISS
“Ik bezit het recht op steun van mijn mede mens.”
Ben gaat met een wilde hoofd schud zitten in het gras, om sprietjes te plukken.
BEN
“Kan best.”
DRISS
“Mijn verontschuldigingen, ik begrijp niet
waar je op doelt.”
BEN
“Brug.”
DRISS
“Ik kan de brug niet over zonder de heffing
van mijn vooste wielen op het houten schot.
Bij die gewichtsverplaatsi-“
BEN
“Uk komt hier vaak, eh?”
“Altijd hulp gekregen?”
DRISS
“Mijn situatie gezien is dat vanzelf sprekend.”
BEN
“Ben blij de eer te hebben.”
DRISS
“Ik begrijp je niet!”
BEN
“EER-ste die u niet helpen gaat.”
Ben neemt zijn rugzak af en nestelt zich comfortabeler in het gras, hij gebaart met zijn hand naar de brug.
DRISS
“Ik kan die actie vrijwel onmogelijk
individueel ondernemen.”
BEN
“Kaarsvet.”
CONT.
DRISS
“Kaarsvet?”
BEN
“Een kaars.”
“Kan je jezelf mee bezeren.”
“Toch?”
“U kijkt moeilijk.”
“In uw gezicht.”
DRISS
“Ik druk inderdaad een vorm-“
BEN
“Uitleg.”
“Ik ga uitleggen wat ik zie.”
DRISS
“Kan ik vragen…”
BEN
“Moet ik praten over vroeger?”
Stilte
DRISS
“Um, hallo? Ik bevind me hier!”
“Wat doe je in hemelsnaam?”
BEN
“Sorry, ja. Dus.”
“Uh, toen was ik hier. Moeite
met ‘echt’ van de rest houden.”
DRISS
“het spijt me, maar waar
gaat dit verhaal naar toe?”
BEN
“Je steekt alleen een kaars in kou aan.”
“Koude vingers. Kaarsvet doet geen pijn.”
“Als het echt is.”
“Doet het dus geen pijn.”
“Als het echt is.”
“Want koude vingers.”
“Kaarsvet stolt al. Vóór de pijn.”
“Echte wereld. Dus geen pijn.”
“Van kaarsvet dan.”
DRISS
“Dat klinkt allemaal heel mooi en goed.
Al denk ik persoonlijk dat jij beter af
zou zijn in verbeelding. Maar kunnen we
terug naar het belangrijke onderwerp, de
Brug?”
BEN
“Ah, tja, wie weet waar het beter is?”
“Kaarsvet.”
“Altijd de oplossing.”
DRISS
“Al ik vraag is simpele hulp.”
BEN
“Zelf doen. Probeer het zelf.
“Toeee.”
DRISS
“Mijn…”
BEN
“Niemand anders die je helpen gaat.
“Niet vandaag.”
BEN
“Kom op. Vandaag.”
Driss slaat zijn armen over elkaar.
Ben neemt een waxinelichtje uit zijn rugzak. Hij steekt deze aan en begint nu de geplukte grassprietjes in de kaars te steken.
BEN
“Oh, shit! Hmm, begin vergeten.
altijd lastig.”
Ben schraapt zijn keel overdreven.
BEN
“Hoe komt u toch aan wielen?”
DRISS
“Um, ik?”
BEN
“Uh-uh.”
DRISS
“Ik was een rebel die niet in stoplichten geloofden.”
Stilte.
Ben gaat verder met de grassprietjes en het gras.
BEN
“Knisper, knisper, knisper.”
Driss zucht diep en rolt naar de brug. Hij probeert tot drie maal toe zijn rolstoel op de brug te krijgen waarbij zijn frustratie toeneemt.
Ben reageert niet.
DRISS
“Ik kan het niet! Kijk! Het lukt niet.”
BEN
“Dus.”
DRISS
“Ik kan van dat ene woord en een gebrek aan
context geen normale vraag vormen.”
BEN
“Dus… vertel.”
DRISS
“Wat.”
BEN
“Mag u altijd ‘first class’ reizen?”
“Voor aan in rijen?”
“Huur-mensen om bovenste trappen te bereiken.”
“Voordelen.”
“Gaaf.”
Driss
“Mijn situatie is geen bron van grappen
of vorm om misbruik van te maken.”
Ben blaast de kaars uit en steekt zijn vinger in het kaarsvet. Hij bestudeert zijn vinger.
BEN
“Yup, echt.”
DRISS
“Ik kan niet-nee. Weet je wat. Ik ben er klaar mee. Ik
hoef mijn tijd verdomme niet te verspillen aan jou. Ik
wil gewoon-ik zal wel iemand anders vinden. Jij-jij bent
CONT.
gek. Sorry. Compleet doorgeslagen. Ik heb gehad. Mijn
gebrek betekend niet hulp in ruil voor een respectloze
conversatie die mij vreselijk laat voelen over mijn
situatie. Ga weg, vieze emo. Dakloze gek.”
Ben springt op met beide armen in de lucht van blijdschap. Hij huppelt naar Driss en duwt hem meteen de brug op. Hij geeft Driss voorzichtig zijn kaars.
BEN
“Kaarsvet. Welkom in de echte wereld.”
DRISS
“Wat… wat? Wat!”
BEN
“Mmh, zal ik dan maar gaan…? Geef ‘m maar terug.”
“Kaars, kom.”
DRISS
“Nee, nee. Ik wil hem houden.”
“Ik… wil je kaars houden.”
BEN
“Zeker.”
DRISS
“Ja.”
“Dankjewel.”
De geheimen van een open boek.
En hoe ze op de voorpagina staan.
(Een moment opname; een gevoel, een persoonlijkheid, een realisatie, een avond)
Misschien werkt deze metafoor juist omdat niemand het voorwoord van een boek ooit echt lezen wil. Terwijl deze vaak juist zoveel zeggen kan over dat verhaal. Hetzelfde geld voor mensen zoals ik. Die hun mond niet kunnen houden. Maar - ‘Ik ben een open boek’ - klinkt fijner dan - ‘ik deel alles dat ik weet en ben, omdat ik aandacht wil en soms onzeker voel’ - toch? Toch heeft zelfs iemand met glazen wanden en ‘gratis e-downloads’ of ‘autobiografische luisterboeken’ nog iets om achter te houden en te verbergen. Iedereen heeft geheimen. Dat op zichzelf is geen geheim.
Dit begon als een kleine educatieve tekst. Een les van een ervaringsdeskundige in geheimen bewaren én eerlijk overkomen. Natuurlijk eindigt het niet zo. Mijn geheimen zijn gedeeld. Betekend dat, dat ik nu niet langer meer een open boek ben? Is dat niet gek? Juist doordat ik té open ben geweest. Foutief open ben, nu. Dat is waar ik over schrijf. En over hoe ik niet precies meer weet hoeveel mensen mijn voorwoord gelezen hebben. Wat ik wel zeker weet is dat er maar drie mensen zijn die de bladzijden hebben mogen zien. Vertrouwen kregen tot mijn angst.
De eerste keer was logisch.
Maar ook lastig. Want daar zijn ouders voor. Mijn grootste fans. Met de meeste kritiek en het hoogste aantal gerolde ogen, diepe zuchten.. En dan af en toe de foute dingen om te zeggen.
De tweede keer was uit liefde.
En uit egoïsme. Stiekeme trots. Om te delen. Het is wel mijn geheim. En ik was zo onder de indruk van haar vermogen mijn verhaal te blijven zien zoals iedereen. Ze vergat het voorwoord gewoonweg volledig! Zoals iedereen dat zou moeten doen. Of niet?
De derde keer dat ik vergat een open boek te zijn was een week geleden.
Waarschijnlijk kwam het door het drinken. Of misschien was het ons gemak. Beide evenveel vertelt en gelezen. Ik kon het moment al van verre zien arriveren. Ik kon er niet meer onderuit. En dat was ok. Het was de reactie die alles zo anders maakte.
Beoordeel een boek niet naar zijn kaft.
Dat weet ik, echt! Maar dit was iets dat ik nooit had verwacht bij niemand. Hij begreep mijn rode draad nog voordat ik de zijne gevonden had. En dat is gek. Dat voelt raar. Oneerlijk. Gemeen. Bevrijdend. En geweldig.
En als een cliché verhaal.
Meer dan dit kan ik niet vertellen. De coherentie van dit stuk hangt af van de eerlijkheid. Als ik dit begrijpelijk maak en uitleg, is het hele punt vergaan.
Maar.
Nog nooit had ik ooit iemand ontmoet die introducties las.
Gewoon omdat. Tot die dag.
En dat moment wil ik niet vergeten.
01/12/2016
Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
✓ Live Streaming✓ Interactive Chat✓ Private Shows✓ HD Quality✓ Free Actions
Free to watch • No registration required • HD streaming
